Zeznania przed Audiencia Nacional

Esperanza Aguirre, była przewodnicząca wspólnoty autonomicznej Madrytu, pojawiła się w czwartek 22 października jako świadek w procesie dotyczącym tzw. sprawy Lezo przed Audiencia Nacional. W rozmowie z dziennikarzami przed wejściem do sądu zapowiedziała, że powie całą prawdę i zdystansowała się od działań Ignacio Gonzáleza, swojego byłego zastępcy i następcy na stanowisku. Wewnątrz sali rozpraw przyznała, że pomysł budowy pola golfowego na terenie trzeciego zbiornika Canal de Isabel II był jej, jednak podkreśliła, że nie brała udziału w przyznawaniu prac.

Proces dotyczy domniemanych nieprawidłowości w dwóch przetargach publicznych ogłoszonych przez Canal de Isabel II na budowę pola golfowego, które według prokuratury przyniosły korzyści bratu i szwagrowi Gonzáleza. Oprócz Gonzáleza oskarżonymi są Ildefonso de Miguel, dyrektor zarządzający Canal w latach 2003–2009, oraz trzej wspólnicy firmy TCT: José Antonio Clemente, Pablo Manuel González i Juan José Caballero. Dwaj ostatni to brat i szwagier Gonzáleza. Według ustaleń prokuratury w czerwcu 2004 roku kierownictwo Canal, pod wodzą De Miguela i Gonzáleza, forsowało i ułatwiało proces modyfikacji planów, mający przynieść korzyści krewnym Gonzáleza.

Pole golfowe

Aguirre stwierdziła, że pomysł był w całości jej autorstwa i wywodzi się z podróży do Tokio w 1978 roku, kiedy jako urzędniczka Ministerstwa Turystyki widziała wiele pól golfowych wewnątrz miasta. Argumentowała, że dla dzielnicy Chamberí, która ma niewiele parków i terenów sportowych, było to lepsze wykorzystanie terenu niż heliport. Broniąc projektu przed sądem, powiedziała:

„Lepsze to niż heliport dla Bono i króla Juana Carlosa.”

Aguirre przekonywała, że José Bono używał heliportu do lotów do domu, a korzystał z niego również król Juan Carlos. Świadkowie podczas wcześniejszych rozpraw, w tym były dyrektor ds. inżynierii Canal de Isabel II, zeznali, że służył on głównie pobliskim szpitalom do transportu organów do przeszczepów. Aguirre dodała również, że rada miasta nie uznała projektu za inwestycję celu publicznego i odmówiła wydania pozwolenia, więc zgodziła się, by taką decyzję podjąć na wyższym szczeblu. Jak podała stacja LaSexta, Aguirre stwierdziła, że nie pamięta szczegółów zarządzania pracami ani samych przetargów.

Zaprzeczenie udziału

Aguirre wyjaśniła, że Canal był własnością rządu regionalnego, ale zarządzał nim zarząd spółki, więc nie miała wpływu na przyznawanie kontraktów. Powiedziała, że González i De Miguel nigdy nie informowali jej o szczegółach prac, a ich relacje zawodowe opisywała jako długoletnią współpracę, która trwała od czasów rady miasta Madrytu, a następnie w Ministerstwie Edukacji. Zapytana, czy wiedziała, co robił González, odpowiedziała:

„Skąd miałam o tym wiedzieć?”

Przekazała dziennikarzom, że o powiązaniach rodzinnych Gonzáleza z kontraktami dowiedziała się dopiero z prasy, około 20 lat później. Prokuratura domaga się sześciu lat więzienia dla Gonzáleza za zarzut łapownictwa (cohecho) w związku z wydarzeniami z 2004 i 2006 roku, kiedy był wiceprzewodniczącym rządu regionalnego i szefem Canal de Isabel II.

Rezygnacja w 2017 roku

Kiedy González trafił do aresztu w 2017 roku, Aguirre zrezygnowała z funkcji rzeczniczki i radnej w radzie miasta Madrytu. González był przetrzymywany przez sześć miesięcy po aresztowaniu w tamtym roku. Przed sądem podkreśliła, że przyjęła odpowiedzialność polityczną, ale nic więcej:

„Już zrezygnowałam, by wziąć na siebie odpowiedzialność polityczną, nigdy prawną czy karną.”

Wniosek prokuratury o sześć lat więzienia jest karą, której domaga się ona dla Gonzáleza na tym etapie procesu.