Ann Blyth, nominowana do Oscara aktorka, która zagrała 'córkę z piekła rodem' Joan Crawford w 'Mildred Pierce', zmarła w wieku 98 lat

Ann Blyth, jedna z ostatnich żyjących luminarzy Złotej Ery Hollywood, zmarła w środę w wieku 98 lat. Jej rodzina potwierdziła zgon w oświadczeniu, informując, że odeszła spokojnie z przyczyn naturalnych, zaledwie dwa miesiące przed swoimi 99. urodzinami.

Urodzona jako Ann Marie Blyth w Mount Kisco w stanie Nowy Jork (źródła podają rok urodzenia jako 1927 lub 1928), zaczęła występować w dziecięcych audycjach radiowych w wieku pięciu lat, a w 1941 roku zadebiutowała na Broadwayu w antynazistowskiej sztuce Lillian Hellman 'Straż nad Renem'. Przystanek podczas tournée w Los Angeles zwrócił uwagę Universal Studios, które podpisało z nią kontrakt.

Przełomowa rola w 'Mildred Pierce'

Blyth miała 16 lat, gdy stworzyła mistrzowską kreację jako Veda Pierce, knująca, owładnięta obsesją statusu córka tytułowej bohaterki granej przez Joan Crawford w filmie Michaela Curtiza 'Mildred Pierce'. Ten melodramat noir otrzymał w sumie sześć nominacji do Oscara, w tym dla najlepszego filmu. Crawford zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki (jedynego Oscara w karierze), a zarówno Blyth, jak i Eve Arden zostały nominowane w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej.

„Miał we mnie ogromne zaufanie, co z kolei mi pomogło.”

Aktorka wspominała później, że Crawford osobiście zrobiła z nią próbę ekranową, co było rzadkim gestem ze strony gwiazdy tej rangi.

„To ja miałam szczęście, ponieważ Joan Crawford zrobiła ze mną tę próbę, a to zrobiło ogromną różnicę.”

Historyk filmu Alan Rode określił występ Blyth jako kręgosłup filmu.

„Po prostu wszystkich zachwyciła. To z pewnością film Joan Crawford, ale to ona jest prawdziwym kręgosłupem filmu. Jest ucieleśnieniem córki z piekła rodem filmu noir. To po prostu niesamowity występ, który przetrwał próbę czasu.”

Wszechstronna kariera przerwana przez wypadek

Rozpęd Blyth został tymczasowo zahamowany, gdy wkrótce po zakończeniu zdjęć doznała złamania kręgosłupa w wypadku na sankach. Wróciła na ekrany w 1947 roku jako żona Burta Lancastera w więziennym dramacie Julesa Dassina 'Brute Force'. W ciągu następnej dekady z łatwością poruszała się między gatunkami: komedią 'Mr. Peabody and the Mermaid' z Williamem Powellem (1948), epopeją 'The Golden Horde' (1951), morskim romansem 'The World in His Arms' u boku Gregory'ego Pecka (1952) i dramatem wojennym 'One Minute to Zero' z Robertem Mitchumem (1952).

Jej wyćwiczony sopran sprawił, że idealnie pasowała do musicali. Zagrała żonę Enrico Caruso w filmie 'The Great Caruso' (1951) u boku Mario Lanza, śpiewając 'The Loveliest Night of the Year'. Inne muzyczne punkty kulminacyjne to 'The Student Prince' (1954), 'Rose Marie' (1954) i 'Kismet' (1955), ten ostatni w reżyserii Vincente Minnellego.

Ostatnie filmy i emerytura

Ostatnia ważna rola filmowa Blyth przypadła na 1957 rok, kiedy ponownie połączyła siły z Michaelem Curtizem w filmie 'The Helen Morgan Story', grając udręczoną piosenkarkę (choć studio zatrudniło inną sopranistkę do dubbingu jej śpiewu). Po wystąpieniu w ponad 30 filmach między 1944 a 1957 rokiem stopniowo wycofała się z kina. Pojawiała się okazjonalnie w telewizji w latach 70. i 80., w tym w odcinkach 'The Twilight Zone' i 'Murder, She Wrote', a jej ostatni występ ekranowy miał miejsce w odcinku 'Murder, She Wrote' z 1985 roku.

Blyth pozostawiła pięcioro dzieci z zmarłym mężem, dr. Jamesem McNultym, który odszedł w 2007 roku, a także 10 wnucząt i pięcioro prawnucząt. Wraz z jej odejściem zapada kurtyna nad ostatnią żyjącą nominowaną do Oscara z konkurencyjnych kategorii lat 40.