Ustawa o SAFE trafia do prezydenta. Rząd ostrzega przed stratami, opozycja mówi o ryzykach

Spór o ustawę wdrożeniową do programu SAFE nasilił się, gdy projekt zaczął zmierzać na biurko prezydenta Karola Nawrockiego. Premier Donald Tusk publicznie wiązał decyzję głowy państwa z politycznym dylematem, a w relacjach medialnych pojawiła się sugestia, że prezydent znajduje się pod silną presją własnego zaplecza. Rząd argumentuje, że bez podpisu Polska straci czas i część korzyści finansowych oraz organizacyjnych, natomiast krytycy podnoszą ryzyko zobowiązań i ograniczeń. W prawicowych mediach i komentarzach powraca teza, że w SAFE „zaszyto” kamienie milowe, a część autorów określa program jako potencjalną „pułapkę”. „Na jego twarzy maluje się niemal rozpacz” — Donald Tusk Od powstania NATO w 1949 roku europejskie bezpieczeństwo opierało się głównie na amerykańskich gwarancjach i interoperacyjności państw sojuszu. Po 2014 roku, wraz ze wzrostem zagrożenia na wschodzie, UE stopniowo rozwija własne instrumenty wspierania przemysłu i finansowania obronności, aby skracać czas zakupów i wzmacniać produkcję. 500 tys. — docelowa liczebność armii Wicepremier Władysław Kosiniak-Kamysz przekonywał, że SAFE ma odpowiadać „realnym potrzebom armii”, a w debacie wrócił rządowy postulat budowy „armii półmilionowej” i zdolności odstraszania. Minister finansów Andrzej Domański, wypowiadając się w Brukseli, sygnalizował oczekiwanie, że prezydent poprze rozwiązania wzmacniające obronność, natomiast szef MSZ Radosław Sikorski odpierał zarzut, iż inwestycje z SAFE mają służyć Berlinowi. Z kolei część polskich firm zbrojeniowych deklarowała poparcie dla SAFE, podkreślając wspólny interes w wykorzystaniu okna finansowania. Równolegle w obozie PiS media opisywały spory dyscyplinarne po wypowiedziach o SAFE, w tym spekulacje o konsekwencjach wobec Michała Dworczyka. W osobnym wątku prezydent miał zwrócić się do władz Niemiec w sprawach łączących reparacje i bieżącą debatę o SAFE, co przenosi spór także na poziom relacji polsko-niemieckich. „Armia 500, armia półmilionowa to jest cel strategiczny” — Władysław Kosiniak-Kamysz Na krajowym froncie instytucjonalnym Zgromadzenie Ogólne Sędziów SN wyłoniło sześcioro kandydatów na Pierwszego Prezesa SN. Zgodnie z procedurą, po planowanym na 27 lutego głosowaniu, lista zostanie ograniczona do pięciu nazwisk i dopiero wtedy trafi do prezydenta, co umożliwi mu podjęcie ostatecznej decyzji personalnej. Część redakcji ocenia, że największe szanse mają osoby określane jako neo-sędziowie, a inne zwracają uwagę na konflikt o możliwość kwestionowania statusu sędziów, który ma rozstrzygać pełny skład SN. W tle pojawiały się też publikacje o sporach wokół Trybunału Konstytucyjnego i pomysłach omijania roli prezydenta w obsadzie kluczowych stanowisk.

Perspektywy mediów: Media liberalne akcentują ryzyko opóźnień w modernizacji armii i spór o praworządność w SN. Media konserwatywne podkreślają suwerenność decyzji prezydenta i ostrzegają przed warunkami UE w SAFE.