
Holenderska pisarka i komiczka Paulien Cornelisse zmarła w wieku 50 lat
Holenderska pisarka, felietonistka i komiczka Paulien Cornelisse zmarła w środę w szpitalu Antoni van Leeuwenhoek w Amsterdamie w wieku 50 lat w wyniku choroby nowotworowej.
Śmierć w Amsterdamie
Holenderska pisarka, felietonistka i komiczka Paulien Cornelisse zmarła w środę, 30 września 2026 r., w wieku 50 lat. Jej management potwierdził, że odeszła w obecności rodziny w szpitalu Antoni van Leeuwenhoek w Amsterdamie po leczeniu onkologicznym. Wcześniej w środę amsterdamski teatr DeLaMar ogłosił odwołanie serii jej występów pod tytułem Waar was ik gebleven, które miały odbywać się od października do połowy stycznia. Teatr poinformował, że stan zdrowia artystki nie pozwalał jej na występy na scenie. Decyzja ta nastąpiła po wcześniejszym odwołaniu trasy w lecie 2024 r., kiedy Cornelisse przerwała występy w całym kraju i odwołała premierę swojego solowego spektaklu Komma po otrzymaniu diagnozy.
Wczesne życie i kariera literacka
Cornelisse dorastała w Amsterdamie, w wieku siedmiu lat przeprowadziła się do dzielnicy Oud-Zuid, gdzie uczęszczała do Nicolaas Maesschool oraz Barlaeus Gymnasium. Studiowała psychologię na Uniwersytecie w Amsterdamie, kończąc studia z wyróżnieniem (cum laude). W tym czasie uczestniczyła w zajęciach centrum kultury Crea, grając na skrzypcach w orkiestrze i występując w pierwszych skeczach. W 2009 r. opublikowała debiutancką książkę Taal is zeg maar echt mijn ding, w której z humorem analizowała współczesny język niderlandzki. Książka stała się bestsellerem, sprzedając się w nakładzie ponad 300 000 egzemplarzy w pierwszym roku i osiągając łącznie 700 000 sprzedanych sztuk przed adaptacją filmową w 2018 r. Po debiucie wydała m.in. En dan nog iets, Taal voor de leuk oraz De verwarde cavia. W 2025 r. otrzymała nagrodę NS Publieksprijs za De verwarde cavia - Terug op kantoor po trzech wcześniejszych nominacjach.
- Zajmuje drugie miejsce na Leids Cabaret Festival
- Publikuje bestsellerowy debiut Taal is zeg maar echt mijn ding
- Zdobywa nagrodę kabaretową Neerlands Hoop za Dagbraken
- Zaczyna pisać felietony na pierwszą stronę de Volkskrant
- Ogłasza diagnozę raka i odwołuje solowy spektakl Komma
- Zdobywa NS Publieksprijs za De verwarde cavia - Terug op kantoor i dołącza do De Slimste Mens
- Umiera w szpitalu Antoni van Leeuwenhoek w Amsterdamie w wieku 50 lat
Praca w teatrze i telewizji
Cornelisse rozpoczęła karierę komediową na początku XXI wieku, początkowo jako duet kabaretowy z Irene van der Aart, a następnie tworząc solowe programy i dołączając do kolektywu Comedytrain. W 2007 r. zajęła drugie miejsce na Leids Cabaret Festival, a jej solowy program Dagbraken z 2010 r. zdobył nagrodę Neerlands Hoop dla obiecujących twórców teatralnych. Oprócz teatru przez dziesięć lat pisała cotygodniowe felietony dla NRC i nrc.next, a w 2018 r. przeszła do de Volkskrant, gdzie pisała regularne 150-słowne felietony na pierwszą stronę. Jesienią 2025 r. dołączyła do prowadzącego Hermana van der Zandta w teleturnieju De Slimste Mens jako jednoosobowe jury, zastępując Philipa Freriksa i Maartena van Rossuma. Podczas trzeciego sezonu programu występowała w nakryciach głowy, wyjaśniając, że chemioterapia spowodowała utratę włosów i zdecydowała się nie nosić peruki.
Diagnoza i pisarstwo
Cornelisse po raz pierwszy usłyszała diagnozę raka tarczycy około 2021 r. po występie w talk-show Jinek, gdzie omawiała zjawiska językowe. Oglądający program chirurg zauważył nieprawidłowość na jej szyi i wysłał jej ostrzeżenie drogą mailową. 21 sierpnia 2024 r. publicznie ogłosiła chorobę, wycofując się ze spektaklu Komma, ale kontynuując pisanie felietonów tak długo, jak to było możliwe.
Skupiam się teraz na powrocie do zdrowia i szukaniu spokoju w gronie rodziny.
Jej koleżanka Ionica Smeets zauważyła, że wiele felietonów Cornelisse osadzonych było w poczekalniach lekarskich, co odzwierciedlało jej nawyk przekuwania osobistych doświadczeń w codzienne obserwacje. Jej felieton opublikowany w dniu ogłoszenia diagnozy w 2024 r. kończył się notatką o ciekawości napędzającej jej pracę, opisującą uznanie dla momentu w rozmowie, w którym odsłania się nieznany świat.


