Nie żyje Barbara Nieman, wieloletnia solistka Teatru Wielkiego w Warszawie

Śmierć ogłoszona przez teatr

Teatr Wielki – Opera Narodowa poinformował 27 października 2026 roku o śmierci sopranistki Barbary Nieman. Była ona wieloletnią solistką warszawskiego zespołu, z którym współpracowała w latach 1959–1990. Doniesienia nie podają wieku artystki ani przyczyny jej śmierci. W komunikacie teatr przypomniał jej repertuar oraz walory głosowe.

W biografii śpiewaczki teatr napisał:

„Jej bogaty i ciepły sopran z pewnością należał do najpiękniejszych głosów słyszanych w Teatrze Wielkim. Potwierdzają to nagrania na żywo z występów z jej udziałem.”

Edukacja i wczesne konkursy

Nieman urodziła się w Grodnie. Pierwsze lata życia spędziła na Wileńszczyźnie, a dzieciństwo i wczesną młodość w Olsztynie, gdzie uczęszczała do średniej szkoły muzycznej i kształciła głos pod kierunkiem Marii Stankowej. Następnie przeniosła się do Warszawy, by studiować w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej, którą ukończyła w 1959 roku w klasie Ady Sari. Na początku kariery została wyróżniona na międzynarodowym konkursie śpiewaczym w Wiedniu. W 1964 roku zdobyła srebrny medal na konkursie wokalnym w Tuluzie. Jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki uczestniczyła również w kursie mistrzowskim dla śpiewaków organizowanym przez La Scalę w Mediolanie. Później otrzymała szereg prestiżowych nagród, w tym srebrny medal Gloria Artis.

Kariera w Operze Warszawskiej

Nieman pozostała w zespole Opery Warszawskiej przez całą swoją karierę. Zadebiutowała w tymczasowej siedzibie opery w budynku Roma, śpiewając Zofię w „Halce” Moniuszki – partię, którą wykonywała przez ponad dwie dekady. Zaśpiewała ją ponownie podczas otwarcia odbudowanego Teatru Wielkiego 21 listopada 1965 roku. W początkowym okresie otrzymała również role Panny Ewy w „Hrabinie” Moniuszki oraz Kseni w „Borysie Godunowie” Musorgskiego, obie w 1960 roku. Od 1961 roku śpiewała Gildę w „Rigoletcie” Verdiego, a od 1964 roku Hannę w „Strasznym dworze” Moniuszki. Od 1961 i 1962 roku występowała w mniejszych partiach w „Carmen” Bizeta i „Aidzie” Verdiego, odpowiednio jako Frasquita i Kapłanka.

Główne role

Śpiewała także Dianę w „Ifigenii w Taurydzie” Glucka (1962), Antonię w „Opowieściach Hoffmanna” Offenbacha (od 1963) oraz Donnę Annę w „Don Juanie” Mozarta (od 1963). Według relacji teatru, stworzyła pamiętne kreacje na nowej scenie, często w premierach, wielokrotnie powtarzane. Należały do nich Małgorzata w „Fauście” Gounoda (1966), Mimi w „Cyganerii” Pucciniego oraz Tatiana w „Eugeniuszu Onieginie” Czajkowskiego (1967). Później przyszła kolej na Hrabinę w „Weselu Figara” Mozarta (1970) oraz Poppeę w „Koronacji Poppei” Monteverdiego (1971). Jej Desdemona w „Otellu” Verdiego, śpiewana po raz pierwszy w 1969 roku, jest wskazywana jako szczytowe osiągnięcie tamtych lat.

Biografia teatralna opisuje jej obecność na scenie w następujących słowach:

„Urocza, pełna scenicznego wdzięku, a przy tym zdolna do dramatycznej ekspresji, stworzyła niezapomniane role na nowej, wielkiej scenie.”

Pożegnanie i małżeństwo

Nieman była żoną dyrygenta Stefana Rachonia i często wykonywała muzykę lżejszą oraz operetkę z jego orkiestrą radiową. Ta praca przyniosła jej popularność wśród miłośników opery. W 1987 roku zaśpiewała Rozalindę w „Zemście nietoperza” Straussa w Teatrze Wielkim, w produkcji, do której przygotowania zaproszono jej męża. Ze sceną pożegnała się w 1990 roku tą samą rolą. Teatr ogłosił jej śmierć 27 października 2026 roku.