
Netflix publikuje dramat o Unabomberze z udziałem Jacoba Tremblaya i Russella Crowe'a
Film w reżyserii Janusa Metza zgłębia lata studenckie i radykalizację Teda Kaczynskiego oraz śledztwo FBI, które zakończyło jego 17-letnią kampanię zamachów bombowych.
Produkcja i dwutorowa fabuła
Netflix udostępnił film fabularny Unabomber, będący udramatyzowanym portretem psychologicznym w reżyserii Janusa Metza Pedersena (znanego również jako Janus Metz). Produkcja, oparta na autentycznych wydarzeniach historycznych, poszerza ofertę platformy o filmy i seriale true-crime analizujące sprawy o szerokim oddźwięku społecznym. Narracja opiera się na naprzemiennym, dwutorowym układzie czasowym, zamiast podążać za standardowym schematem policyjnego filmu śledczego. Jeden wątek przedstawia końcową fazę dochodzenia Federalnego Biura Śledczego, które doprowadziło do zatrzymania Theodore'a Johna „Teda” Kaczynskiego. Równoległa linia fabularna cofa się w czasie, ukazując Kaczynskiego w okresie studiów uniwersyteckich oraz śledząc tło osobiste i akademickie, które poprzedziło jego kampanię zamachów.
Eksperymenty psychologiczne i lata studenckie
W retrospektywnej linii czasowej kanadyjski aktor Jacob Tremblay, znany z przełomowej roli dziecięcej w filmie Pokój z 2015 roku u boku Brie Larson oraz z filmu The Life of Chuck, wciela się w postać Kaczynskiego jako młodego studenta matematyki. Narracja analizuje jego rozwój w niestabilnym środowisku rodzinnym oraz udział w programie badań psychologicznych prowadzonym przez profesora Henry'ego Murraya. W postać Murraya, znanego z ról w Gladiatorze i Pięknym umyśle, wciela się Russell Crowe. Murray przedstawiony jest jako manipulujący naukowiec przeprowadzający eksperymentalne testy psychologiczne na studentach. Te spotkania wywierają silny wpływ na psychikę Kaczynskiego, potęgując jego opór wobec autorytetów instytucjonalnych i nowoczesnej cywilizacji technicznej. Scenariusz wykorzystuje te formacyjne doświadczenia do zbadania, jak kształtowała się jego ideologia antytechnologiczna, nie próbując przy tym usprawiedliwiać jego brutalnych czynów ani minimalizować ich ludzkich konsekwencji.
Kampania UNABOM i federalne obława
Równoległy wątek śledczy skupia się na agentce FBI Joanne Miller, granej przez Shailene Woodley, która kieruje działaniami organów ścigania podczas końcowej fazy federalnej obławy. Fabuła otwiera się sielankową sceną rodzinną, przerwaną nagłym nadejściem niespodziewanej przesyłki, co inicjuje ogólnokrajowe śledztwo w celu identyfikacji sprawcy. Agenci federalni nadali sprawie kryptonim UNABOM, będący akronimem od „university and airline bombings” (zamachy na uniwersytety i linie lotnicze), co zapewniło Kaczynskiemu jego trwały przydomek. W ciągu siedemnastu lat, między 1978 a 1995 rokiem, Kaczynski wysyłał domowej roboty ładunki wybuchowe do różnych celów na terenie Stanów Zjednoczonych. Jego ataki spowodowały śmierć trzech osób i raniły 23 kolejne. We wrześniu 1995 roku The Washington Post opublikował jego manifest zatytułowany „Społeczeństwo przemysłowe i jego przyszłość”, co przed aresztowaniem sprawcy upubliczniło jego argumenty polityczne.
- Ted Kaczynski zaczyna wysyłać pocztą ładunki wybuchowe na terenie Stanów Zjednoczonych
- Seria zamachów bombowych na uniwersytety i linie lotnicze, trzy ofiary śmiertelne i 23 rannych
- The Washington Post publikuje manifest Kaczynskiego Społeczeństwo przemysłowe i jego przyszłość
- Ranni
- 23 osoby
- Zmarli
- 3 osoby
Reżyseria i odbiór krytyczny
Reżyser Janus Metz, którego wcześniejsze prace obejmują serial Zero Zero Zero oraz film Wszystkie stare noże, przedłożył psychologię postaci nad konwencjonalne tempo thrillera i akcję wizualną. Recenzenci zauważają, że naprzemienny montaż między latami studenckimi Kaczynskiego a śledztwem FBI tworzy nierówny rytm, przy czym wątek proceduralny oferuje mniej nowości niż dramat historyczny. Krytycy wskazują, że choć wątek śledczy podąża za znanymi schematami, dynamika między Tremblayem a Crowe'em w sekwencjach studium psychologicznego stanowi najbardziej przekonujący element filmu. Zauważają również, że zmieniające się realia dystrybucji kinowej sprawiły, iż takie dramaty skupione na postaciach przeniosły się niemal całkowicie na platformy streamingowe, zapewniając przestrzeń dla złożonych kreacji aktorskich, które rzadko trafiają do szerokiej dystrybucji kinowej.


