Iran utrzymuje blokadę cieśniny Ormuz. Ghalibaf stawia warunki USA

Warunki otwarcia cieśniny Ormuz

Przewodniczący irańskiego parlamentu Mohammad Bagher Ghalibaf ogłosił, że cieśnina Ormuz pozostanie zamknięta, dopóki żądania Teheranu nie zostaną spełnione, a Stany Zjednoczone nie wywiążą się ze swoich zobowiązań. Podczas otwarcia sesji parlamentarnej w przeddzień Tygodnia Świętej Obrony Ghalibaf podkreślił, że dostęp do szlaków morskich nie zostanie przywrócony bez formalnego uznania praw narodowych Iranu. Zamknięcie drogi wodnej było środkiem odwetowym po wspólnych atakach wojskowych przeprowadzonych przez Stany Zjednoczone i Izrael na terytorium Iranu 28 lutego. Ghalibaf, pełniący rolę głównego irańskiego negocjatora w okresowych rozmowach pokojowych z Waszyngtonem, stwierdził, że powrót do poprzednich warunków negocjacyjnych jest niemożliwy, dopóki te warunki nie zostaną spełnione.

Dopóki te warunki nie zostaną spełnione, uzasadnione prawa narodu irańskiego nie zostaną uznane, a zobowiązania Amerykanów nie zostaną wdrożone, nie będzie miejsca na powrót do poprzednich warunków negocjacji i otwarcie cieśniny Ormuz.

Doktryna wojny kombinowanej i negocjacji

Zwracając się do zgromadzenia, Ghalibaf odrzucił pogląd, że konflikt zbrojny i zaangażowanie dyplomatyczne to sprzeczne ścieżki. Argumentował, że Teheran musi jednocześnie wykorzystywać siłę militarną i kanały dyplomatyczne, aby bronić swojej suwerenności. W ramach tego modelu Iran zamierza używać dostępnego potencjału wojskowego do uderzania w siły wroga i odpierania ataków, wykorzystując jednocześnie dyplomację do utrwalenia zysków na polu bitwy po osiągnięciu znaczących zwycięstw operacyjnych. Ghalibaf wyjaśnił, że ta sekwencja ma na celu ustanowienie trwałego odstraszania, narzucenie porażki przeciwnikom i wzmocnienie długoterminowej pozycji geopolitycznej Iranu na Bliskim Wschodzie.

Dychotomia między wojną a negocjacjami nie jest prawdziwa, trzeba zarówno walczyć, jak i negocjować: walczyć z mądrością i autorytetem, a negocjować z autorytetem i racjonalnością, gdy nadejdzie odpowiedni czas.

Kanały dyplomatyczne i główne spory

Ghalibaf oświadczył, że irańscy negocjatorzy przekazali swoje kluczowe wymagania bezpośrednio stronie przeciwnej za pośrednictwem międzynarodowych mediatorów. Opisał platformę dyplomatyczną Teheranu jako racjonalną, wyraźną i niepodlegającą negocjacjom, stwierdzając, że przeciwnicy muszą porzucić próby oszustwa i jednostronnego narzucania warunków. Choć Ghalibaf nie przedstawił publicznie szczegółowej listy wymagań podczas swojego przemówienia, warunki dotyczące ponownego otwarcia cieśniny Ormuz i powojennej żeglugi morskiej stanowią główne przeszkody w dyskusjach o trwałym zawieszeniu broni. Ponieważ przejście to jest jednym z najważniejszych na świecie korytarzy tranzytowych dla ropy naftowej, przedłużająca się blokada spowodowała poważne zakłócenia na globalnych rynkach energii.

Podziały strategiczne wewnątrz elity politycznej

Przewodniczący parlamentu otwarcie odniósł się również do wewnętrznych tarć politycznych w Iranie, wskazując na dwa konkurencyjne błędy strategiczne wśród rządzących elit kraju. Pierwszy błąd dotyczy frakcji politycznych, które opowiadają się za kontynuowaniem konfliktu w nieskończoność bez ustanowienia jasnego mechanizmu, horyzontu dyplomatycznego czy określonego punktu końcowego. Ghalibaf ostrzegł, że takie podejście grozi narażeniem narodu na długotrwałe wyczerpanie i niekończącą się wojnę. Z drugiej strony skrytykował frakcję, która nie docenia siły narodowej Iranu, postrzega państwo jako z natury bezbronne i opowiada się za kapitulacją z obawy przed zagranicznymi przeciwnikami. Ghalibaf zapewnił, że zdecydowany opór społeczny zapewni bezpieczeństwo narodowe i pomoże ukształtować nowy porządek regionalny i globalny.