Luisa Muraro, współzałożycielka Libreria delle Donne i czołowa włoska myślicielka feministyczna, zmarła w wieku 86 lat

Wczesne życie i kariera akademicka

Urodzona 14 czerwca 1940 w Montecchio Maggiore, Muraro uzyskała dyplom z filozofii na Università Cattolica di Milano. W latach 70. opuściła akademię, aby uczyć w szkolnictwie obowiązkowym, i uczestniczyła w antyautorytarnym czasopiśmie L'erba voglio obok Elvio Fachinelliego i Lei Melandri. Później wróciła do nauczania uniwersyteckiego, spędzając wiele lat na Uniwersytecie w Weronie.

Luisa była nauczycielką – była nią dla swoich studentów, od gimnazjum po Uniwersytet w Weronie, gdzie uczyła przez wiele lat i gdzie wraz z innymi powołała do życia wspólnotę filozoficzną Diotima; dla kobiet i mężczyzn, którzy ją czytali i słuchali; dla tych, którzy mieli szczęście myśleć z nią.

Założenie Libreria delle Donne i Diotimy

W 1975 roku Muraro współzałożyła Libreria delle Donne di Milano z Lią Cigarini i innymi, tworząc polityczną i kulturową przestrzeń, która stała się kamieniem milowym włoskiego feminizmu. W 1984 roku na Uniwersytecie w Weronie współzałożyła wspólnotę filozoficzną Diotima wraz z Adrianą Cavarero, Anną Marią Piussi i innymi badaczkami. Grupa pozostaje aktywna, poświęcona studiom nad różnicą płciową i myślą feministyczną.

Dorobek filozoficzny

Prace Muraro koncentrowały się na feminizmie drugiej fali i myśli o różnicy płciowej. Przetłumaczyła na włoski dzieła belgijskiej filozofki Luce Irigaray i napisała liczne książki, w tym Maglia o uncinetto (1981), Guglielma e Maifreda (1985), L'ordine simbolico della madre (1991), Il Dio delle donne (2003) i Non è da tutti (2011). Jej najnowsza publikacja, Esserci davvero (2025), była dialogiem z Clarą Jourdan.

Luisa była dla wielu źródłem orientacji; swoją myślą uczyniła nas zdolnymi do prawdziwego bycia obecnym, do wchodzenia w głąb teraźniejszości.

Hołdy od koleżanek feministek

Lea Melandri, historyczna aktywistka, która współpracowała z Muraro w latach 70., przyznała ich późniejsze różnice, podkreślając jednocześnie nieprzerwaną więź. Libreria delle Donne ogłosiło jej śmierć w mediach społecznościowych, opisując ją jako najwspanialszą nauczycielkę, jaką wielu kiedykolwiek spotkało.

Rozbieżność stanowisk feministycznych oddaliła nas od siebie, nie przerywając krytycznego dialogu na odległość. Nić naszej wspólnej długiej historii nigdy się nie zerwała.