Trump sygnalizuje szybkie wyjście z wojny z Iranem, choć koszty rosną

Prezydent Donald Trump uczestniczył 18 marca 2026 roku w uroczystej ceremonii upamiętniającej amerykańskich żołnierzy, którzy zginęli na Bliskim Wschodzie, gdy amerykańska operacja wojskowa przeciw Iranowi weszła w nową i niepewną fazę, wyznaczaną przez eskalację działań Izraela, presję dyplomatyczną oraz własne sygnały Trumpa, że wycofanie USA może nastąpić wkrótce. Uroczystość pokazała ludzki koszt Operation Epic Fury, która trwa już trzeci tydzień. Trump powiedział 17 marca 2026 roku, że Stany Zjednoczone opuszczą operację wojskową w Iranie w „najbliższej przyszłości”. Ta wypowiedź wywołała reakcje w stolicach państw sojuszniczych i postawiła pytania o to, jak administracja wyobraża sobie zakończenie kampanii. Według Reutersa „The Washington Post” podał, że Pentagon zwrócił się do Białego Domu o akceptację wniosku do Kongresu o ponad 200 mld dolarów na finansowanie wojny. Tymczasem Izrael przeprowadził uderzenie na irańskie złoże gazu ziemnego South Pars. Jak wynika z doniesień przywołanych w wynikach wyszukiwania internetowego, Stany Zjednoczone zostały o tym poinformowane z wyprzedzeniem, ale nie brały udziału w ataku.

Uderzenia na wyspę Kharg i rachunek wojenny na 200 mld dolarów Siły USA przeprowadziły uderzenia na obiekty wojskowe na wyspie Kharg, czyli w kluczowym punkcie irańskiej sieci naftowej. To kolejny element rosnącej skali zniszczeń infrastruktury atakowanej od początku kampanii. Ataki na wyspę Kharg były bezpośrednim działaniem USA wymierzonym w gospodarcze zaplecze Iranu i różniły się od izraelskiego uderzenia na pole gazowe South Pars, które Waszyngton potwierdził, ale do którego się nie przyłączył. Informacja o tym, że Pentagon wystąpił o ponad 200 mld dolarów z Kongresu, przywołana przez Reutersa, pokazała skalę środków, które według amerykańskiego resortu obrony byłyby potrzebne do podtrzymania operacji. Publiczna deklaracja Trumpa o wyjściu „w najbliższej przyszłości” pozostawała w wyraźnym napięciu z takim wnioskiem finansowym. W efekcie sojusznicy i analitycy nie mieli jasności co do harmonogramu strategicznych decyzji administracji. Różnica między decyzjami o celach po stronie izraelskiej i amerykańskiej – przy samodzielnym uderzeniu Izraela na South Pars – wskazywała, że obaj partnerzy nie działają w każdym obszarze w pełnej synchronizacji.

Pokojowa konstytucja Japonii pod presją koalicji w Cieśninie Ormuz Trump zwrócił się do około siedmiu państw z prośbą o przystąpienie do koalicji mającej patrolować Cieśninę Ormuz. Według Reutersa szczególną presję odczuła Japonia, której pacyfistyczne ograniczenia konstytucyjne zostały wystawione na próbę przez amerykańskie oczekiwania dotyczące zaangażowania. Powojenna konstytucja Japonii nakłada ścisłe ograniczenia na użycie siły militarnej poza granicami kraju, dlatego każdy udział w misji patrolowej w rejonie Ormuzu wymagałby ostrożnych decyzji prawnych i politycznych w Tokio. Analiza Reutersa wskazywała, że nacisk ze strony USA zmusza japońskich decydentów do ważenia zobowiązań sojuszniczych wobec zasad konstytucyjnych, które od dekad kształtują politykę bezpieczeństwa tego państwa. Równocześnie Trump przełożył planowaną podróż do Pekinu. Reuters podał, że powodem opóźnienia była trwająca wojna z Iranem, choć wyjazd przedstawiano wcześniej jako możliwy „reset” w relacjach z Chinami. To przesunięcie pokazało, że konflikt wpływa nie tylko na bieżący układ działań wojskowych, lecz także na szerszy porządek priorytetów w polityce zagranicznej USA, spychając ewentualne otwarcie dyplomatyczne wobec Pekinu na dalszy plan.

Europejscy dyplomaci szukają wyjścia z impasu Europejscy dyplomaci aktywnie poszukiwali rozwiązań konfliktu, który „Corriere della Sera” określił jako „pantano”, czyli grzęzawisko. Taka ocena odzwierciedlała pogląd obecny w europejskich stolicach, że kampania wojskowa weszła w fazę pozbawioną wyraźnej strategii wyjścia. Włoski dziennik informował o europejskich działaniach dyplomatycznych na rzecz znalezienia drogi wyjścia z impasu, jednak do 18 marca 2026 roku żadne konkretne ramy ani propozycje nie zostały publicznie przedstawione. Agencja Adnkronos opisała to, co nazwała paradoksem wojny Trumpa: irański reżim, mimo utraty ważnych postaci i infrastruktury, w pewnych aspektach wydawał się wewnętrznie konsolidować. To komplikowało założenie, że sama presja militarna doprowadzi do rozwiązania politycznego. Powołanie Mojtaby Khameneiego na najwyższego przywódcę 9 marca 2026 roku, po śmierci jego ojca Alego Khameneiego w pierwszych amerykańsko-izraelskich uderzeniach 28 lutego, zapewniło irańskiemu kierownictwu pewien stopień ciągłości, którego zewnętrzni obserwatorzy nie musieli wcześniej zakładać. Eksperci cytowani przez „Süddeutsche Zeitung” odnosili się do kwestii irańskich zapasów uranu i przedstawiali warianty działań, jakie Stany Zjednoczone mogłyby podjąć, aby zabezpieczyć ten materiał lub go unieszkodliwić. Ten wymiar konfliktu dołożył do całej sytuacji także aspekt nierozprzestrzeniania broni jądrowej, co jeszcze bardziej zwiększyło złożoność kampanii prowadzonej na kilku frontach.

Amerykańsko-izraelska kampania wojskowa przeciw Iranowi, określana jako Operation Epic Fury, rozpoczęła się 28 lutego 2026 roku od uderzeń, w których zginął najwyższy przywódca Ali Khamenei. Irański program nuklearny oraz regionalna sieć sił powiązanych z Teheranem od lat pozostawały przedmiotem konfrontacji z państwami zachodnimi jeszcze przed wybuchem działań zbrojnych. Cieśnina Ormuz historycznie stanowiła jeden z głównych punktów amerykańskiej strategii morskiej w Zatoce Perskiej, a poprzednie administracje kierowały do regionu grupy lotniskowcowe w okresach wzmożonego napięcia z Teheranem. Mojtaba Khamenei został powołany na nowego najwyższego przywódcę 9 marca 2026 roku, zastępując swojego ojca i sygnalizując próbę utrzymania ciągłości instytucjonalnej irańskiego kierownictwa pod presją działań wojskowych.