Konflikty · Hohenfels i Stuttgart
Polscy komandosi pokonali blisko 100 km w ramach ćwiczeń NATO Deep Strike, pozostając niewykrytymi
Misja odbyła się pod koniec sierpnia na poligonie Hohenfels w Niemczech. Komandosi zrezygnowali z urządzeń elektronicznych, polegając na mapach i nawigacji terenowej, aby dotrzeć do celu.
Tekst AI na podstawie relacji Focus i naTemat.pl. Opublikowany . Jak powstaje
Dla członkówPierwsze 30 sekund dla wszystkich. Głos syntetyczny (AI).
W skrócie
Polskie siły specjalne pokonały prawie 100 kilometrów przez teren kontrolowany przez przeciwnika, nie dając się wykryć i osiągając wszystkie cele ćwiczeń, zgodnie z komunikatem NATO dotyczącym sierpniowych manewrów w Hohenfels.
Komandosi unikali urządzeń emitujących sygnały zdradzające pozycję zespołu, polegając na mapach i wyborze trasy, podczas gdy siły przeciwnika korzystały z tysięcy spadochroniarzy armii USA, dronów termowizyjnych i psów tropiących.
Scenariusz najpierw przetestowała 10. Grupa Sił Specjalnych armii USA, a polscy komandosi zostali pierwszą jednostką spoza Stanów Zjednoczonych, która wzięła udział w ćwiczeniach prowadzonych przez SOCEUR.
Misja
Polskie siły specjalne pokonały prawie 100 kilometrów podczas ćwiczeń NATO Deep Strike i osiągnęły wszystkie założone cele, nie dając się wykryć – wynika z komunikatu Sojuszu. Manewry odbyły się pod koniec sierpnia na poligonie Hohenfels w Bawarii. Żołnierze mieli kilka dni na przedarcie się przez lasy i pola w stronę strategicznego celu, gdzie mieli przeprowadzić atak dronem z symulowanym ładunkiem na replikę systemu walki elektronicznej. Polscy żołnierze byli pierwszą jednostką spoza USA, która podjęła się tego zadania, po tym jak scenariusz przetestowała 10. Grupa Sił Specjalnych armii amerykańskiej. Nazwa polskiej jednostki pozostaje tajna ze względów bezpieczeństwa operacyjnego.
Techniki analogowe
Przeciwnik prowadził poszukiwania przy użyciu tysięcy spadochroniarzy armii USA, dronów z kamerami termowizyjnymi oraz psów tropiących. Komandosi nieśli karabinki szturmowe i noktowizory w dużych, ale nieprzeciążonych plecakach, co pozwoliło im poruszać się szybko i możliwie najciszej.
„Polscy komandosi poruszali się w ciemnościach i podczas nieustającego deszczu.”
Żołnierze unikali elektroniki, która może emitować sygnały ułatwiające wrogowi namierzenie pozycji zespołu, nawigując zamiast tego za pomocą map i wyznaczonych tras. Według Sojuszu GPS i nawigacja cyfrowa nie zawsze są dostępne lub bezpieczne w użyciu. Biuro prasowe NATO podało, że żołnierze polegali na „swojej naturalnej odporności psychicznej i umiejętności kreatywnego rozwiązywania problemów”.
Dlaczego scenariusz wyglądał w ten sposób
Scenariusz przygotowało dowództwo Sojuszu w Stuttgarcie, czerpiąc z doświadczeń ukraińskich specjalistów zdobytych w konflikcie z Rosją. Ćwiczenia przeprowadziło Dowództwo Operacji Specjalnych USA w Europie (SOCEUR). Major armii amerykańskiej, cytowany w komunikacie Sojuszu, nazwał zadanie piekielnie trudnym problemem do rozwiązania i porównał warunki do sceny otwierającej film Terminator 2. Szkolenie miało odtworzyć warunki, z jakimi ukraińscy żołnierze mierzą się na co dzień, bez przewagi technologicznej, na której zazwyczaj polegają siły specjalne, takiej jak noktowizja, drony czy wsparcie lotnicze. NATO uznało, że standardowe narzędzia nie odzwierciedlają realiów obecnego konfliktu, ponieważ nikt nie panuje nad nocą, ranni żołnierze nie mogą być łatwo ewakuowani, a termowizja ułatwia wykrycie celów.
Zapytaj o ten tekst
Źródła i kontekst
- Organizacje
- NATO
Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.
Wesprzyj Pollar