Holenderski bank centralny przenosi 86 ton rezerw złota z Ameryki Północnej do Londynu

Transfer z Ameryki Północnej do Londynu

Między marcem a sierpniem 2026 r. De Nederlandsche Bank przeniosła 86 ton rezerw złota ze skarbców w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie do Banku Anglii w Londynie. Bank centralny ogłosił zakończenie operacji 2 września 2026 r., wskazując na rosnącą niestabilność geopolityczną i konieczność wzmocnienia gotowości kryzysowej. Przeniesiony wolumen stanowi 27,5% z około 313 ton, które instytucja przechowywała dotychczas w Ameryce Północnej. Łączne holenderskie rezerwy złota pozostają bez zmian na poziomie 612,4 tony, a ich wycena na koniec 2025 r. wynosiła 72,2 mld euro.

Prezes DNB Olaf Sleijpen odniósł się do strategicznych celów tej logistycznej zmiany.

Zakładamy, że nigdy nie będziemy musieli korzystać z tego złota, jednak jest to konieczne dla wzmocnienia naszej odporności i gotowości.

Mechanika relokacji i logistyka skarbców

Transfer pozwolił uniknąć transoceanicznych lotów z pełnym ładunkiem dzięki połączonej procedurze finansowo-logistycznej. De Nederlandsche Bank sprzedał około 59 ton złota przechowywanego w Rezerwie Federalnej w Nowym Jorku, kupując jednocześnie taką samą ilość w Londynie. Ta wymiana zapewniła, że wszystkie nabyte sztabki spełniały specyfikacje rynkowe Banku Anglii bez konieczności przetapiania.

Dodatkowo ponad 27 ton kruszcu przetransportowano fizycznie ze skarbców północnoamerykańskich do centrum gotówkowego DNB w Zeist. Identyczna partia 27 ton została następnie przewieziona z Zeist do Londynu. Bank centralny podkreślił, że ten fizyczny etap zapewnił praktyczne doświadczenie w obsłudze transportu kruszcu na dużą skalę, potwierdzając opłacalność całej operacji.

Zmiana dystrybucji rezerw

Po relokacji Bank Anglii stał się głównym depozytariuszem Holandii, przechowując 32,1% całkowitych rezerw (ponad 196 ton). Krajowy obiekt w Zeist posiada 30,8% zasobów. Udziały w Rezerwie Federalnej w Nowym Jorku spadły z 31,3% do 18,5%, podczas gdy zasoby w Banku Kanady w Ottawie zmniejszyły się z 19,7% do 18,5%.

Bank centralny podkreślił, że złoto przechowywane w Londynie oferuje natychmiastową płynność i łatwiejsze rozliczenia w porównaniu ze skarbcami w Ameryce Północnej. W sytuacji awaryjnej Londyn pełni funkcję głównego światowego centrum handlu fizycznym złotem, umożliwiając szybsze transakcje zgodnie ze standaryzowanymi kryteriami dostaw. Choć DNB wcześniej zwracał uwagę na ryzyka związane z europejską zależnością od amerykańskiej infrastruktury finansowej po powrocie prezydenta Donalda Trumpa, urzędnicy utrzymują, że zmiana miała na celu ogólną elastyczność operacyjną, a nie była formą politycznego odwetu.

Szerszy kontekst europejskich rezerw

Holenderski ruch zbiega się z trwającymi w europejskich bankach centralnych debatami na temat dystrybucji aktywów. W Niemczech politycy wielokrotnie badali ryzyka związane z przechowywaniem złota za granicą, choć Deutsche Bundesbank nadal przechowuje 37% swoich 3350 ton rezerw (1236 ton) w Rezerwie Federalnej w Nowym Jorku. Bundesbank trzyma 51% (1710 ton) we Frankfurcie nad Menem i 12% (prawie 404 tony) w Londynie.

Dla porównania, Narodowy Bank Belgii utrzymuje wszystkie swoje 227 ton złota za granicą, głównie w Banku Anglii, obok depozytów w Banku Kanady i Banku Rozrachunków Międzynarodowych w Bazylei. Belgia przeniosła znaczne ilości kruszcu do Wielkiej Brytanii przed drugą wojną światową w celach bezpieczeństwa, a później sprzedała ponad 1000 ton, zaczynając od końca lat 80., aby zredukować dług publiczny przed wprowadzeniem euro.