Berlinale po sporze o Gazę: Weimer odłożył decyzję o przyszłości Tricii Tuttle

Przyszłość Tricii Tuttle, dyrektorki Berlinale, pozostaje nierozstrzygnięta po sporze wywołanym wypowiedziami laureatów podczas finału festiwalu. Według relacji kilku redakcji w wystąpieniach padły oskarżenia o współudział Niemiec w „ludobójstwie” w Strefie Gazy, co wywołało reakcję polityków i debatę o granicach wolności wypowiedzi na wydarzeniu finansowanym ze środków publicznych. Minister kultury Wolfram Weimer po kryzysowych rozmowach nie ogłosił natychmiastowych decyzji personalnych; część mediów podkreśla jednak, że resort rozważał zmianę kierownictwa i oczekuje korekty kursu festiwalu. Burmistrz Berlina Kai Wegner wezwał, by festiwal nie stawał się narzędziem jednostronnych przekazów. „Berlinale darf nicht für Propaganda genutzt werden” (Berlinale nie może być wykorzystywane do propagandy) — Kai Wegner ponad 500 — podpisów pod listem wsparcia W obronie Tuttle wystąpili pracownicy i współpracownicy festiwalu, podpisując list, w którym sprzeciwili się czynieniu z niej jedynej odpowiedzialnej za wypowiedzi niezależnych artystów. Osobne deklaracje poparcia napływały także z branży filmowej, w tym od setek filmowców, a część izraelskiego środowiska filmowego – według relacji prasy branżowej – argumentowała, że festiwal powinien pozostać przestrzenią debaty i nie ulegać presji cenzury. „open debate and non-censorship” (przestrzeń otwartej debaty i bez cenzury) — Israeli film community Jednocześnie krytycy Tuttle wskazują, że kierownictwo odpowiada za ramy gali, dobór komunikatów i reakcję instytucji w sytuacji eskalacji sporu. Sprawa stała się elementem szerszego konfliktu politycznego: Zieloni odrzucali żądania rezygnacji, a Claudia Roth publicznie skrytykowała publicystę Wolframa Weimera, zarzucając mu próbę politycznej instrumentalizacji kultury. Część komentarzy prasowych określa kryzys jako najpoważniejszy w historii festiwalu i ostrzega, że przedłużanie niepewności może uderzyć w wiarygodność wydarzenia oraz współpracę z branżą. Berlinale powstało w realiach zimnej wojny jako element miękkiej siły Berlina Zachodniego. Z biegiem dekad festiwal wypracował tożsamość opartą na ambicji artystycznej i politycznym zaangażowaniu, co regularnie wywoływało spory o granice wolności artystycznej w instytucjach publicznych. W tle sporu o Berlinale niemieckie media równolegle relacjonowały końcówkę wizyty kanclerza Friedricha Merza w Chinach, gdzie – według kilku redakcji – krytyka Pekinu pozostawała ostrożna, a wątek nadprodukcji i zależności gospodarczych Niemiec od Chin dominował nad politycznymi ostrzeżeniami. Doniesienia wskazywały też na brak większych przełomów biznesowych, choć Reuters opisał zapowiedź Mercedesa o wprowadzeniu w nadchodzących modelach, takich jak nowa klasa CLA, zaawansowanego systemu wspomagania jazdy rozwijanego we współpracy z chińską firmą Momenta. W debacie publicznej oba wątki – spór o festiwal i ostrożna linia wobec Chin – stały się dla części komentatorów testem stylu rządzenia nowej ekipy w Berlinie oraz jej zdolności do zarządzania kryzysami w sferze symboli i interesów.

Perspektywy mediów: Liberalne media akcentują autonomię kultury i ryzyko politycznej presji na festiwal. Konserwatywne media podkreślają odpowiedzialność instytucji publicznej za niedopuszczanie do jednostronnej propagandy.