Były szef włoskiej policji Franco Gabrielli wchodzi do polityki u boku Ernesto Marii Ruffiniego

Wejście do polityki

Franco Gabrielli, były szef włoskiej policji państwowej, ogłosił decyzję o wejściu do polityki w wywiadzie opublikowanym 2 października 2026 r. na łamach Corriere della Sera. Gabrielli oświadczył, że nie zamierza tworzyć niezależnej partii, lecz wesprze inicjatywę kierowaną przez Ernesto Marię Ruffiniego. Wyjaśnił, że podjął tę decyzję bez żądania gwarancji, warunków wstępnych czy obietnic przyszłych stanowisk rządowych, podkreślając, że stworzenie spójnego projektu politycznego jest ważniejsze niż osobiste role.

Mogłem czekać na uformowanie rządu, który mógłby powierzyć mi jakąś rolę. Ale to mnie nie interesuje. Uważam, że ważniejsze jest osobiste zaangażowanie w budowanie nowej wizji kraju.

Pozycjonowanie na centrolewicy i sojusze

Gabrielli umieścił inicjatywę zdecydowanie w obozie centrolewicowym, odrzucając koncepcję formacji centrowej jako ekwidystansowej lub samowystarczalnej. Izolowane projekty centrowe określił jako skazane na polityczną nieistotność, opowiadając się za szerokim sojuszem skupionym na rządzeniu, a nie na sumie akronimów politycznych zjednoczonych przeciwko wspólnemu przeciwnikowi. W kwestii potencjalnych partnerów koalicyjnych Gabrielli nie postawił weta wobec Matteo Renziego, zauważając, że lider Italia Viva konsekwentnie dąży do porozumienia w ramach centrolewicy. Odnosząc się do Carlo Calendy, Gabrielli zaznaczył, że inicjatywa musi sformułować propozycje programowe, które będą atrakcyjne dla niego i jego wyborców. W sprawie ewentualnych prawyborów koalicyjnych podkreślił, że porozumienie w kwestii programu, granic politycznych i wspólnych zasad musi zostać osiągnięte, zanim obywatele zostaną poproszeni o wybór lidera.

Nasze miejsce jest na centrolewicy, z ambicją uczynienia jej szerszą, wiarygodną i zdolną do rządzenia. Nie sumą akronimów zjednoczonych przeciwko komuś, lecz sojuszem zbudowanym wokół wizji kraju.

Kariera instytucjonalna i poufność

Reflektując nad swoją przeszłością, Gabrielli przypomniał wczesne zaangażowanie polityczne między 14. a 24. rokiem życia w młodzieżówce Chrześcijańskiej Demokracji pod przywództwem Benigno Zaccagniniego. Po dekadzie aktywizmu przepracował 38 lat w administracji publicznej, pełniąc wysokie funkcje w policji, obronie cywilnej, zarządzaniu kryzysowym i służbach wywiadowczych. Odpowiadając na pytania dotyczące wrażliwej wiedzy instytucjonalnej zdobytej w trakcie kariery, Gabrielli stwierdził, że informacje zgromadzone w służbie publicznej należą do państwa, a nie do jednostek. Odrzucił możliwość tworzenia osobistych dossier, zauważając, że obowiązki zachowania poufności pozostają prawnie wiążące po opuszczeniu urzędu, i powołał się na artykuł 54 włoskiej konstytucji dotyczący dyscypliny i honoru.

Krytyka rządowej polityki bezpieczeństwa

Gabrielli odniósł się również do szerszego krajobrazu politycznego, komentując niedawny wzrost znaczenia Roberto Vannacciego. Stwierdził, że rosnące poparcie dla Vannacciego dowodzi braków administracyjnych rządu premier Giorgii Meloni, zwłaszcza w kwestiach bezpieczeństwa i imigracji. Gabrielli argumentował, że wypowiedzi polityków w opozycji nie odzwierciedlają złożonych wymogów zarządzania instytucjami państwowymi. Podkreślił, że inicjatywa u boku Ruffiniego ma na celu zapewnienie wiarygodnej alternatywy programowej skoncentrowanej na administracji publicznej i zarządzaniu instytucjonalnym.