Gisèle Pelicot przerywa milczenie w nowej książce: „Wstyd musi zmienić stronę”

Gisèle Pelicot, której proces w 2024 roku stał się jednym z najważniejszych wydarzeń prawnych i społecznych we Francji, powraca z przejmującym świadectwem zatytułowanym „Hymn do życia”. Przez dekadę była ofiarą własnego męża, Dominique’a Pelicota, który systematycznie podawał jej silne środki odurzające, a następnie zapraszał obcych mężczyzn do ich wspólnego domu w Mazan, by dokonywali na niej gwałtów. Proceder ten został odkryty przypadkowo w 2020 roku, gdy mężczyzna został przyłapany na filmowaniu pod spódnicami klientek w supermarkecie, co doprowadziło śledczych do zbioru nagrań dokumentujących lata koszmaru. W swojej publikacji Pelicot koncentruje się na koncepcji uwikłania chemicznego oraz na bolesnym odkrywaniu prawdy o człowieku, z którym spędziła blisko 50 lat. Autorka podkreśla, że jej decyzja o rezygnacji z anonimowości była świadomym aktem politycznym. Chciała, aby proces odbywał się przy drzwiach otwartych, wierząc, że „wstyd musi zmienić stronę” – z ofiar na sprawców. Książka nie jest jedynie opisem cierpienia, lecz przede wszystkim dowodem na niesamowitą odporność psychiczną i próbą odzyskania podmiotowości po latach uprzedmiotowienia. Pojęcie „gwałtu małżeńskiego” zostało we Francji spenalizowane dopiero w 1990 roku, a sprawa Pelicot stała się impulsem do debaty nad zmianą definicji zgody w tamtejszym kodeksie karnym. Obecnie 72-letnia Gisèle Pelicot mieszka na wyspie Île de Ré, gdzie stara się odbudować swoje życie, znajdując spokój w muzyce klasycznej i spacerach nad oceanem. Jej postawa zainspirowała tysiące kobiet w Europie do głośnego mówienia o doznanych krzywdach. „I wanted the shame to shift to the other side... Shame must be carried by the accused, not the victims.” — Gisèle Pelicot Przekaz ten wybrzmiewa szczególnie silnie w kontekście wyroków skazujących dla ponad 50 oskarżonych, którzy brali udział w przestępczym procederze, często tłumacząc się w sądzie niewiedzą o stanie ofiary.