Pierwszy od 14 lat strajk generalny w Hiszpanii: związki zawodowe mówią o sukcesie, pracodawcy o porażce

Protest w sprawie kosztów mieszkalnictwa i życia

Hiszpania przeprowadziła w środę, 11 listopada 2026 r., pierwszy od 14 lat strajk generalny, na 18 dni przed przyspieszonymi wyborami parlamentarnymi wyznaczonymi na 29 listopada. Akcja skupiła się na kwestiach mieszkalnictwa i rosnących kosztach życia, w obliczu płac rosnących znacznie wolniej, a nie na konkretnej reformie prawa pracy. Do strajku wezwał związek lokatorów Sindicato de Inquilinas, a przyłączyły się do niego dwie największe centrale związkowe: UGT i CC.OO. Komentarz w "La Vanguardia" zauważa, że rząd poparł strajk.

Sondaże cytowane w innym artykule "La Vanguardia" sugerują, że po głosowaniu 29 listopada może powstać koalicja prawicowa. Według tego tekstu strajk był wymierzony w tę perspektywę, a nie w sam rząd.

Frekwencja i spór o sukces

Związki zawodowe i pracodawcy przedstawili skrajnie różne oceny frekwencji. Według związkowców udział w strajku przekroczył 80% w Katalonii i Madrycie, podczas gdy w Estremadurze i Kastylii-La Manchy wyniósł 41%. Najbardziej zmobilizowały się przemysł, logistyka i transport, czyli sektory o najwyższym stopniu uzwiązkowienia. Sekretarz generalny UGT Pepe Álvarez powiedział, że związki poradziły sobie lepiej, niż zakładali organizatorzy.

„Poszło tak dobrze lub lepiej, niż organizatorzy mogli przewidzieć, i mamy powody do zadowolenia.”

Sekretarz generalny CC.OO. Unai Sordo przyznał, że frekwencja była nierównomierna, ale stwierdził, że dzień ten przerósł oczekiwania organizacji związkowych.

„Strajk generalny był sukcesem i przerósł oczekiwania organizacji związkowych.”

Konfederacja pracodawców CEOE oszacowała średnią frekwencję na poniżej 5% w skali kraju i w poszczególnych sektorach, nazywając ten dzień porażką. Przyznała jednak, że wpływ strajku był większy w najbardziej uzwiązkowionych obszarach i branżach. Organizacja pracodawców budowlanych stwierdziła, że frekwencja była praktycznie zerowa, a stowarzyszenie branży hotelarsko-gastronomicznej określiło ją jako bardzo ograniczoną.

Ulice, pikiety i gospodarka

Podczas marszu w Madrycie padał ulewny deszcz, a demonstranci szli w ciągłej ulewie. W Barcelonie, Madrycie, Bilbao i Walencji zamknięto szkoły, obiekty rekreacyjne i sklepy, a w wielu z tych miast dzień przypominał święto państwowe. Pikiety i powszechna praca zdalna wzmocniły obraz kraju w stanie zastoju. Komentarz w "La Vanguardia" argumentował, że aktywność gospodarcza ucierpiała mniej niż podczas poprzednich strajków generalnych i skrytykował niektóre działania pikiet za zakłócanie prawa do informacji. Marsz w Barcelonie przyciągnął wielu młodych ludzi, co ten sam komentarz odnotował w kontekście głosowania 29 listopada.

Polityczne następstwa

Komentatorzy spodziewają się, że rząd przejmie inicjatywę protestu, a stała deputacja Kongresu prawdopodobnie zatwierdzi dekret o mieszkalnictwie, który pełna izba odrzuciła kilka dni wcześniej. Według "La Vanguardia" przedstawiciele publiczni Izquierda Unida i pracownicy opłacani przez partię przekażą proporcjonalną część dniówki, czyli 1,4 dnia wynagrodzenia, na rzecz Sindicato de Inquilinas. Spór o mieszkalnictwo i wybory toczą się teraz w tym samym harmonogramie, a głosowanie zaplanowano na 29 listopada.

Precedens z 1988 roku

Felieton Lluísa Foixa w "La Vanguardia" przypomina strajk generalny z grudnia 1988 r., który sparaliżował kraj dzień przed 15 grudnia. Felipe González uznał jego sukces i nazwał go ciężkim ciosem politycznym dla rządu. UGT pod przewodnictwem Nicolása Redondo oraz Comisiones Obreras pod wodzą Antonia Gutiérreza wywalczyły poprawę w zakresie emerytur, zasiłków dla bezrobotnych, płacy minimalnej i układów zbiorowych dla urzędników. Felieton argumentuje, że związki zawodowe w 2026 r. są słabsze, ponieważ inicjatywa nie wyszła od nich i nie była wymierzona w rząd.