Rzymski grobowiec ze średniowiecznym lokatorem

Robotnicy odkryli wapienny sarkofag w 1820 roku i rozbili jego wieko na sześć części. Obiekt został formalnie wydobyty w 1869 roku z trawnika po północnej stronie nawy. Łacińska inskrypcja wymienia Valeriusa Amandinusa, zamożnego Bryta żyjącego w Londynie między 300 a 400 rokiem, i podaje, że grobowiec ufundowali mu synowie. Zapisy historyczne sugerowały, że szkielet wewnątrz zaginął. Warwick Rodwell, archeolog-konsultant w Opactwie Westminsterskim, twierdzi, że sarkofag nie znajdował się w swoim pierwotnym miejscu pochówku i prawdopodobnie został umieszczony we wnęce ściennej mauzoleum.

Rodwell powiedział:

„To nie było jego pierwotne miejsce pochówku.”

Krzyż wykuty wieki później

Na wieku znajduje się duży łaciński krzyż, wykuty w X lub XI wieku, długo po wykonaniu kamiennego obiektu. Rodwell uważa go za późniejszą zmianę oryginalnego wieka. Łączy kształt krzyża z późnoanglosaskim typem i opisuje, jak rozciąga się on na całą powierzchnię wieka.

„Rozciąga się na całą długość i szerokość wieka i jest to bardzo specyficzny typ krzyża późnoanglosaskiego.”

Otwarcie trumny

Raporty wskazują, że sarkofag otwarto podczas prac konserwatorskich w 2016 roku, kiedy to wewnątrz znaleziono niemal kompletny szkielet. „The Guardian” datuje szczegółowe badania na 2018 rok, co wiązało się z planami wystawienia sarkofagu w galeriach jubileuszowych królowej. Po zdjęciu wieka w laboratorium ukazał się szkielet, a Rodwell powiedział:

„A tam, w środku, znajdował się szkielet.”

Kości pasują do XIX-wiecznych rysunków, twierdzi Rodwell. Wskazują na mężczyznę w wieku od 35 do 49 lat, który miał około 1,75 metra wzrostu. Datowanie radiowęglowe umieszcza datę jego śmierci między 987 a 1052 rokiem, około 700 lat po życiu rzymskiego właściciela, co potwierdza, że sarkofag został ponownie wykorzystany w późnym okresie anglosaskim. Prostokątny zarys osadu wapiennego w podstawie sugeruje, że ciało posypano sproszkowanym wapnem i umieszczono w drewnianej trumnie, która uległa rozkładowi.

Dwaj kandydaci na opatów

„La Razon” i AGI wymieniają dwóch opatów z Westminsteru jako głównych kandydatów. Aelfwig zmarł około 1020 roku, a jego następca Wulnoth w 1049 roku; uważa się, że obaj zostali pochowani w opactwie. AGI podaje, że Aelfwig był mnichem w Westminsterze jeszcze przed objęciem funkcji opata, co według Rodwella przeważyłoby szalę na jego korzyść. Sam pochówek, z drewnianą trumną umieszczoną w kamiennym grobowcu, wskazuje na osobę wysokiej rangi, twierdzi Rodwell. AGI zaznacza, że analizy nie pozwalają jeszcze z pewnością zidentyfikować mężczyzny, i przypisuje pracę zespołowi pod kierownictwem Rodwella oraz naukowcom ze Scottish Universities Environmental Research Centre. Wyniki opublikowano w „Journal of the British Archaeological Association”.