Hiszpański strajk mieszkaniowy dzieli partie i pracodawców przed wyborami 29 listopada

Strajk jako protest mieszkaniowy i temat kampanii wyborczej

Strajk generalny zapowiedziany na środę 11 listopada przez Sindicato de Inquilinas, CCOO, UGT i inne organizacje dotyczy kosztów mieszkalnictwa oraz usług publicznych. Wydarzenie szybko stało się tematem politycznym przed wyborami parlamentarnymi zaplanowanymi na 29 listopada. Antonio Garamendi, przewodniczący konfederacji pracodawców CEOE, stwierdził, że członkowie rządu zachęcali do strajku, a dwóch ministrów miało poprzeć go w Moncloa dzień wcześniej. Opisał strajk jako oficjalny, nietypowy i prewencyjny, dodając, że jest to pierwsze tego typu wydarzenie w 50-letniej historii hiszpańskiej demokracji.

Garamendi zapytał również, przeciwko komu skierowany jest strajk, argumentując, że rząd zachęcający ludzi do wychodzenia na ulice, gdy sondaże mu nie sprzyjają, nie jest zbyt demokratyczny.

„To urny wyborcze decydują, a jeśli nie podobają mi się wyniki z urn, wychodzę na ulicę.”

Udział w strajku i usługi podstawowe

Źródła w Consejo de Seguridad Nuclear przekazały agencji Europa Press, że minimalne usługi są świadczone normalnie, funkcje podstawowe są gwarantowane przez cały czas, a prawo do strajku jest w pełni przestrzegane. Cecot, reprezentująca firmy głównie w Terrassie i okolicach Vallès pod Barceloną, oszacowała udział w strajku na 7,5% w ankiecie wśród swoich członków, przy czym przemysł stanowił 45,6% firm, które odpowiedziały. Garamendi zauważył, że strajk był najbardziej widoczny w fabrykach, gdzie związki zawodowe mają silniejszą pozycję, podczas gdy samozatrudnieni nie zgłaszali praktycznie żadnych incydentów. Dodał, że małe sklepy były otwarte jak zwykle, a w 8000 hiszpańskich miast nie odnotowano żadnych incydentów, wskazując na w pełni otwartą madrycką Gran Vía. Ostrzegł, że pikiety informacyjne mogą wyrządzić szkody, jeśli zmuszą sklepy do zamknięcia.

Vox łączy strajk z wyborami

Rzecznicy Vox w kilku regionach zajęli podobne stanowisko. Manuela Cañadas, rzeczniczka partii w parlamencie Balearów w Palmie, nazwała strajk narzędziem kampanii i oskarżyła związki o piętnowanie pracowników, którzy do niego nie dołączyli. Isabel Pérez Moñino, rzeczniczka Vox w Zgromadzeniu Madryckim, przemawiając w Alcalá de Guadaíra w Sewilli, określiła strajk jako ostatnią przysługę związków dla Pedro Sáncheza przed wyborami.

„To ostatnia polityczna przysługa, jaką te związkowe pasożyty chcą wyświadczyć Pedro Sánchezowi.”

Moñino oskarżyła związki o milczenie przez osiem lat, podczas gdy ceny żywności rosły, płace traciły siłę nabywczą, a koszty mieszkalnictwa rosły. Potępiła również przemoc, groźby i przymus stosowany przez pikietujących wobec pracowników chcących dotrzeć do pracy. W Barcelonie kandydat Vox do Kongresu, Juanjo Aizcorbe, oskarżył CCOO i UGT o promowanie strajku politycznego, nazwał go oszustwem wobec pracowników tracących dniówkę i przytoczył kwotę ponad 500 mln euro pomocy dla związków w latach 2018–2025, domagając się zakończenia ich finansowania publicznego.

Junts i pracodawcy szukają adresata

Jordi Turull, sekretarz generalny Junts, powiedział, że jego partia szanuje prawo do strajku i rozumie niezadowolenie społeczne, ale nie widzi jasnego adresata tego wezwania. Ostrzegł, że niektórzy mogą wykorzystać strajk wyborczo, a jego termin i forma mogą obrócić się przeciwko samym protestującym. Turull obwinił za zubożenie klasy średniej i pracującej politykę, którą określił jako chaotyczną. Garamendi zapowiedział, że będzie domagał się wyciągnięcia konsekwencji, jeśli sytuacja wymknie się spod kontroli.