Pamiętnik byłego negocjatora PSOE Santosa Cerdána grozi Sánchezowi: „Znam zaplecze”

Santos Cerdán, były sekretarz organizacyjny Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE), wydaje 30 czerwca 2026 roku własnym sumptem pamiętnik „La Caída: poder, relato y destrucción en la era del juicio político”, dokładnie rok po tym, jak został osadzony w więzieniu w ramach szeroko zakrojonej afery Koldo. Książka łączy żywy dziennik więzienny z narracją o wiktymizacji, malując Cerdána jako niezastąpionego „architekta niemożliwych większości”, który został odrzucony, gdy stał się niewygodny.

Ostrzeżenie dla Sáncheza

Na pierwszych stronach książki Cerdán zwraca się bezpośrednio do Pedra Sáncheza:

„Znam zaplecze, decyzje, których się nie wyjaśnia.”

Nazywa tę uwagę „ostrzeżeniem”, sugerując, że posiada obciążające informacje na temat premiera. Cerdán ponownie twierdzi, że to on był prawdziwą siłą stojącą za wnioskiem o wotum nieufności z 2018 roku, który wyniósł Sáncheza do władzy, oraz późniejszymi umowami z PNV, EH Bildu i Junts, w tym paktem inwestyturowym, który wymagał sfotografowanego spotkania z Carlesem Puigdemontem w Brukseli.

„W polityce, gdy wystarczająco przeszkadzasz, przestajesz być użyteczny. Stajesz się problemem, a problemów się nie zarządza, one się eliminuje.”

Pierwsza noc w więzieniu

Pamiętnik opisuje dzień aresztowania Cerdána, 30 czerwca 2025 roku, kiedy stanął przed Sądem Najwyższym, spodziewając się wpływać na bieg wydarzeń, a zamiast tego został wysłany bezpośrednio do więzienia Soto del Real. Spędził tam 142 dni, zanim został zwolniony 19 listopada 2025 roku. Cerdán opisuje moment, w którym zamknęły się drzwi celi:

„Metaliczny odgłos to nie tylko dźwięk: to granica.”

Pierwszą noc, jak pisze,

„nie jest doświadczeniem. To policzek.”

Szczegółowo opisuje utratę poczucia czasu, dobre przyjęcie przez współwięźniów w module 13, koszt 2,20 euro za rozmowy telefoniczne z żoną oraz celę jednoosobową, której nigdy nie dzielił.

Porzucenie i batalie prawne

Cerdán twierdzi, że Sánchez nie żądał jego dymisji; była to jego własna decyzja po upublicznieniu raportu UCO 12 czerwca 2025 roku. Jednak pisze o szybkiej izolacji:

„W ciągu kilku godzin zostałem bez ochrony prawnej, wsparcia politycznego, środków. Opuszczony i pobity.”

Obecnie jest objęty śledztwem w sprawie Koldo, gdzie raport Guardii Cywilnej zarzuca mu zarządzanie co najmniej 620 000 euro łapówek z kontraktów publicznych, oraz w odrębnej sprawie Leire Díez dotyczącej utrudniania śledztw sądowych. Książka pomija jakąkolwiek wzmiankę o Leire Díez czy o Koldo Garcíi, a ledwie wspomina José Luisa Ábalosa, który został skazany na 24 lata w tej samej aferze. Zamiast tego Cerdán broni swojej niewinności, potępia „równoległe procesy” w mediach i wzywa czytelników do refleksji nad domniemaniem niewinności.