Ken Bates, który kupił Chelsea za 1 funta w 1982 roku i sprzedał Abramowiczowi za 140 mln funtów, zmarł w wieku 94 lat

Wczesne przedsięwzięcia i zakup Chelsea

Ken Bates urodził się w Ealing w grudniu 1931 roku i miał trudne dzieciństwo. Jego matka zmarła wkrótce po jego urodzeniu, a ojciec zbiegł, pozostawiając go pod opieką dziadków w mieszkaniu komunalnym. Fortunę dorobił się w transporcie, górnictwie kruszyw, betoniarstwie i hodowli bydła mlecznego, później angażując się w przedsięwzięcia na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych i w Rodezji. Jego pierwszym krokiem w piłkę nożną był 1965 rok, kiedy kupił Oldham Athletic i został prezesem klubu z Third Division. W 1980 roku został współwłaścicielem i wiceprezesem Wigan Athletic wraz z Freddiem Pye. Następnie, w 1982 roku, wykorzystał okazję, która miała zdefiniować jego dziedzictwo: Chelsea, pogrążona wówczas w długach sięgających około 2 milionów funtów i borykająca się z problemami w starej Second Division, była dostępna za symboliczną opłatę 1 funta.

Budowa Chelsea w drużynę zdobywającą trofea

Bates natychmiast odparł deweloperów naciskających na przejęcie terenu Stamford Bridge, zakładając później non-profitową organizację Chelsea Pitch Owners, aby zabezpieczyć stadion klubu. Chelsea wróciła do starej First Division w 1984 roku, a pod wodzą kolejnych menedżerów, takich jak John Neal, Glenn Hoddle, Ruud Gullit, Gianluca Vialli i Claudio Ranieri, klub zaczął się wspinać. Pierwsze poważne trofeum od 26 lat przyszło w 1997 roku, kiedy drużyna Gullita zdobyła Puchar Anglii. W 1998 roku padły Puchar Ligi i Puchar Zdobywców Pucharów, a drugi Puchar Anglii przyszedł w 2000 roku, wraz z Superpucharem Europy. Bates i jego dyrektor generalny Colin Hutchinson przewodzili także ambitnej akcji rekrutacyjnej, sprowadzając do zachodniego Londynu gwiazdy takie jak Gullit, Vialli i Gianfranco Zola. Zanim Chelsea po raz drugi zakwalifikowała się do Ligi Mistrzów w maju 2003 roku, rosyjski miliarder Roman Abramowicz był gotów złożyć ofertę przejęcia za 140 milionów funtów, którą Bates przyjął w lipcu tego roku.

Kontrowersyjna i wojownicza osobowość

Bates nigdy nie stronił od kontrowersji. Pisał uwagi do programów meczowych, które często przybierały wojowniczy ton, a w 2002 roku został pozwany za zniesławienie po tym, jak nazwał jedną z grup kibiców „pasożytami”. Pomimo cierpkiego stylu, jego oddanie klubowi było rzadko kwestionowane. Chelsea Supporters Trust zwróciło uwagę na jego kluczową rolę w zabezpieczeniu przyszłości klubu.

Ken był jedną z najważniejszych postaci w najnowszej historii Chelsea Football Club. Obejmując kierownictwo w jednym z najtrudniejszych okresów klubu, odegrał kluczową rolę w zabezpieczeniu przyszłości klubu na Stamford Bridge i pomógł położyć podwaliny pod późniejszy sukces.

Lata w Leeds United i późniejsze życie

Po opuszczeniu Chelsea Bates zwrócił się ku innemu upadłemu gigantowi. Kupił 50-procentowy udział w Leeds United w styczniu 2005 roku, ale jego blisko ośmioletnia kadencja była burzliwa. Leeds weszło w administrację w maju 2007 roku i spadło aż do League One, zanim odbiło się do Championship. W listopadzie 2012 roku Bates sprzedał klub GFH Capital za 52 miliony funtów, kończąc swoje zaangażowanie w posiadanie piłkarskich klubów. Resztę życia spędził na emeryturze w Monako z żoną Suzannah i ich dziećmi.

Śmierć i hołd klubu

W sobotę, 11 lipca, Bates zmarł spokojnie w swoim domu w Monako w wieku 94 lat w otoczeniu żony i rodziny. Chelsea wydała oficjalne oświadczenie, wyrażając smutek i wspominając jego determinację.

Determinacja Kena do walki o Chelsea w trudnych czasach i popychania drużyny do zdobywania trofeów nigdy nie zostanie zapomniana.