Movistar Plus publikuje dokument o Chiquito de la Calzada i jego sporze prawnym o postać Lucasa Grijandera

Film dokumentalny „El otro Chiquito” w reżyserii Juana Zavali i Javiera Moralesa debiutuje w serwisie Movistar Plus 1 października 2026 r. Produkcja, której pomysłodawcą jest scenarzysta Diego San José, odchodzi od konwencjonalnych biografii, skupiając się na sądowym sporze z 1995 r. między hiszpańskim komikiem Gregorio Sánchezem, znanym jako Chiquito de la Calzada, a twórcami parodystycznej postaci Lucasa Grijandera. Twórcy filmu analizują, w jaki sposób komercyjne zawłaszczenie wizerunku Sáncheza, wcześniej traktowane jako telewizyjna anegdota, wpłynęło na życie artysty u szczytu jego kariery.

Spór o telewizyjną imitację

W 1995 r., gdy Sánchez cieszył się największą popularnością, nocny program Telecinco „Esta noche cruzamos el Mississippi”, prowadzony przez Pepe Navarro, wprowadził postać imitatora o imieniu Lucas Grijander. Komik Florentino Fernández, wówczas dwudziestokilkuletni, przyjął charakterystyczną dla Sáncheza przygarbioną postawę, gwałtowne gesty i specyficzną kadencję mowy. Później w programie pojawiła się podobna postać, Crispín Klander. Sánchez i jego przedstawiciele uznali skecze za bezprawne wykorzystanie jego dorobku artystycznego, a nie za dopuszczalną parodię, co skłoniło go do złożenia pozwu. Podczas rozprawy sędzia przesłuchiwał świadków w sprawie wymyślonego słownictwa komika, aby ocenić, czy imitacja stanowi naruszenie własności intelektualnej.

Od flamenco do krajowej sławy

Zanim w wieku sześćdziesięciu lat zdobył sławę telewizyjną, Sánchez przez dekady pracował jako śpiewak flamenco (cantaor), zmagając się z trudnościami finansowymi i występując przez kilka lat w Japonii. W 1994 r. występy w programie komediowym Antena 3 „Genio y figura” uczyniły go gwiazdą w całej Hiszpanii. Kierowany chęcią zakupu domu dla żony, Pepity, Sánchez zachwycał widzów surrealistycznym humorem i wymyślonymi powiedzonkami, takimi jak „fistro”, „pecador de la pradera”, „te das cuen”, „no puedor” oraz „por la gloria de mi madre”. Jego nagły sukces przypadł na okres narodzin komercyjnej telewizji prywatnej w Hiszpanii, gdzie stacje agresywnie walczyły o oglądalność.

Rynek telewizji prywatnej dopiero się tworzył, zasady konkurencji były dopiero wymyślane, a wszystko było niezbadanym terytorium.

Oddalenie pozwu i osobiste konsekwencje

Postępowanie sądowe przeciwko twórcom programu zakończyło się bez ustalenia winy, ponieważ sędzia oddalił sprawę. Choć Fernández w późniejszych latach twierdził, że spór zakończył się polubownie, dokument przedstawia sprzeczne relacje dotyczące ostatecznego rozstrzygnięcia. Sánchez zrealizował swój cel, kupując żonie dom i mercedesa, jednak jej śmierć pozostawiła go zdruzgotanego.

Popadł w depresję i praktycznie umarł z żalu.

Dokument łączy batalię sądową ze zmieniającymi się realiami kulturowymi i gospodarczymi Hiszpanii lat 90. Okres ten nastąpił po optymizmie igrzysk olimpijskich w Barcelonie i wystawy Expo w Sewilli w 1992 r., ustępując miejsca poważnemu spowolnieniu gospodarczemu oraz intensywnym starciom politycznym między premierem Felipe Gonzálezem a José Maríą Aznarem.