
Francuski wymiar sprawiedliwości uznaje łapanki w Starym Porcie w Marsylii z 1943 roku za zbrodnię przeciwko ludzkości
Francuska prokuratura antyterrorystyczna po siedmioletnim śledztwie formalnie uznała policyjne łapanki i zniszczenia w Marsylii ze stycznia 1943 roku za zbrodnię przeciwko ludzkości.
Klasyfikacja sądowa
Francuskie organy sądowe 30 września 2026 roku formalnie zaklasyfikowały łapanki w Starym Porcie w Marsylii jako zbrodnię przeciwko ludzkości. Krajowy prokurator antyterrorystyczny Olivier Christen udał się do drugiego co do wielkości miasta Francji, aby przedstawić ustalenia bezpośrednio ostatnim żyjącym ofiarom i ich rodzinom. Śledztwo wykazało, że masowe aresztowania, powszechne grabieże i systematyczne wyburzanie dzielnicy Saint-Jean spełniają wszelkie prawne kryteria zbrodni przeciwko ludzkości. Christen stwierdził podczas konferencji prasowej, że wydarzenia te pozostają stosunkowo mało znane wśród Francuzów, mimo ogromnej skali działań policji. Prokurator wyjaśnił, że okrucieństwa celowo wymierzono w mieszkańców, których władze okupacyjne traktowały jako populację niższą.
Łapanka przeprowadzona w Marsylii, w dzielnicy Saint-Jean, 23 i 24 stycznia 1943 roku, a także grabież i zniszczenie dzielnicy od lutego 1943 roku, bez wątpienia stanowią zbrodnię przeciwko ludzkości.
Łapanki i wyburzenia w 1943 roku
Nazistowskie władze okupacyjne zarządziły operację Sultan między 22 a 24 stycznia 1943 roku, którą francuska policja wykonała pod kierownictwem sekretarza generalnego policji rządu Vichy, René Bousqueta. Operacja ta była jedną z największych masowych łapanek w okupowanej Francji, przeprowadzona sześć miesięcy po łapance Vel d'Hiv w Paryżu. Władze skupiły działania na Saint-Jean za Starym Portem, robotniczej dzielnicy nazywanej małym Neapolem, zamieszkanej przez dużą społeczność włoskich imigrantów. Niemieccy dowódcy i urzędnicy Vichy określali gęsto zaludnioną dzielnicę mianem chlewu i centrum sieci oporu. Od lutego 1943 roku siły okupacyjne systematycznie grabiły całą dzielnicę, a następnie wysadziły w powietrze 1500 budynków mieszkalnych.
- Władze niemieckie i policja Vichy rozpoczynają operację Sultan w Marsylii
- Policja przeprowadza masowe łapanki w dzielnicach Saint-Jean i Opera
- Władze okupacyjne rozpoczynają wysadzanie 1500 budynków w Saint-Jean
- Prawnik Pascal Luongo i 19 ocalałych składają skargę do śledczych ds. zbrodni wojennych
- Francuska prokuratura formalnie klasyfikuje łapanki jako zbrodnię przeciwko ludzkości
Internowanie i deportacje do obozów zagłady
Operacja Sultan zmusiła 20 000 osób do opuszczenia domów w całym obszarze Starego Portu. Władze przewiozły tysiące wysiedlonych mieszkańców pod strażą do ośrodka internowania we Fréjus w sąsiednim departamencie Var. Śledczy sądowi potwierdzili, że 1600 osób zostało następnie deportowanych do obozów koncentracyjnych w całej Europie. Wśród deportowanych około 800 żydowskich mieszkańców aresztowanych w pobliskiej dzielnicy Opera zostało przetransportowanych bezpośrednio do nazistowskich obozów zagłady. Antoine Mignemi, który podczas łapanki miał pięć lat, a obecnie ma 89 lat, wspominał, jak matka budziła go w przerażeniu o szóstej rano, ponieważ francuska policja była pod ich drzwiami, żądając natychmiastowego wyjazdu.
To coś niezwykłego, że francuski wymiar sprawiedliwości w końcu uznaje tragedię portu w Marsylii.
- Wysiedleni mieszkańcy
- 20000 osoby
- Łączna liczba deportowanych
- 1600 osoby
- Deportowani Żydzi
- 800 osoby
Śledztwo zainicjowane przez ocalałych
Orzeczenie sądu kończy siedmioletnie śledztwo prowadzone przez Centralne Biuro ds. Zwalczania Zbrodni przeciwko Ludzkości. Marsylski prawnik Pascal Luongo zainicjował sprawę w 2019 roku, składając formalną skargę wraz z 19 ocalałymi i potomkami ofiar. Sędzia potwierdził, że szeroko zakrojone dochodzenia nie pozwoliły na odnalezienie żadnych żyjących sprawców ani urzędników zaangażowanych w operację Sultan, którzy mogliby stanąć przed sądem karnym. Choć proces karny nie może się odbyć ze względu na upływ ponad 83 lat, strony cywilne przyjęły formalne uznanie jako istotne potwierdzenie kolaboracji państwa i cierpienia ludności cywilnej.
To uznanie zbrodni przeciwko ludzkości ma wartość zadośćuczynienia moralnego.

