Duńska ikona szlagieru Gitte Hænning kończy 80 lat, wciąż się odnajdując na nowo po siedmiu dekadach na scenie

Kariera zapoczątkowana piosenką o kowboju

Gitte Hænning stała się znanym nazwiskiem w Niemczech w 1963 roku dzięki szlagierowi „Ich will 'nen Cowboy als Mann” („Chcę kowboja za męża”). Piosenka, która żartobliwie wyrażała preferencję dla kowboja nad chłopakiem z sąsiedztwa ze względu na jego umiejętności całowania, trafiła na pierwsze miejsce niemieckich list przebojów, gdy artystka była jeszcze nastolatką. Utwór ten zdefiniował jej wczesny wizerunek i ugruntował jej status ulubienicy niemieckojęzycznej sceny muzycznej.

Od dziecięcej gwiazdy do Eurowizji

Jej kariera sceniczna rozpoczęła się znacznie wcześniej. W wieku ośmiu lat Hænning występowała wraz z ojcem, autorem piosenek Otto Johanssonem, w rodzinnej Danii. Po latach bycia dziecięcą gwiazdą znalazła swoje miejsce w lekkim gatunku szlagieru, często duetując z Rexem Gildo w latach 60. Piosenki takie jak „Vorm Stadtpark die Laternen” uczyniły z nich ukochaną parę sceniczną, choć nigdy nie byli parą poza sceną. W 1973 roku reprezentowała Niemcy na Konkursie Piosenki Eurowizji w Luksemburgu, zajmując ósme miejsce z utworem „Junger Tag”.

Jestem zdecydowanie typem, o którym mężczyźni mówią: o tak, można się w niej zakochać.

Ciągłe odnajdywanie się na nowo

Hænning opisała swoje życiowe motto jako nieustanne pragnienie odnajdowania się na nowo. Przeszła od szlagieru do popu i jazzu, zagrała w berlińskim musicalu „Shakespeare & Rock'n'Roll”, a po przełomie tysiącleci z sukcesem koncertowała z programem „Gitte, Wencke, Siw” u boku innych skandynawskich piosenkarek, Wencke Myhre i Siw Malmkvist. Jej adoptowane miasto Berlin stało się bazą dla jej różnorodnych artystycznych przedsięwzięć.

Plany na 80. rok życia

W rozmowie z Niemiecką Agencją Prasową w dniu swoich urodzin Hænning przyznała, że jej długa kariera miała swoje wzloty i upadki, ale dodała, że wszystko inne byłoby nudne. Pozostaje energiczna i patrzy w przyszłość, planując specjalny program jubileuszowy. Mimo dnia pełnego wywiadów i prób, wydawała się przyjazna i zaangażowana.

Nie zawsze można latać pierwszą klasą.