Zdrowie i edukacja · Poznań
Prokuratura bada sprawę szpitala w Poznaniu po śmierci pacjentki onkologicznej, która czekała 46 godzin na SOR
Polska prokuratura wszczęła postępowanie po śmierci pacjentki z szpiczakiem mnogim, która zmarła w poznańskim szpitalu po 46-godzinnym oczekiwaniu na oddziale ratunkowym, gdzie według relacji rodziny doszło do zaniedbań w monitorowaniu stanu zdrowia i problemów z dostępem naczyniowym.
Tekst AI na podstawie relacji Super Express, epoznan.pl, Do Rzeczy i innych wydawców. Opublikowany . Jak powstaje
Dla członkówPierwsze 30 sekund dla wszystkich. Głos syntetyczny (AI).
W skrócie
Maria, pacjentka onkologiczna sparaliżowana od marca 2026 r. w wyniku szpiczaka mnogiego, trafiła 22 lipca 2026 r. do Szpitala Wojewódzkiego w Poznaniu z wymiotami i odwodnieniem.
Pacjentka spędziła ponad 46 godzin w izolatce na oddziale ratunkowym, leżąc na twardej kozetce, przy czym między kluczowymi badaniami laboratoryjnymi upłynęło około 44 godzin.
Po przeniesieniu na oddział chorób wewnętrznych 24 lipca lekarze stwierdzili u Marii wstrząs z niemierzalnym ciśnieniem; pacjentkę zaintubowano, zmarła na oddziale intensywnej terapii następnego ranka.
Syn pacjentki złożył zawiadomienie do prokuratury i opublikował nagranie wideo, natomiast dyrekcja szpitala uznała leczenie za klinicznie właściwe, tłumacząc opóźnienia brakiem wolnych łóżek izolacyjnych.

- 24.07Maria zostaje przeniesiona na oddział chorób wewnętrznych w stanie krytycznego wstrząsu, a następnie na oddział intensywnej terapii
- 25.07Maria umiera na oddziale intensywnej terapii
- 5.10Artur publikuje nagranie wideo opisujące sprawę i zawiadamia prokuraturę o konieczności zbadania opieki szpitalnej
Przyjęcie na oddział ratunkowy i izolacja
22 lipca 2026 r. pacjentka onkologiczna Maria trafiła na Szpitalny Oddział Ratunkowy Szpitala Wojewódzkiego przy ul. Lutyckiej w Poznaniu z gorączką, silnym odwodnieniem oraz wielodniowymi wymiotami i biegunką. U Marii w marcu 2026 r. zdiagnozowano szpiczaka mnogiego. Pacjentka przechodziła chemioterapię, która doprowadziła do paraliżu kończyn dolnych i ograniczonej sprawności rąk. Personel szpitala zakwalifikował przypadek do trzeciej kategorii triażu (ESI 3), oznaczającej stan pilny, ale stabilny, i umieścił pacjentkę w izolatce z powodu podejrzenia infekcji żołądkowo-jelitowej. Rodzina opisała pomieszczenie jako ciasny, dawny skład sprzętu wypełniony kocami i urządzeniami medycznymi. Ze względu na brak specjalistycznego materaca przeciwodleżynowego, sparaliżowana pacjentka przez cały pobyt leżała na twardej kozetce.
Pogorszenie stanu zdrowia podczas 46-godzinnego oczekiwania
Pacjentka spędziła ponad 46 godzin na oddziale ratunkowym, czekając na wolne łóżko na oddziale specjalistycznym. W tym czasie personel medyczny podawał doustną wankomycynę, glukozę, elektrolity i metamizol. Krewni zgłaszali jednak, że personel nie zapewnił ciągłego monitorowania, podczas gdy stan fizyczny pacjentki się pogarszał. Wkłucia dożylne wypadały, a personel miał trudności z ponownym uzyskaniem dostępu żylnego z powodu zaawansowanego odwodnienia. U Marii wystąpiły majaczenia, hipotermia kończyn, zasinienie wokół ust oraz przyspieszone tętno. Jej syn Artur wskazał na brak nadzoru podczas pobytu na SOR.
„Moja mama trafiła na oddział ratunkowy z wielodniową biegunką i wymiotami, silnym odwodnieniem oraz ostrym stanem zapalnym. W trakcie pobytu jej stan stopniowo się pogarszał. Mimo to nie była stale monitorowana, między kluczowymi badaniami laboratoryjnymi upłynęło około 44 godzin, wystąpiły problemy z dostępem dożylnym, a ostatecznie została przeniesiona na oddział chorób wewnętrznych bez dostępu naczyniowego.”
Przeniesienie na oddział intensywnej terapii i śmierć
Rankiem 24 lipca Artur wysłał pisemne apele do dyrekcji szpitala, urzędu marszałkowskiego, Narodowego Funduszu Zdrowia oraz Rzecznika Praw Pacjenta z prośbą o pilną interwencję. Gdy personel szpitala przeniósł Marię na oddział chorób wewnętrznych jeszcze tego samego dnia, lekarze ocenili jej stan jako krytyczny. Pacjentka wykazywała kliniczne objawy wstrząsu, z niemierzalnym ciśnieniem tętniczym i niewykrywalnym poziomem saturacji tlenem. Lekarze oddziałowi podali tlen, płyny dożylne, noradrenalinę i antybiotyki o szerokim spektrum działania, po czym zaintubowali pacjentkę i przenieśli ją na oddział intensywnej terapii. Maria zmarła następnego ranka, 25 lipca.
Śledztwo i odpowiedź szpitala
Po śmierci matki Artur opublikował nagranie wideo opisujące pobyt w szpitalu i złożył zawiadomienie do prokuratury o wszczęcie formalnego śledztwa. Stwierdził, że wniosek prawny ma na celu ustalenie, czy personel medyczny zapewnił odpowiednią opiekę podczas hospitalizacji, w tym częstotliwość badań laboratoryjnych i terminowość leczenia intensywnego. Szpital Wojewódzki w Poznaniu odrzucił zarzuty o zaniedbania medyczne, twierdząc, że środki diagnostyczne i zastosowane leczenie kliniczne odpowiadały stanowi pacjentki. Szpital poinformował, że 46-godzinny pobyt na SOR wynikał z braku wolnych łóżek z wymaganymi zabezpieczeniami izolacyjnymi na docelowym oddziale.
Zapytaj o ten tekst
Źródła i kontekst
- Super ExpressDramat na SOR-ze. Maria czekała 46 godzin na oddział. Następnego dnia zmarła
- epoznan.plTrafiła na SOR z biegunką i wymiotami, po 46 godzinach zmarła. Syn walczy, by sprawy nie zamieciono pod dywan
- Do RzeczyCzekała 46 godzin na SOR-ze. Śmiercią kobiety zajmie się prokuratura
- FAKT24.plPani Maria spędziła 46 godzin na SOR-ze w Poznaniu. Następnego dnia zmarła
Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.
Wesprzyj Pollar