„Backrooms” A24 przenosi wiralową creepypastę do kin, umacniając 20-letniego Kane’a Parsonsa jako nowego autora horroru

Z 4chan na wielki ekran

Podróż Backrooms od anonimowego posta internetowego do pełnometrażowego filmu A24 to definiująca historia dla nowego pokolenia horroru. Koncepcja narodziła się w maju 2019 roku wraz z pojedynczym obrazem i krótkim opowiadaniem opublikowanym na forum 4chan, opisującym przestrzeń liminalną o chorobliwie żółtych ścianach i beżowym dywanie, do której można się „noclipować”, wychodząc poza granice rzeczywistości. Użytkownicy internetu powoli zaczęli rozwijać ten świat, tworząc rozległy cyfrowy folklor.

Filmowiec Kane Parsons jest powszechnie uznawany za Homera Backrooms. Nie wymyślił tej koncepcji, ale jego fenomenalnie popularna seria na YouTube, rozpoczęta w 2022 roku, gdy miał zaledwie 16 lat, pomogła zebrać i skodyfikować rozległą internetową wiedzę. Pierwsza część zdobyła prawie 80 milionów wyświetleń, przyciągając uwagę niezależnego potentata A24, który zatrudnił Parsonsa do wyreżyserowania adaptacji pełnometrażowej.

Byli naprawdę silnymi partnerami kreatywnymi, którzy rozumieli, co działało w oryginalnym pomyśle dla ludzi, co ich przyciągnęło do Backrooms, a potem gdzie leży moja konkretna interpretacja tego jako odrębna wersja tego pomysłu.

Historia nieskończonej, przerażającej przestrzeni

W filmie występuje Chiwetel Ejiofor jako Clark, nieudany architekt i pogrążony w depresji alkoholik, który zarządza ogromnym, ponurym sklepem meblowym o nazwie Cap'n Clark's Ottoman Empire. Po rozstaniu z żoną zostaje zredukowany do spania na wystawowych łóżkach. Jego życie przybiera dziwny obrót, gdy odkrywa nadprzyrodzenie porowatą ścianę w piwnicy, prowadzącą do niemożliwie dużego, niekończącego się szeregu połączonych pokoi. To jest Backrooms, przestrzeń wypełniona dziwnymi instalacjami, na wpół stopionymi meblami i przytłaczającym, martwym żółtawym światłem.

Renate Reinsve występuje jako Mary, terapeutka Clarka, łagodna, ale nawiedzona kobieta, która sprzedaje własne kasety samopomocy i jest dręczona wspomnieniami o znęcającej się matce. Kiedy Clark znika w Backrooms, Mary wyrusza, by go znaleźć, ujawniając bezinteresowność, o której nie wiedziała, że posiada. Mark Duplass pojawia się również w małej, tajemniczej roli, której krytycy starannie unikają zdradzania.

Kiedy tam byłem, Kane miał 100% kontroli. Bardziej niż wielu reżyserów 3 razy starszych od niego.

Mistrzowska lekcja atmosfery nad fabułą

Krytycy są niemal jednomyślni w pochwałach dla atmosfery filmu, nawet jeśli wielu zauważa, że sama historia jest „dość prosta” lub wręcz oszczędna. Sekwencja otwierająca, nakręcona w ziarnistym, trzęsącym się stylu found footage, jest okrzyknięta natychmiastowym klasykiem wywołującym niepokój horroru. Kamera gwałtownie się obraca, tworząc koszmar dla każdego z chorobą lokomocyjną, gdy osoba próbuje uciec przed tajemniczym stworzeniem. Po tym napiętym otwarciu film przechodzi w powolne budowanie napięcia, przedstawiając głównych bohaterów i pozwalając widzowi zanurzyć się w przerażającym, fascynującym środowisku.

Scenografia Danny'ego Vermette'a jest wybijającym się elementem, łączącym prawdziwe konstrukcje z cyfrową produkcją, aby stworzyć niewypowiedzianie przytłaczający, zmierzchowy świat. Otoczenie staje się samo w sobie nagrodą, a każdy nowy pokój przedstawia świeżą, przerażającą tajemnicę, która trzyma widza w napięciu. Film porównuje się do J-horroru, franczyzy V/H/S, Severance i The Rehearsal.

W obronie młodego autora

W miarę zbliżania się premiery filmu pojawiły się spekulacje online sugerujące, że 20-letni Parsons „absolutnie nie wyreżyserował tego filmu”. Gwiazda Mark Duplass stanowczo zdementował tę plotkę w mediach społecznościowych, stwierdzając, że nie pamięta, aby widział oskarżyciela na planie, i ręcząc za pełną kontrolę Parsonsa nad produkcją. Ta obrona podkreśla niezwykły charakter projektu: duże studio powierzające znaczący budżet reżyserowi ledwo po nastoletnim wieku, opierając się na sile jego samodzielnie stworzonej serii na YouTube.

Sam Parsons mówił o bezproblemowej współpracy z A24, zauważając, że „naprawdę nie było wielu barier dla kontroli twórczej”. Uważa, że kluczem do udanej adaptacji jest zrozumienie „rzeczywistego DNA” materiału źródłowego, który uczynił go popularnym, a nie upraszczanie wiedzy dla szerszej publiczności. Zakończenie filmu pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi, co może frustrować niektórych widzów, ale większość będzie zdeterminowana, aby zobaczyć, co będzie dalej.

Celem nie jest karmienie tej prostoty w negatywny sposób.