Włoski aktor i reżyser teatralny Fabio Grossi zmarł w Rzymie w wieku 68 lat

Śmierć w Rzymie i związek z Leo Gullottą

Fabio Grossi zmarł w Rzymie w poniedziałek, 24 sierpnia 2026 r., w wieku 68 lat. Rodzina potwierdziła śmierć po pierwszych informacjach, które pojawiły się w mediach społecznościowych. Urodzony w Rzymie 29 stycznia 1958 r. Grossi był wieloletnim partnerem i współpracownikiem artystycznym aktora Leo Gullotty. Poznali się w 1980 r. i utrzymywali prywatną oraz zawodową relację przez 46 lat, zanim zawarli związek partnerski w 2019 r., gdy włoskie prawo na to pozwoliło. Wspominając ich związek, Gullotta odniósł się do dekad oczekiwania na ustawowe uznanie.

Potrzeba było trzydziestu lat na ustawę o związkach partnerskich.

Wczesne szkolenie teatralne i debiut sceniczny

Grossi rozpoczął edukację artystyczną od prywatnych lekcji w młodości, a zawodowo zadebiutował na scenie w wieku 19 lat. W 1977 r. wystąpił w sztuce Luigiego Pirandella "L'uomo, la bestia e la virtu" w reżyserii Edmo Fenoglio. Rok później ponownie współpracował z Fenoglio przy "Le pillole di Ercole", a w 1979 r. wystąpił pod okiem reżysera Luki Ronconiego w "L'uccellino azzurro" Maurice'a Maeterlincka. Przez kolejne dekady teatr pozostawał centrum jego tożsamości artystycznej, łącząc klasyczny dramat z nowoczesnym rzemiosłem scenicznym. Kondolencje napłynęły od instytucji teatralnych, w tym od teatru Teatro L'Istrione z Katanii, który wspominał Grossiego jako hojnego przyjaciela o szlachetnym sercu.

Komedie filmowe i kino autorskie

Grossi przeniósł się na duży ekran w 1981 r. w komedii Giuliano Carnimeo "Mia moglie torna a scuola". W tym samym roku pojawił się w popularnych włoskich komediach, takich jak "Pierino contro tutti" Marino Girolamiego, "Teste di quoio" Giorgio Capitaniego oraz "I fichissimi" Carlo Vanziny. Rozszerzył swoją filmografię komediową o "W la foca" Nando Cicero i "L'onorevole con l'amante sotto il letto" Mariano Laurentiego, użyczając również głosu postaci Carluccio w "Occhio malocchio, prezzemolo e finocchio". W 1988 r. zaczął przyjmować role w dramatach, zaczynając od "Scugnizzi" Nanniego Loya, a następnie występując w "Vajont", "Fatti della banda della Magliana" Renzo Martinellego oraz "L'amico di famiglia" Paolo Sorrentino. Wystąpił także w filmie Sebastiano Riso "Più buio di mezzanotte", pokazywanym na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2014 r. w sekcji Critics' Week, a swoją ostatnią rolę filmową ukończył w 2024 r. w obrazie "Per il mio bene" Mimmo Verdasci.

Praca w telewizji i reżyseria teatralna

W telewizji Grossi zadebiutował w 1980 r. w programie "Black Out" i pracował przy produkcjach rozrywkowych u boku reżyserów takich jak Renzo Arbore i Nanni Loy, w tym "Signori si parte", "Happy Circus" oraz "Candid Camera Show". Jego aktorstwo telewizyjne obejmowało seriale i dramaty, takie jak "La dottoressa Giò" z Barbarą D'Urso, "Le ragazze di Piazza di Spagna", "Commesse 2", "La squadra" i "Un ciclone in famiglia", a także hiszpańską produkcję z 2005 r. "I Borgia", gdzie wcielił się w rolę kardynała Riario. Od 2000 r., zaczynając od wystawienia "Edypa" w rzymskim Piccolo Eliseo, Grossi coraz bardziej skupiał się na reżyserii. W latach 2005–2006 wyreżyserował sztukę Pirandella "L'uomo, la bestia e la virtu" w Teatro Eliseo, reżyserując Gullottę w utworze, który był jego własnym debiutem aktorskim. Reżyserował Gullottę w kolejnych produkcjach, w tym w "Le allegre comari di Windsor" w 2010 r. oraz "Sogno di una notte di mezza estate" dla Teatro Stabile di Catania w 2012 r.