Inwazyjne mrówki z basenu Morza Śródziemnego tworzą superkolonie w Hesji, potwierdzono 45 przypadków

Napływ zgłoszeń z terenu Hesji

Publiczne zgłoszenia dotyczące inwazyjnego gatunku mrówek Tapinoma magnum nasiliły się w całej Hesji, a władze odnotowały 45 potwierdzonych obserwacji spośród ponad 300 podejrzanych przypadków w ciągu kilku miesięcy. Zgłoszenia napłynęły po uruchomieniu w lutym specjalistycznego serwisu identyfikacji online przez Heską Agencję Ochrony Przyrody, Środowiska i Geologii (HLNUG). Dane przetwarzane przez biura regionalne w Darmstadt i Giessen wskazują, że gatunek ten zakłada terytoria w wielu dzielnicach mieszkalnych. Urzędnicy HLNUG stwierdzili, że gminy powinny spodziewać się dalszej ekspansji w całym kraju związkowym, w miarę jak sieci gniazd będą się rozwijać.

Pochodzenie i handlowe szlaki transmisji

Tapinoma magnum, znana w języku niemieckim jako Große Drüsenameise, pochodzi z regionu śródziemnomorskiego i rozprzestrzenia się w Niemczech od kilku lat. Według danych Federalnej Agencji Środowiska, inwazyjna mrówka została po raz pierwszy odnotowana na terytorium Niemiec w 2009 roku. Handel roślinami i ogrodnictwo komercyjne stanowią główny wektor wprowadzania gatunku do regionów północnych. Płodne królowe i mrówki robotnice są rutynowo transportowane przez granice stanowe i państwowe w ziemi importowanych śródziemnomorskich roślin doniczkowych sprzedawanych w centrach ogrodniczych.

Należy oczekiwać, że gatunek ten będzie się dalej rozprzestrzeniał w Hesji.

Uszkodzenia infrastruktury i zachowania superkolonii

Inwazje Tapinoma magnum stanowią poważne zagrożenie dla infrastruktury miejskiej, budynków mieszkalnych i publicznych terenów utwardzonych. Gatunek ten rozmnaża się dzięki wielu płodnym królowym, budując rozległe podziemne superkolonie, które mogą zasiedlać kilka kilometrów kwadratowych. Ponieważ mrówki preferują zakładanie rozległych gniazd gałęziowych na terenach zurbanizowanych, inwazje stają się widoczne, gdy kostka brukowa, płyty chodnikowe i fundamenty konstrukcyjne zaczynają się zapadać. Przy otworach wejściowych do gniazd owady wyrzucają widoczne kopce wydobytego piasku i ziemi na otaczające powierzchnie. W przypadku braku kontroli, żerujące robotnice wchodzą do domów i budynków komercyjnych w poszukiwaniu ciepła i pożywienia, powodując uszkodzenia elewacji zewnętrznych i instalacji elektrycznych, generując przy tym znaczne koszty zwalczania szkodników.

Całkowite wyeliminowanie już założonej superkolonii, która może zasiedlać kilka kilometrów kwadratowych, jest niemal niemożliwe.

Zakłócenia ekologiczne i zachowanie szkodników

Poza szkodami miejskimi, powstawanie superkolonii Tapinoma magnum powoduje poważne szkody ekologiczne poprzez eliminację rodzimych populacji mrówek na zajmowanym terenie. Władze ochrony środowiska zauważają, że rodzime mrówki są niemal całkowicie nieobecne tam, gdzie zadomowiły się inwazyjne kolonie. Robotnice eliminują konkurencyjne rodzime gatunki za pomocą silnych aparatów gębowych oraz rozpylania toksycznej wydzieliny obronnej. Nawyki żywieniowe gatunku zakłócają również lokalne sieci pokarmowe. Dorosłe mrówki żywią się głównie spadzią, bogatą w cukier wydzieliną produkowaną przez mszyce, podczas gdy rozwijający się wylęg karmią schwytanymi małymi owadami. Zaciekle broniąc kolonii mszyc przed naturalnymi drapieżnikami, mrówki szkodzą pożytecznym owadom, takim jak biedronki, które normalnie kontrolują szkodniki ogrodowe.

Tam, gdzie znajdują się kolonie mrówki z rodzaju Tapinoma, zazwyczaj nie spotyka się żadnych innych gatunków mrówek.