Proces w sprawie katastrofy w Tempi: zeznania ocalałych i spór o ekshumacje

Relacja pasażera z miejsca katastrofy

Sesję rozpoczęły zeznania rannego pasażera, który podróżował w drugim wagonie pociągu pasażerskiego. Opisał on nagłe hamowanie, a następnie uczucie wirowania. Powiedział, że zasłonił twarz rękami, po czym stracił przytomność. Ocknął się na polu po tym, jak został wyrzucony z wagonu. Miał trudności z oddychaniem i czołgał się z dala od wraku, podczas gdy inni pasażerowie wpadli w panikę. Wspominał zapach spalonego żelaza i plastiku oraz ciemny dym unoszący się z ognia, który rozprzestrzeniał się przez środek wraku. Karetka zabrała go do Szpitala Uniwersyteckiego w Larissie, gdzie lekarze stwierdzili obrażenia głowy i innych części ciała. Zapytany przez przewodniczącego składu sędziowskiego, zeznał, że nie pamięta żadnego postoju po opuszczeniu stacji w Larissie.

Świadek z trzeciego wagonu

Następnie zeznawał pasażer z trzeciego wagonu, który podróżował z kobietą, która zginęła w katastrofie. Powiedział, że usłyszał huk, a jego pierwszą myślą było odnalezienie jej. Wraz z innym pasażerem próbował przenieść ją w stronę wybitego okna, wołając o pomoc. Opisał silny, nietypowy zapach i dym po zderzeniu. Zeznał, że pociąg stał przez około dziesięć minut po opuszczeniu stacji w Larissie, co jest postojem, którego ranny pasażer nie potrafił sobie przypomnieć. Zapytany przez adwokata rodziny maszynisty, który również zginął, stwierdził, że nie został wezwany do złożenia zeznań przez sędziego śledczego ds. apelacji Sotirisa Bakaimisa.

Śmierć ojca i ostrzeżenia kolejowe

Fjorald Bozo, syn 61-letniego mężczyzny pracującego w bufecie pociągu, podkreślił, że jego ojciec walczył o życie, zauważając, że jego dłonie znaleziono w pozycji bokserskiej. Powiedział przed sądem:

„Mój ojciec płonął żywcem, a ja spałem.”

Stwierdził, że to wspomnienie będzie go prześladować do końca życia i pokazał sądowi zdjęcia pożaru. Nie mógł zaakceptować wyjaśnienia, że kulę ognia spowodowały oleje silikonowe, dodając, że nie jest ekspertem, ale pytał, dlaczego pociągi nadal kursowały, jeśli to było przyczyną. Przedstawił dokumenty ostrzegawcze opisujące problemy z torami i infrastrukturą, opóźnienia, braki kadrowe oraz luki w systemach bezpieczeństwa, w tym zdalnego sterowania. Powiedział, że jeden z listów ostrzegał przed incydentem o najwyższym stopniu zagrożenia. Czytając adresatów, wymienił Spyrosa Paterasa, ówczesnego prezesa i dyrektora generalnego OSE, który był obecny na sali rozpraw, i zapytał, dlaczego nie ma tam Kostasa Ach. Karamanlisa, ówczesnego ministra infrastruktury i transportu. Powiedział, że przeprowadził się do Szwajcarii, aby chronić swoje dziecko, a gdy przewodniczący sędzia zauważył, że tam również nie wszystko działa prawidłowo, odpowiedział, że w Szwajcarii pociągi wykolejają się, ale nie zderzają czołowo.

Spór o ekshumacje

Zoe Konstantopoulou, adwokat reprezentująca krewnych ofiar i jedną ranną osobę, przedłożyła korespondencję prowadzoną w ciągu dwóch miesięcy przed rozprawą między prokuratorem ds. wykroczeń w Larissie a biegłymi sądowymi. Pisma dotyczą wyboru laboratorium do specjalistycznych badań, o które wnioskowały rodziny. Adwokat powiedziała przed sądem:

„Trwa poważna operacja mająca na celu zniweczenie użytecznego śledztwa.”

Zażądała, aby każda czynność śledcza dotycząca ekshumacji była przeprowadzana pod nadzorem sądu, na jego decyzję i polecenie, dodając, że rozwinie ten wniosek na następnej sesji. W tygodniu 12 października do biegłych sądowych trafiło nowe zarządzenie prokuratorskie, aby przystąpić do badań w wybranym holenderskim laboratorium i natychmiast rozpocząć ekshumacje. Panos Routsi, ojciec jednej z ofiar, sprzeciwił się w sądzie wzmiance w zarządzeniu o ustaleniu kosztów badań, mówiąc:

„Kiedy słyszymy, że prokurator prosi o cennik, zastanawiamy się: co zrobiliśmy źle?”

Krewni i nieobecni rodzice

Dimitris Kyriakidis, którego ojciec był wśród ofiar, powiedział, że strata zniszczyła jego rodzinę psychicznie i że nieobecność ojca jest dotkliwie odczuwalna. Materiał biologiczny jego ojca znaleziono około półtora roku po katastrofie w Koulouri i Pigadii, miejscach, gdzie przeniesiono szczątki pociągu i ziemię z miejsca zderzenia. Powiedział, że kiedy zidentyfikowano szczątki, poczuł się, jakby przeżywał na nowo dzień, w którym dowiedział się o śmierci ojca, i zażądał ukarania winnych. Rodzice ofiary, która była studentką architektury, nie zeznawali, mimo że byli zaplanowani na ten dzień. Ich adwokat przekazał, że nie byli w stanie przygotować się do rozmowy o córce. Poinformował również, że w tygodniu 12 października założono fundację charytatywną jej imienia, która rozpocznie działalność. Adwokat dodał, że na Uniwersytecie Arystotelesa w Salonikach planowane jest utworzenie katedry sztucznej inteligencji jej imienia i przekazał składowi sędziowskiemu album z jej pracami artystycznymi. Sesja miała być kontynuowana zeznaniami rannych pasażerów i krewnych.