Keira Knightley wraca na West End w adaptacji dramatu o Stasi „Życie na podsłuchu” w reżyserii Roberta Icke'a

Thriller o Stasi na londyńskiej scenie

Robert Icke zaadaptował na potrzeby teatru nagrodzony Oscarem niemiecki film Floriana Henckela von Donnersmarcka z 2006 roku. Spektakl wystawiany jest w londyńskim Adelphi Theatre. Akcja rozgrywa się w Berlinie Wschodnim w 1984 roku i śledzi losy Gerda Wieslera, oficera Stasi granego przez Stephena Dillane'a, który otrzymuje zadanie inwigilacji dramaturga Georga Dreymana oraz jego partnerki, aktorki Christy-Marii Sieland. W rolę Dreymana wciela się Luke Thompson, a Sieland gra Keira Knightley, dla której jest to pierwszy występ na West Endzie od 15 lat. Paul Higgins gra Grubitza, ambitnego przełożonego Wieslera, a Andrew Woodall wciela się w ministra Hempfa, przedstawiciela władz, który chce zniszczyć Dreymana, by zdobyć Sieland.

Scenografia i inscenizacja

Produkcja opiera się w dużej mierze na scenografii, wykorzystując szereg elegancko zaprojektowanych pomieszczeń, które więżą i wyczerpują znajdujące się w nich osoby. W jednej ze scen modernistyczne mieszkanie powoli obraca się, podczas gdy funkcjonariusze w czarnych rękawiczkach instalują mikrofony i przewody. „The Independent” porównuje ich choreografię do koni na karuzeli. Wiesler siedzi z boku sceny, przełączając się między słuchawkami obejmującymi różne pokoje mieszkania, dzięki czemu wyłapuje każdy szloch i krzyk pary. „The Guardian” argumentuje, że subtelność filmu, oparta na zbliżeniach i niedopowiedzeniach, na scenie staje się bardziej jawnym melodramatem, a życie wewnętrzne Wieslera jest trudniejsze do ukazania, gdy historia opiera się na tym samym mechanizmie inwigilacji.

Krytyczny odbiór

Recenzje są mieszane. „The Independent” nazywa produkcję pozycją obowiązkową, a „New Statesman” określa ją triumfem, który na nowo definiuje znaczenie bycia obserwowanym. „Evening Standard” opisuje powrót Knightley jako uderzający, a adaptację Icke'a nazywa wspaniałą. „The Guardian” jest mniej pod wrażeniem, twierdząc, że spektakl ma wiele suspensu, ale nie dorównuje subtelności filmu, a Luke Thompson w roli Dreymana wypada zbyt dziecinnie. Recenzent „The Guardian” zauważa również, że inscenizacja zamienia sekrety pary w zestaw problemów dorosłych ludzi, zamiast w romans nieszczęśliwych kochanków.

Role aktorskie

Sieland w wykonaniu Knightley przyciąga najwięcej uwagi. „The Independent” twierdzi, że jej posępność pasuje do skonfliktowanej artystki, dla której życie wydaje się prawdziwe tylko wtedy, gdy gra. „The Guardian” pisze, że daje ona zaangażowany występ, ale postać wydaje się zbyt emocjonalna i słabo napisana, a jej efektowne suknie i kwestie z „Romea i Julii” dziwnie kontrastują z resztą historii. „Evening Standard” opisuje Sieland jako jasną, kruchą gwiazdę berlińskiej sceny teatralnej. Wiesler w wykonaniu Dillane'a zyskuje uznanie za sposób słuchania, który „The Independent” opisuje jako niemal duchowy, gdy aktor osuwa się na podłogę i ukrywa sekrety Sieland przed kolegami, jakby były to wyznania usłyszane w kościele.

Film źródłowy

„The Guardian” zauważa, że film z 2006 roku ukazuje inwigilację Stasi i tłumienie sztuki w byłej NRD. W filmie w rolę Wieslera wcielił się Ulrich Mühe, były mieszkaniec Niemiec Wschodnich, którego własna historia wiązała się ze Stasi. Wersja teatralna Icke'a zachowuje główną oś fabuły o oficerze Stasi, który potajemnie zmienia stronę, szpiegując pisarza i jego partnerkę, ale przedstawia tę przemianę poprzez jawne środki teatralne, a nie filmowe, wyciszone zbliżenia.