Brenda Fricker, nagrodzona Oscarem gwiazda 'Mojej lewej stopy' i 'Kevin sam w Nowym Jorku', zmarła w wieku 81 lat

Brenda Fricker, pierwsza irlandzka aktorka, która zdobyła Oscara, zmarła w Dublinie w wieku 81 lat. Jej agent Phil Belfield potwierdził śmierć w piątek, choć niektóre doniesienia podawały czwartek 16 lipca. Fricker była w złym stanie zdrowia.

Wczesne życie i początki kariery

Urodzona w Dublinie 17 lutego 1945 roku jako córka nauczyciela i dziennikarza, Fricker początkowo sama rozważała karierę w dziennikarstwie, pracując krótko jako asystentka redaktora działu kulturalnego w Irish Times. Po raz pierwszy pojawiła się na ekranie w 1964 roku w wieku 19 lat w nieodnotowanej roli w dramacie "Schiavo d'amore", a także wystąpiła w irlandzkiej operze mydlanej "Tolka Row". W latach 70. i 80. zbudowała stabilną karierę w brytyjskiej telewizji, najbardziej znana jako pielęgniarka Megan Roach w medycznym serialu BBC "Casualty" w latach 1986–1990.

Przełom nagrodzony Oscarem w 'Mojej lewej stopie'

Wstrząsająca rola Fricker jako Bridget Fagan Brown, zdeterminowanej matki Christy'ego Browna w filmie Jima Sheridana z 1989 roku "Moja lewa stopa", przyniosła jej międzynarodowe uznanie. Rola ta przyniosła jej Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej w 1990 roku, czyniąc ją pierwszą irlandzką aktorką, która dostąpiła tego zaszczytu. Daniel Day-Lewis zdobył Oscara dla najlepszego aktora za ten sam film. W swoim przemówieniu akceptacyjnym Fricker słynnie zażartowała na temat 22 ciąż swojej bohaterki: "Każda, kto rodzi 22 razy, zasługuje na jedną z tych statuetek."

Była niesamowitą aktorką, niesamowitą postacią, silną osobowością. Była pełna życia i miała własne zdanie. Nie brała jeńców, ujmijmy to tak.

Sukces "Mojej lewej stopy" jest powszechnie uważany za punkt zwrotny dla irlandzkiego przemysłu filmowego. Dyrektorka Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Dublinie Grainne Humphreys, bliska przyjaciółka, powiedziała, że irlandzki przemysł filmowy "zbudowano na sukcesie 'Mojej lewej stopy'."

Hollywood i Gołębia Dama

Oscar otworzył jej drzwi do Hollywood. Fricker została obsadzona jako dobroduszna bezdomna kobieta znana jako Gołębia Dama w hicie z 1992 roku "Kevin sam w Nowym Jorku", u boku Macaulaya Culkina. Rola ta zjednała jej globalną publiczność. Pojawiła się następnie w wielu amerykańskich filmach, m.in. jako matka Mike'a Myersa w "Poślubiłem morderczynię z siekierą" (1993), matka zastępcza Josepha Gordona-Levitta w "Aniołach w polu" (1994) oraz sekretarka Matthew McConaugheya w "Czas zabijania" (1996). Zagrała także w irlandzkim dramacie "Pole" (1990) i "Veronica Guerin" (2003). Jej ostatnią rolą ekranową był dokument "The Swallow" z 2024 roku.

Późniejsze lata i dziedzictwo

Fricker pozostała czczoną postacią w Irlandii. W 2008 roku otrzymała pierwszą nagrodę im. Maureen O'Hary na Kerry Film Festival, honorującą kobiety, które osiągnęły sukces w kinie. Irish Times umieścił ją na 26. miejscu na swojej liście największych irlandzkich aktorów filmowych wszech czasów w 2020 roku. Wcześniej w tym roku burmistrz Dublina Ray McAdam nadał jej honorowe obywatelstwo, nazywając ją "jedną z najwybitniejszych postaci kulturalnych miasta". Sama Fricker często wykazywała się ironicznym dystansem do pułapek sławy. W 2015 roku napisała w Irish Independent, że jest bardziej dumna z tego, że jej nazwisko stało się dublińskim rymowanym slangiem na majtki, niż z Oscara, który kiedyś przechowywała w plastikowej torbie na zakupy pod zlewem.

Hołdy z Irlandii i ze świata

Wicepremier Irlandii Simon Harris określił Fricker jako "skarb narodowy" i "jedną z największych postaci, jakie ten kraj kiedykolwiek wyprodukował". Dodał, że "wnosiła głębię i człowieczeństwo do każdej roli, którą się podejmowała". Premier Micheal Martin powiedział, że jest "głęboko zasmucony" jej śmiercią. Jej koleżanka z planu "Casualty", Cathy Shipton, wspominała jej odwagę, inteligencję i znakomite poczucie humoru, podkreślając ich wspólną miłość do psów. Agent Phil Belfield powiedział: "Nigdy więcej nie zobaczymy kogoś takiego jak ona, a świat jest uboższy przez jej brak."

Była doskonałą artystką, która zdobiła nasze ekrany i sceny niezwykłym talentem i autentycznością. Brenda wnosiła głębię i człowieczeństwo do każdej roli, którą się podejmowała. Była naprawdę jedną z największych postaci, jakie ten kraj kiedykolwiek wyprodukował, i ambasadorką irlandzkiego talentu na światowej scenie. Mówiąc wprost, nigdy więcej nie zobaczymy kogoś takiego jak ona.