Ostatnia prosta programu SAFE: Polski przemysł zbrojeniowy apeluje o polityczną jedność

Rządowy projekt wdrażający mechanizm SAFE budzi skrajne emocje na polskiej scenie politycznej, stając się zarzewiem jednego z najpoważniejszych konfliktów między rządem a opozycją i Pałacem Prezydenckim. Premier Donald Tusk oraz minister obrony Władysław Kosiniak-Kamysz argumentują, że odrzucenie ustawy przez prezydenta Karola Nawrockiego oznaczałoby zaprzepaszczenie historycznej szansy na dofinansowanie polskiego sektora zbrojeniowego. Minister finansów Andrzej Domański, przebywając w Brukseli, wyraził nadzieję, że głowa państwa nie zablokuje środków, które są kluczowe dla bezpieczeństwa narodowego. Jednocześnie resort dyplomacji odpiera zarzuty opozycji, jakoby program miał służyć interesom Berlina, podkreślając europejski i transatlantycki wymiar inicjatywy. Od 2014 roku, po aneksji Krymu przez Rosję i późniejszej pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w 2022 roku, państwa wschodniej flanki NATO radykalnie zwiększyły wydatki na zbrojenia, poszukując nowych źródeł finansowania poza budżetami krajowymi. Zupełnie inną optykę prezentuje Prawo i Sprawiedliwość oraz środowiska konserwatywne. Poseł Przemysław Czarnek określił program mianem „niemieckiego szwindla” i „wariactwa”, ostrzegając przed rzekomymi kamieniami milowymi ukrytymi w treści porozumienia. Wewnątrz samej opozycji doszło jednak do tarć; pojawiły się pogłoski o możliwym zawieszeniu Michała Dworczyka, którego wypowiedź na temat SAFE uznano za zbyt ugodową względem propozycji rządowych. Media ujawniły także istnienie wewnętrznych instrukcji partyjnych, które mają dyscyplinować posłów PiS w głosowaniu przeciwko ustawie, co Donald Tusk określił jako „dezercję”. Głos w dyskusji zabrał również polski przemysł obronny. Przedstawiciele czołowych firm zbrojeniowych wydali wspólne stanowisko, w którym poparli program SAFE, widząc w nim szansę na miliardowe inwestycje i rozwój rodzimych technologii. Eksperci wojskowi, w tym generał Bogusław Pacek, zauważają, że opór wobec unijnego mechanizmu może być częściowo efektem skutecznego lobbingu ze strony Stanów Zjednoczonych. Choć generał nie wskazał konkretnych sektorów, część analityków sugeruje, że USA mogą obawiać się wzrostu konkurencyjności europejskiego przemysłu obronnego finansowanego z tanich pożyczek unijnych. Jeśli prezydent zdecyduje się na weto, rząd rozważa „plan B”, polegający na bezpośrednich umowach z Komisją Europejską, choć taka ścieżka prawna jest znacznie trudniejsza i ma węższy zakres niż pełnoprawna ustawa.