Rosyjski tankowiec z ropą zawinął do Kuby za zgodą administracji Trumpa

Rosyjski tankowiec Anatolij Kołodkin zacumował we wtorek rano w kubańskim porcie Matanzas, dostarczając od 730 000 do 740 000 baryłek surowej ropy. To pierwszy transport, który dotarł na wyspę od 9 stycznia 2026 roku. Jednostka, która wypłynęła z rosyjskiego portu Primorsk 8 lub 9 marca, weszła do portu około godziny 08:15 czasu lokalnego, co potwierdził zespół AFP na miejscu. Prezydent USA Donald Trump wydał zgodę na ten transport mimo faktycznej blokady energetycznej, którą jego administracja nałożyła na Kubę pod koniec stycznia. Matanzas od lat pełni rolę głównego węzła naftowego kraju. Wejście statku do portu obserwowała grupa Kubańczyków. 76-letni pracownik ochrony, Felipe Serrano, w rozmowie z AFP ocenił, że dostawa jest niezbędna do przetrwania, gdyż kraj niemal całkowicie się zatrzymał. Tankowiec należy do spółki Sowkomfłot, która od 2024 roku znajduje się na listach sankcyjnych USA, UE i Wielkiej Brytanii.

Waszyngton: gest humanitarny, a nie zmiana polityki Rzeczniczka Białego Domu Karoline Leavitt potwierdziła w poniedziałek, że administracja Trumpa zgodziła się na przybycie tankowca z przyczyn humanitarnych, podkreślając jednocześnie, że polityka sankcji wobec Kuby pozostaje niezmieniona. „Decyzje te są podejmowane w każdym przypadku indywidualnie. Jak już wcześniej zaznaczaliśmy, niewydolna gospodarka Kuby nie zostanie naprawiona bez radykalnej zmiany politycznej i personalnej we władzach kraju.” — Karoline Leavitt via Financial Times Sam Trump zasygnalizował w niedzielę, że nie ma zastrzeżeń do odbioru rosyjskiego paliwa przez Kubę, choć sytuację na wyspie opisał w surowych słowach. „Kuba jest skończona. Mają zły reżim, bardzo złe i skorumpowane przywództwo. To, czy otrzymają jeden statek z ropą, czy nie, nie będzie miało znaczenia.” — Donald Trump via Der Tagesspiegel Kreml z zadowoleniem przyjął tę decyzję i zadeklarował dalsze wsparcie. „Rosja uważa za swój obowiązek nie stać z boku, lecz nieść niezbędną pomoc naszym kubańskim przyjaciołom.” — Dmitrij Pieskow via Financial Times Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow dodał, że Moskwa wcześniej omawiała kwestię tego transportu z Waszyngtonem, co wskazuje na pewien stopień koordynacji między rządami mimo napięć geopolitycznych.

Przetworzenie surowca potrwa kilka tygodni Dostawa nie trafi do kubańskich konsumentów natychmiast. Eksperci szacują, że pełny cykl przetwarzania i dystrybucji potrwa od 20 do 30 dni. Według Jorge Piñóna, eksperta ds. sektora energetycznego z University of Texas, cytowanego przez Der Tagesspiegel, rafinacja ropy zajmie od 15 do 20 dni, a kolejne 5 do 10 dni zajmie dostarczenie produktów gotowych. Dzienne zapotrzebowanie Kuby na ropę wynosi około 100 000 baryłek, z czego kraj wydobywa z własnych źródeł jedynie około 40 000. Szacunki dotyczące tego, na jak długo wystarczy nowa dostawa, są rozbieżne: Deutsche Welle, powołując się na ekspertów, przewiduje, że wyprodukowany olej napędowy (około 180 000 baryłek) pokryje zapotrzebowanie na 9–10 dni, podczas gdy źródła ČT24 mówią o 9–12 dniach. Ekonomista Ricardo Torres z American University w Waszyngtonie ostrzegł, że dostawa przyniesie jedynie chwilową ulgę. „Może to zapewnić moment wytchnienia, ale to zdecydowanie za mało, by rozwiązać problem deficytu, z jakim zmaga się kraj.” — Ricardo Torres via Der Tagesspiegel Kubański minister energii i górnictwa, Vicente de la O Levy, wyraził wdzięczność wobec Moskwy w mediach społecznościowych. „Dziękujemy rządowi i narodowi Rosji za okazywane wsparcie. To cenny ładunek, który dociera do nas w trakcie złożonej sytuacji energetycznej, z którą się mierzymy.” — Vicente de la O Levy via Deutsche Welle

Kryzys energetyczny na Kubie – kluczowe wydarzenia

Paraliż usług i braki paliwa pogłębiają kryzys Według Der Tagesspiegel Kuba przechodzi najpoważniejszy kryzys gospodarczy od czasu upadku Związku Radzieckiego. Blokada energetyczna pogłębiła proces degradacji trwający od połowy 2024 roku. Tylko w marcu 2026 roku na wyspie doszło do co najmniej dwóch ogólnokrajowych przerw w dostawie prądu. Transport publiczny został drastycznie ograniczony, a benzyna jest racjonowana. Szpitale ograniczyły działalność i odwołują operacje. Sektor turystyczny — główne źródło dewiz — ucierpiał z powodu zawieszenia lotów przez linie lotnicze braki nafty lotniczej. Zależność energetyczna Kuby od dostawców zewnętrznych trwa od dekad. Po rozpadzie ZSRR głównym darczyńcą stała się Wenezuela pod rządami Hugo Cháveza, dostarczając ropę w zamian za kubański personel medyczny. W kolejnych latach znaczącym dostawcą stał się także Meksyk. Amerykańska blokada ze stycznia 2026 roku odcięła oba te źródła jednocześnie, pozbawiając Kubę około 60 000 baryłek dziennie, których kraj nie jest w stanie wyprodukować samodzielnie. Ricardo Herrero z Cuba Study Group w Waszyngtonie określił strategię USA jako precyzyjnie skalibrowaną. „Strategia polega na doprowadzeniu systemu na skraj przepaści, ale bez wywoływania całkowitego załamania społecznego czy katastrofy humanitarnej.” — Ricardo Herrero via Der Tagesspiegel Prezydent Meksyku Claudia Sheinbaum zasygnalizowała w tym tygodniu, że jej rząd współpracuje z władzami Kuby w celu wznowienia dostaw ropy, po deklaracji Trumpa o braku sprzeciwu wobec rosyjskiego wsparcia. Według portalu 20 minutos Organizacja Narodów Zjednoczonych uznawała wcześniej amerykańskie środki nacisku za naruszenie praw człowieka.