Mirra Andreeva wygrywa Roland Garros w wieku 19 lat, zostając najmłodszą paryską mistrzynią od czasu Moniki Seles w 1992 roku

Jednostronny finał

Mirra Andreeva, rozstawiona z numerem ósmym, potrzebowała zaledwie 82 minut, aby rozprawić się z kwalifikantką Mają Chwalińską na paryskiej glinie. Rosjanka wcześnie przełamała serwis i nie oglądała się za siebie, zamykając pierwszego seta w 34 minuty. Chwalińska, leworęczna tenisistka, która przez całe dwa tygodnie polegała na różnorodności i kątach, bardziej niż rywalka zmagała się z porywistym wiatrem. Andreeva zachowała zimną krew, uderzała z głębi kortu i wygrała dziewięć kolejnych gemów od stanu 2:3 w pierwszym secie, budując nie do odrobienia przewagę. Polka wywalczyła trzy piłki breakowe w drugim secie, ale Andreeva każdą z nich zneutralizowała. Przy piłce meczowej wywarła presję na serwisie Chwalińskiej, wykorzystała pierwszą okazję i upadła na glinę jako mistrzyni Wielkiego Szlema.

Zawsze było moim wielkim marzeniem wygrać ten turniej i szczerze mówiąc, nie mogę uwierzyć, że trzymam w rękach puchar.

Nowa królowa Paryża

W wieku 19 lat Andreeva jest najmłodszą mistrzynią singla kobiet na Roland Garros od czasów Moniki Seles, która miała 18 lat, gdy zdobywała swój trzeci z rzędu paryski tytuł w 1992 roku. Zwycięstwo wynosi ją na najwyższe w karierze, szóste miejsce w rankingu światowym i jest jej szóstym tytułem WTA, trzecim w sezonie 2026 po Adelaide i Linz. Trenowana przez byłą wiceliderkę rankingu i finalistkę Roland Garros z 2000 roku, Conchitę Martínez, Andreeva jest stworzona do wytrzymałości. Jej przełom nastąpił na tym samym turnieju w 2023 roku, kiedy to zakwalifikowała się do swojego pierwszego głównego losowania Wielkiego Szlema i dotarła do półfinałów. W 2025 roku wygrała dwa kolejne turnieje WTA 1000 w Dubaju i Indian Wells, stając się najmłodszą mistrzynią na tym poziomie od czasu utworzenia tej kategorii w 2009 roku. Urodzona w Krasnojarsku na Syberii, zaczęła grać w wieku sześciu lat, zanim przeniosła się najpierw do Soczi, a później do Cannes z siostrą, aby trenować pod okiem Jean-René Lisnarda i Jean-Christophe'a Faurela.

Chcę podziękować sobie za walkę z demonami wewnątrz mnie, za ciężką pracę i dawanie z siebie wszystkiego.

Podróż Chwalińskiej z głębin

Jeśli wynik mówił o jednostronnej historii, to kobieta po drugiej stronie siatki dostarczyła turniejowi najbardziej poruszającej ludzkiej narracji. Chwalińska przystąpiła do Roland Garros z 114. miejsce w rankingu i została pierwszą kwalifikantką, która dotarła do finału Wielkiego Szlema od czasu Emmy Raducanu na US Open 2021. Po zwycięstwie w czwartej rundzie wystosowała publiczny apel: „Módlcie się za mnie, mam nadzieję, że starczy mi pieniędzy na hotel”, nie spodziewając się, że zostanie w Paryżu tak długo. Z pomocą przyszła polska firma wellness Oshee. Nie mając sponsora odzieżowego, w każdej rundzie nosiła inną markę, kupując stroje sama. Jej historia sięga głębiej. Była mistrzynią Europy do lat 14 i 16 w deblu wraz z przyjaciółką z dzieciństwa Igą Świątek, Chwalińska popadła w depresję podczas pandemii Covid-19 i odeszła od tenisa na dwa lata, między 2021 a 2022 rokiem. Wróciła w 2023 roku, zdobyła swój pierwszy tytuł WTA w Florianópolis w 2025 roku i przyjechała do Paryża bez oczekiwania na bieg, który przyniósł jej więcej pieniędzy za wygrane niż reszta jej kariery razem wzięta.

Co dalej

Finał kobiet przygotowuje grunt pod mecz mistrzowski mężczyzn w niedzielę, w którym Włoch Flavio Cobolli zmierzy się z Niemcem Alexandrem Zverevem. Dla włoskiego tenisa to kolejna szansa na zapisanie się w historii w Paryżu, z Rzymianinem polującym na swój pierwszy tytuł wielkoszlemowy. Po stronie kobiet triumf Andreevy wydaje się mniej błyskiem geniuszu, a bardziej przybyciem zawodniczki zbudowanej na lata – liniowym postępem od juniorskiej obietnicy do szczytu sportu, z Syberyjką obecnie mocno ugruntowaną w elicie.