Konflikty · Shenzhen, Teheran i Manama

Blokada Iranu przez USA testuje relacje z Chinami i Rosją w obliczu groźby eskalacji militarnej

Waszyngton zaostrza blokadę irańskich portów w czasie, gdy Donald Trump, Xi Jinping i Władimir Putin spotykają się w Shenzhen, a Chiny pozostają głównym odbiorcą irańskiej ropy. Między 13 a 18 listopada siły irańskie i amerykańskie wymieniły uderzenia, podczas gdy Waszyngton rozważa powrót do działań wojennych na pełną skalę.

Tekst AI na podstawie relacji Deutsche Welle, Al Jazeera Online, The New York Times i innych wydawców. Opublikowany . Jak powstaje

Dla członkówPierwsze 30 sekund dla wszystkich. Głos syntetyczny (AI).

W skrócie

Shenzhen, Teheran, Manama · Chiny, Iran, Bahrajn
Jak do tego doszło
  1. 28.02Uderzenia USA i Izraela rozpoczynają wojnę i zabijają Najwyższego Przywódcę ajatollaha Alego Chameneiego
  2. 13.11IRGC kieruje drony z ładunkami wybuchowymi na bazę lotniczą Riffa w Bahrajnie po uderzeniach USA w Sirik
  3. Noc z 17 na 18 listopadaKuwejt informuje o nadlatujących dronach; wojsko Iranu twierdzi, że zaatakowało amerykański sprzęt w bazie lotniczej Ali Al Salem
  4. 19.11Międzynarodowa Agencja Energetyczna stwierdza, że wojna przekształciła globalny system energetyczny

Chiny i Rosja balansują we wsparciu dla Teheranu

Chińscy nabywcy przejęli większość irańskiej ropy transportowanej drogą morską, a Chiny pozostają najważniejszym klientem naftowym Teheranu, mimo że Waszyngton zaostrza blokadę irańskich portów. Donald Trump, Xi Jinping i Władimir Putin spotykają się w Shenzhen. Iran nie uczestniczy w rozmowach, choć oczekuje się, że kampania nacisku na Teheran pojawi się w agendzie. Rosja oferuje Teheranowi wsparcie polityczne i logistyczne, jednak obie potęgi ważą własne interesy w relacjach z Waszyngtonem i mogą postrzegać Iran przez ten pryzmat. Według szeroko publikowanych danych chińscy nabywcy odpowiadali za ponad 80% irańskiego eksportu ropy drogą morską w 2025 roku, w dużej mierze za pośrednictwem niezależnych rafinerii i przy znacznych rabatach wynikających z sankcji. Mohsen Solhdoost, adiunkt stosunków międzynarodowych na Xi'an Jiaotong-Liverpool University, powiedział DW, że Waszyngton może ograniczyć dochody Iranu z eksportu bez pomocy Chin, ale zmiana polityki Teheranu to inna kwestia.

„Zdolność do przerwania handlu jest znacznie łatwiejsza do zademonstrowania niż zdolność do narzucenia innemu rządowi jego wyborów politycznych.”

Mohsen Solhdoost

Gospodarka w stanie blokady

Oczekuje się, że gospodarka Iranu skurczy się jeszcze bardziej pod wpływem amerykańskiej blokady portów, a Teheran utrzymuje, że jest w stanie znieść ten nacisk. Eksperci twierdzą, że jest jeszcze za wcześnie, by ocenić, czy embargo doprowadzi do upadku rządu, czy zmusi go do spełnienia żądań USA. Waszyngton polega na blokadzie morskiej, zakłóceniach w handlu lądowym oraz sankcjach i skierował w region trzeci lotniskowiec. Ekonomista z Teheranu, Peyman Molavi, szacuje, że wzrost podaży pieniądza rok do roku może wzrosnąć z blisko 51 procent do 55–60 procent do końca roku perskiego pod koniec marca. W połączeniu z ujemnym wzrostem gospodarczym, roczna inflacja może wzrosnąć do około 85 procent.

„Wpłynie to na rynki równoległe, takie jak waluty obce, złoto, giełda i nieruchomości.”

Peyman Molavi

Uderzenia w Zatoce

Siły irańskie zaatakowały bazy wojskowe w Bahrajnie i Kuwejcie, podczas gdy Stany Zjednoczone uderzyły w instalacje wojskowe i radarowe w południowym Iranie po atakach na żeglugę w Cieśninie Ormuz. Przerwa w działaniach w Bahrajnie zakończyła się 13 listopada, gdy Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej skierował drony z ładunkami wybuchowymi na bazę lotniczą Riffa po amerykańskich nalotach w Sirik. Stany Zjednoczone kilkakrotnie atakowały również wyspę Keszm. Kuwejt poinformował o nadlatujących dronach w nocy ze środy na czwartek, 18 listopada, a wojsko Iranu podało, że celem był amerykański sprzęt w bazie lotniczej Ali Al Salem. Według doniesień, w przeciwieństwie do wcześniejszych ataków w tej wojnie, przeciwko Bahrajnowi i Kuwejtowi nie użyto irańskich pocisków rakietowych. Mohammad Eslami, analityk polityki zagranicznej z Teheranu, spodziewa się, że Iran będzie nadal osłabiał amerykańskie zasoby wojskowe w całym regionie.

„Dopóki wojna nie zakończy się porozumieniem politycznym, Iran będzie to kontynuował, niezależnie od innych czynników, takich jak blokada.”

Mohammad Eslami

Waszyngton rozważa opcje militarne

Axios donosi, że Biały Dom zapytał Pentagon i ekspertów wywiadu, jak Iran zareagowałby na każdy ze scenariuszy uderzeń przygotowanych przez amerykańskie wojsko. Biały Dom pytał również, czy któraś z opcji pozwoli uniknąć niszczycielskiego odwetu Iranu na infrastrukturę naftową i gazową w Zatoce. Każda operacja USA angażowałaby Izrael i mogłaby być wymierzona w podejrzane obiekty nuklearne, takie jak góra Pickaxe, a także mosty, elektrownie oraz irańskich przywódców wojskowych i cywilnych. Premier Izraela Benjamin Netanjahu lobbuje za powrotem do wojny, przywódcy państw Zatoki wzywają do powściągliwości, a sekretarz obrony Pete Hegseth opowiada się za zdecydowanymi działaniami militarnymi. Donald Trump zasygnalizował w środę, że uderzenie nie jest nieuchronne, mówiąc jednocześnie stacji Fox News, że Iran bada broń chemiczną i biologiczną, jednocześnie bagatelizując doniesienia, jakoby Teheran planował atak na wysokich rangą urzędników USA przy użyciu brudnej bomby.

Rynki energii po wojnie

W czwartek, 19 listopada, niemal dziewięć miesięcy od wybuchu konfliktu, Międzynarodowa Agencja Energetyczna w swoim raporcie World Energy Outlook stwierdziła, że wstrząsy pozostawią trwały ślad w globalnej energetyce. Agencja uznała, że wojna przyspieszyła przejście w stronę elektryfikacji i krajowej produkcji energii. Cieśnina Ormuz straciła status niezawodnego szlaku energetycznego, a eksport ropy z Zatoki Perskiej ostatnio się odbudował, jednak powrót do warunków sprzed wojny wydaje się mało prawdopodobny. Fatih Birol, szef agencji, powiedział w towarzyszącym oświadczeniu, że nie widzi wiarygodnej ścieżki powrotu do świata energii, jaki znaliśmy. Agencja z siedzibą w Paryżu została założona po arabskim embargu na ropę w latach 1973–1974 jako przeciwwaga dla OPEC.

Zapytaj o ten tekst

Źródła i kontekst

Pollar jest bezpłatny i bez reklam w tekście. Utrzymują go członkowie.

Wesprzyj Pollar