Netflix prezentuje czwarty sezon antologii Monster poświęcony Lizzie Borden

Czwarta odsłona antologii

17 września 2026 roku Netflix udostępnił ośmioodcinkowy miniserial Monster: The Lizzie Borden Story, stworzony przez showrunnerów Ryana Murphy'ego i Iana Brennana. Projekt stanowi czwartą część antologii true-crime, po sezonach poświęconych Jeffreyowi Dahmerowi, braciom Lyle'owi i Erikowi Menendezom oraz Edowi Geinowi. Ella Beatty wciela się w postać Lizzie Borden, stając się pierwszą kobietą w głównej roli w historii serii. W obsadzie znaleźli się również Rebecca Hall jako Abby Borden, Charlie Hunnam jako Andrew Borden oraz Vicky Krieps jako służąca. Max Winkler wyreżyserował premierę i większość odcinków, natomiast Sarah Adina Smith odpowiadała za dwa epizody miniserialu.

Morderstwa w Fall River z 1892 roku

Serial rekonstruuje wydarzenia z 4 sierpnia 1892 roku, kiedy 70-letni Andrew Borden i jego 64-letnia druga żona, Abby Borden, zostali zamordowani w swoim domu w Fall River w stanie Massachusetts. Abby zginęła pierwsza w pokoju na piętrze podczas letniej fali upałów, otrzymując od 13 do 19 ciosów małą siekierą lub toporkiem. Andrew został zaatakowany około godzinę do półtorej później podczas snu na sofie w salonie, otrzymując od 11 do 18 uderzeń. Lizzie, która miała wówczas 32 lata i uczyła w szkółce niedzielnej przy Central Congregational Church, powiadomiła władze o znalezieniu ciała ojca. W posiadłości przebywały jedynie Lizzie oraz irlandzka służąca Bridget Sullivan, podczas gdy 41-letnia siostra Lizzie, Emma Borden, przebywała poza miastem.

Dowody i uniewinnienie w 1893 roku

Śledczy nie znaleźli śladów włamania i potwierdzili, że z rezydencji nie skradziono żadnych kosztowności, co zawęziło krąg podejrzanych do osób przebywających wewnątrz. Policja znalazła w piwnicy toporek bez trzonka, który prokuratorzy uznali za prawdopodobne narzędzie zbrodni. Funkcjonariusz Phil Harrington odnotował w swoich notatkach, że Lizzie nie okazywała większego zdenerwowania w związku z zabójstwami i nie wyraziła chęci ujęcia sprawcy. Podejrzenia wzrosły, gdy lokalny farmaceuta zgłosił, że Lizzie próbowała kupić kwas pruski dzień przed morderstwami, a świadek zeznał później, że widział, jak paliła niebieską sukienkę. Obrońcy wykorzystali wiktoriańskie oczekiwania kulturowe, argumentując, że szanowana kobieta nie posiadała fizycznej zdolności ani skłonności do takiej przemocy. Po odrzuceniu przez sąd zapytania dotyczącego apteki i wobec braku dowodów fizycznych, męska ława przysięgłych uniewinniła Lizzie w czerwcu 1893 roku, po tym jak spędziła ona w areszcie prawie rok.

Dramatyzacja i dziedzictwo kulturowe

Produkcja analizuje domową wrogość poprzedzającą zabójstwa, przedstawiając Andrew Bordena jako zamożnego właściciela nieruchomości, którego skąpstwo ograniczało dorosłe córki. Narracja szczegółowo opisuje spory rodzinne o podział majątku, w tym przekazanie nieruchomości szwagierce przez Andrew oraz zabicie gołębi, które Lizzie trzymała w rodzinnym budynku gospodarczym. Zamiast utrzymywać historyczną niejednoznaczność, miniserial wprost ukazuje Lizzie jako sprawczynię morderstw, skupiając się na psychologicznym przymusie i buncie domowym.

„Chcieliśmy zbadać, czy potwory są tworzone, czy rodzą się takimi.”

Premiera wpisuje się w ponad stuletnią tradycję artystycznych opracowań sprawy Borden, od roli Lillian Gish w sztuce Nine Pine Street z 1933 roku, przez balet Fall River Legend z 1948 roku, rock operę Lizzie the Musical z 2009 roku, aż po film Lizzie z 2018 roku.