Sandro Mazzola, legenda Interu Mediolan i włoskiego futbolu, nie żyje w wieku 83 lat
Napastnik, który całą karierę spędził w jednym klubie, zdobył 158 bramek w 565 występach dla Interu Mediolan. Czterokrotnie sięgał po mistrzostwo Włoch, dwukrotnie po Puchar Europy, a w 1968 roku wywalczył z Włochami mistrzostwo Europy.
Ikona Interu odchodzi w wieku 83 lat
Legenda włoskiego futbolu, Sandro Mazzola, zmarł w nocy w wieku 83 lat, na kilka tygodni przed swoimi 84. urodzinami, które przypadały 8 listopada. FC Internazionale Milano ogłosił jego śmierć na oficjalnej stronie internetowej, a kondolencje złożyli m.in. prezes klubu Giuseppe Marotta, wiceprezes Javier Zanetti oraz trener Cristian Chivu. Mazzola był synem Valentino Mazzoli, kapitana Grande Torino, który zginął w katastrofie lotniczej na wzgórzu Superga 4 maja 1949 roku, gdy Sandro miał sześć lat. Odkryty przez byłego piłkarza Benito Lorenziego i szkolony w grupach młodzieżowych przez Giuseppe Meazzę, Mazzola spędził całą swoją 17-letnią karierę zawodową wyłącznie w Interze.
Był historią Interu: przyszedł jako młody chłopiec i nigdy nie odszedł.
Era Grande Inter i trofea
Mazzola zadebiutował w barwach Interu 10 czerwca 1961 roku w meczu przeciwko Juventusowi, gdy prezes klubu Angelo Moratti i trener Helenio Herrera wystawili drużynę młodzieżową Primavera w ramach protestu przeciwko Włoskiemu Związkowi Piłki Nożnej. 18-letni napastnik zdobył jedyną bramkę dla Interu z rzutu karnego w przegranym 1:9 spotkaniu. Pod wodzą Herrery Mazzola stał się centralną postacią ofensywy Grande Inter, grając u boku takich zawodników jak Giacinto Facchetti, Luis Suárez czy Mario Corso. W ciągu 565 oficjalnych występów Mazzola strzelił 158 goli, zdobywając cztery tytuły mistrza Włoch, dwa Puchary Europy i dwa Puchary Interkontynentalne. W sezonie 1963–1964 został królem strzelców Pucharu Europy z siedmioma trafieniami, a w 1965 roku wygrał klasyfikację strzelców Serie A z 17 bramkami. W 1971 roku zajął drugie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki, ustępując jedynie Johanowi Cruyffowi.
- Traci ojca Valentino w katastrofie lotniczej na Superga w wieku sześciu lat
- Debiutuje i strzela gola z karnego dla Interu przeciwko Juventusowi w przegranym 1:9 meczu
- Zdobywa Puchar Europy z Interem przeciwko Realowi Madryt jako król strzelców turnieju
- Wygrywa mistrzostwa Europy z Włochami i współtworzy związek zawodowy piłkarzy
- Dociera do finału mistrzostw świata z Włochami po wygranym 4:3 półfinale z RFN
- Zajmuje drugie miejsce w plebiscycie Złotej Piłki za Johanem Cruyffem
Sukcesy w kadrze i rywalizacja z Riverą
Na arenie międzynarodowej Mazzola odnosił sukcesy z reprezentacją Włoch, wygrywając mistrzostwa Europy w 1968 roku i docierając do finału mistrzostw świata w 1970 roku w Meksyku. Jego kariera reprezentacyjna stała się słynna dzięki taktycznej zmianie z rozgrywającym AC Milan, Giannim Riverą, podczas której obaj dzielili czas gry w poszczególnych połowach meczów, w tym w wygranym 4:3 półfinale przeciwko RFN. Mimo medialnych doniesień o intensywnej rywalizacji dzielącej Mediolan, obaj zawodnicy darzyli się wzajemnym szacunkiem na boisku i poza nim.
Gianni i ja byliśmy kompatybilni. Nie wchodziliśmy sobie w drogę. Kto twierdził inaczej, nie rozumiał futbolu.
- Serie A (Scudetti)
- 4 tytuły
- Puchar Europy
- 2 tytuły
- Puchar Interkontynentalny
- 2 tytuły
- Mistrzostwa Europy
- 1 tytuły
Solidarność poza boiskiem i kariera działacza
Poza rywalizacją sportową, Mazzola i Rivera zjednoczyli siły w 1968 roku wraz z Giacomo Bulgarellim i Giancarlo De Sistim, zakładając Włoski Związek Piłkarzy. Juventus trzykrotnie próbował pozyskać Mazzolę u szczytu jego kariery, a właściciel Fiata, Gianni Agnelli, oferował mu dwukrotność pensji z Interu oraz salon samochodowy. Mazzola pozostał jednak w Mediolanie po tym, jak matka odradziła mu przejście do rywali. Po zakończeniu kariery zawodniczej Mazzola pełnił funkcję dyrektora sportowego i działacza w Interze, odgrywając kluczową rolę u boku Massimo Morattiego w negocjacjach dotyczących transferu brazylijskiego napastnika Ronaldo.
