Film science-fiction nakręcony bez użycia green screenu, z 2018 efektami wizualnymi

Nadchodząca superprodukcja science-fiction „Project Hail Mary”, reżyserowana przez Phila Lorda, zaskakuje deklaracją twórców dotyczącą procesu produkcji. Według reżysera, podczas realizacji całego filmu nie użyto ani jednego zielonego lub niebieskiego ekranu. Jest to rzadkość w przypadku współczesnych, wielobudżetowych filmów z gatunku science-fiction, które zazwyczaj w znacznym stopniu polegają na tej technologii do tworzenia fantastycznych światów i lokacji. Lord, znany z innowacyjnego podejścia w swoich poprzednich projektach, podkreślił, że był to świadomy i zamierzony wybór artystyczny. Jego celem było stworzenie jak najbardziej realnego i namacalnego środowiska pracy dla aktorów, co – jak uważa – prowadzi do bardziej autentycznych i przekonujących kreacji.Green screen, czyli zielone tło, to technologia stosowana w filmie i telewizji od dekad, pozwalająca na zastąpienie jednolitego tła dowolnym obrazem lub animacją w procesie postprodukcji. Jej powszechne zastosowanie w Hollywood wzrosło wraz z rozwojem efektów komputerowych (CGI), umożliwiając tworzenie scen, które byłyby niemożliwe lub niezwykle kosztowne do sfilmowania w rzeczywistości. Mimo całkowitej rezygnacji z tradycyjnych ekranów, film wcale nie jest pozbawiony efektów wizualnych. Przeciwnie, zawiera ich aż 2018. Ta pozorna sprzeczność wyjaśnia hybrydową naturę produkcji. Prawdopodobnie sceny były nagrywane na realnych planach zdjęciowych lub przed neutralnymi tłami, które następnie zostały cyfrowo zastąpione lub rozszerzone. Możliwe też, że wykorzystano zaawansowane techniki przechwytywania ruchu i performance capture, gdzie aktorzy noszą specjalne kombinezony, a ich postacie i otoczenie są generowane całkowicie komputerowo. Takie podejście wymaga jednak od aktorów wyobraźni, a od ekipy – precyzyjnego planowania już na etapie zdjęć.„Not a Single Green or Blue Screen Was Used. It was intentional. We wanted the actors to have something real to believe in.” (Nie użyto ani jednego zielonego ani niebieskiego ekranu. To było celowe. Chcieliśmy, aby aktorzy mieli coś rzeczywistego, w co mogliby uwierzyć.) — Phil Lord Decyzja ta wpisuje się w szerszy kontekst dyskusji o autentyczności w kinie. Wielu reżyserów, jak Christopher Nolan czy Denis Villeneuve, również opowiada się za wykorzystaniem praktycznych efektów i realnych lokacji tam, gdzie to możliwe, uznając, że przekłada się to na lepszą grę aktorską i bardziej namacalny efekt końcowy dla widza. „Project Hail Mary”, jako adaptacja bestsellerowej powieści Andy’ego Weira o samotnym astronaucie ratującym ludzkość, w dużym stopniu opiera się na relacji między człowiekiem a obcą formą życia, co wymaga od aktorów wysokiego poziomu zaangażowania emocjonalnego. Stworzenie fizycznego, a nie wyimaginowanego planu, mogło być kluczowe dla osiągnięcia tego efektu. Film, którego premiera zapowiedziana jest na marzec 2026 roku, staje się więc nie tylko kolejną wielką produkcją science-fiction, ale także ciekawym przypadkiem studyjnym łączącym tradycyjne rzemiosło filmowe z najnowocześniejszą technologią postprodukcyjną.