Brenda Fricker, oscarowa gwiazda filmów „Moja lewa stopa” i „Kevin sam w Nowym Jorku”, zmarła w wieku 81 lat

Przełomowy Oscar

Brenda Fricker, ceniona irlandzka aktorka charakterystyczna, która zmarła 16 lipca 2026 roku w wieku 81 lat, była pierwszą Irlandką, która zdobyła nagrodę Akademii. Jej agent Phil Belfield potwierdził, że odeszła spokojnie w Dublinie po długiej chorobie. Fricker zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej w 1990 roku za rolę Bridget Fagan Brown, matki Christy’ego Browna, w filmie „Moja lewa stopa” Jima Sheridana. Pokonała wtedy Julię Roberts i Anjelicę Huston. Daniel Day-Lewis grał Christy’ego Browna i również zdobył Oscara dla najlepszego aktora. W swoim przemówieniu Fricker zadedykowała nagrodę matce Christy’ego Browna, zauważając, że „ktoś, kto rodzi 22 razy, zasługuje na takie wyróżnienie”.

Już nigdy nie zobaczymy takiej jak ona, a świat jest uboższy bez niej. Byłem zaszczycony, mogąc ją znać, kochać i z nią pracować, a ona zawsze będzie miała miejsce w moim sercu i w sercach tak wielu fanów filmu i telewizji na całym świecie.

Wszechstronna kariera na ekranie i scenie

Urodzona 17 lutego 1945 roku w Dublinie jako córka Desmonda Fredericka Frickera, dziennikarza i prezentera, oraz nauczycielki języków, Fricker początkowo pracowała jako asystentka redaktora artystycznego „The Irish Times”, zanim w wieku 19 lat zajęła się aktorstwem. Jej wczesne role obejmowały niewymienioną w napisach rolę w filmie „Of Human Bondage” z 1964 roku oraz epizod w irlandzkiej telenoweli „Tolka Row”. Zyskała szersze uznanie w Wielkiej Brytanii dzięki występowi w 1977 roku w „Coronation Street” jako pielęgniarka, a później jako Megan Roach w medycznym serialu BBC „Casualty”, do którego dołączyła przy jego starcie w 1986 roku. Odeszła z regularnej obsady w 1990 roku, ale wracała w gościnnych występach, a jej postać popełniła samobójstwo w wątku fabularnym w 2010 roku.

Po zdobyciu Oscara Fricker wystąpiła w filmach „The Field” (1990), „Kevin sam w Nowym Jorku” (1992) jako Pigeon Lady, „Poślubiłem morderczynię z siekierą” (1993), „Anioły w polu” (1994), „Czas zabijania” (1996) i „Veronica Guerin” (2003). Jej rola bezdomnej miłośniczki ptaków w Central Parku u boku Macaulaya Culkina stała się uwielbianą częścią współczesnej popkultury. Postać była inspirowana prawdziwymi nowojorczykami karmiącymi ptaki. Fricker dużo pracowała również w teatrze, występując w National Theatre i Royal Court Theatre, a także pojawiła się w produkcjach telewizyjnych, takich jak „Brides of Christ” (1991), „Seekers” (1992) i „Omagh” (2004), gdzie zagrała rzeczniczkę praw obywatelskich Nualę O’Loan.

Orędowniczka irlandzkich talentów

Fricker była zagorzałą zwolenniczką wschodzących irlandzkich aktorów. Publicznie wspierała Jessie Buckley na długo przed tym, jak Buckley zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki w 2026 roku za „Hamneta”. W programie „The Late Late Show” w 2022 roku Fricker powiedziała, że wierzy, iż Buckley wygra, gdy „nikt się ze mną nie zgadzał”. Jej zdobycie Oscara utorowało drogę przyszłym pokoleniom irlandzkich talentów w Hollywood. Ambasador USA w Irlandii Edward Walsh nazwał Fricker „gigantem irlandzkiego kina” i stwierdził, że jej praca „przybliżyła światu irlandzkie historie i zainspirowała pokolenia po obu stronach Atlantyku”.

Od Dublina po Hollywood jej praca przybliżała światu irlandzkie historie i inspirowała pokolenia po obu stronach Atlantyku. Pozostawia po sobie niezwykłe dziedzictwo.

Życie prywatne i dziedzictwo

Fricker była zamężna z reżyserem Barrym Daviesem w latach 1979–1988 i przeżyła kilka poronień. W 2008 roku otrzymała pierwszą nagrodę Maureen O’Hary na Festiwalu Filmowym w Kerry, a w 2020 roku „The Irish Times” umieścił ją na 26. miejscu na liście najwybitniejszych irlandzkich aktorów filmowych. Jej kariera trwała ponad sześć dekad, a jedną z ostatnich ról była ta w dramacie „The Swallow” z 2024 roku.