Donald Tusk rozmawiał z premier Islandii o wejściu do UE i bezpieczeństwie

Podczas oficjalnej wizyty premier Islandii Kristrún Frostadóttir w Warszawie, szefowie rządów skupili się na wyzwaniach geopolitycznych oraz przyszłości relacji Reykjaviku z Brukselą. Donald Tusk zadeklarował pełne wsparcie dla ewentualnych dążeń Islandii do członkostwa w Unii Europejskiej, podkreślając, że takie wzmocnienie europejskiej wspólnoty byłoby sygnałem stabilności w regionie Arktyki. Islandzka premier zasygnalizowała, że jej kraj może zorganizować referendum w sprawie wznowienia negocjacji akcesyjnych z UE jeszcze w tym roku, co stanowiłoby istotny zwrot w tamtejszej polityce zagranicznej. Islandia złożyła oficjalny wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej w 2009 roku, w środku głębokiego kryzysu finansowego. Jednak w 2015 roku ówczesny centroprawicowy rząd jednostronnie wycofał kandydaturę bez przeprowadzania zapowiadanego głosowania powszechnego.Szerokim echem w mediach społecznościowych odbił się drobny podarunek przekazany przez Donalda Tuska. Premier wręczył szefowej islandzkiego rządu wafelka Prince Polo, przypominając o długiej tradycji obecności tego produktu na Islandii. „My father loves these” (Mój ojciec je uwielbia) — Kristrún Frostadóttir Gest ten wywołał skrajne reakcje w kraju: media sprzyjające rządowi widzą w tym udany zabieg z zakresu soft power, podczas gdy opozycja i media konserwatywne krytykują go jako infatylizację urzędu. Wizyta odbywa się w cieniu napiętych relacji premiera z prezydentem Karolem Nawrockim, który krytykuje politykę rządu, co wpisuje się w bieżący spór o obsadę kluczowych stanowisk państwowych. W tym samym czasie premier Tusk odbył również spotkanie z premierem Armenii Nikolem Paszynianem, co potwierdza intensyfikację polskiej aktywności dyplomatycznej na kierunku wschodnim i północnym. Rozmowy z liderem Armenii dotyczyły stabilizacji Kaukazu Południowego oraz zacieśniania więzi Erywania z Zachodem. Całokształt tych działań pozycjonuje Warszawę jako istotny ośrodek koordynujący politykę bezpieczeństwa i rozszerzenia struktur europejskich w okresach niestabilności międzynarodowej.