Niemcy kończą akcję ratunkową wieloryba Timmy'ego w zatoce koło Wismaru

Niemieckie służby oraz specjaliści zrezygnowali z dalszych prób holowania humbaka, uznając, że zwierzę wymaga spokoju w ostatnich chwilach życia u wybrzeży Bałtyku. Burkard Baschek, dyrektor naukowy Niemieckiego Muzeum Oceanograficznego, przedstawił to stanowisko wspólnie z Tilem Backhausem, ministrem środowiska Meklemburgii-Pomorza Przedniego z ramienia SPD. Wieloryb, którego długość szacuje się na 12–15 metrów, a wagę na około 15 ton, od 23 marca br. czterokrotnie wpływał na płycizny. Choć kilkukrotnie udawało się go uwolnić, zwierzę za każdym razem powracało w stronę brzegu. Baschek poinformował, że humbak oddycha zaledwie raz na cztery minuty i niemal nie reaguje na obecność ludzi, co w ocenie ekspertów wyklucza szanse na ratunek.

Minister o „wyjątkowej tragedii” podczas konferencji w Wismarze Till Backhaus określił 1 kwietnia mianem „bardzo emocjonalnego dnia” i nazwał sytuację „wyjątkową tragedią”. Według ministra wszyscy zaangażowani w akcję doszli do wniosku, że wieloryb „znalazł swoje miejsce” w obecnej lokalizacji. „Zrobiliśmy wszystko, aby dać mu szansę. To wyjątkowa tragedia, ale on sam tak wybrał.” — Till Backhaus via DIE WELT Backhaus dodał, że życzy zwierzęciu spokoju, przyznając, że humbak musi w końcu odejść. Baschek podkreślił, że dalsze próby pobudzania zwierzęcia do ruchu stanowiłyby „czyste okrucieństwo wobec zwierząt”. Wokół humbaka ustanowiono 500 (metrów) — strefę ochronną o promieniu 500 metrów, której przestrzegania pilnuje policja. Obowiązuje tam również zakaz lotów dronami, a naruszenia strefy mają być surowo karane.

Cztery mielizny w ciągu dziewięciu dni: nieudane próby ratunku Z dostępnych informacji wynika, że Timmy pojawił się u wybrzeży Bałtyku na początku marca, początkowo w porcie w Wismarze. Pierwsze potwierdzone osiadnięcie na mieliźnie miało miejsce w nocy 23 marca 2026 roku na mieliźnie przy Timmendorfer Strand w Szlezwiku-Holsztynie. Ratownicy wykopali wówczas kanał, dzięki któremu humbak o własnych siłach opuścił płytkie wody. Później zwierzę widziano w sobotę koło Wismaru, skąd odpłynęło w poniedziałek wieczorem, by we wtorek w południe ponownie utknąć przy wyspie Poel. Eksperci zwrócili uwagę, że po każdym uwolnieniu humbak nie kierował się na północ w stronę Atlantyku, lecz wracał na płycizny.

Chronologia zdarzeń — marzec i kwiecień 2026: — ; — ; — ; —

Eksperci: wieloryb mógł szukać płycizny, by umrzeć Według doniesień Berliner Zeitung, organizacje takie jak Sea Shepherd uznają za prawdopodobne, że zwierzę nie zgubiło drogi, lecz celowo szukało płytkiej wody z powodu złego stanu zdrowia. Organizacja BUND wyjaśnia, że niektóre wieloryby instynktownie szukają płycizn, gdy są bardzo słabe. Gruba skóra humbaka ucierpiała z powodu niskiego zasolenia Bałtyku, a zwierzę z każdym dniem traciło siły. Baschek potwierdził, że oddech wieloryba stał się rzadszy i nieregularny, choć proces umierania może jeszcze potrwać. Sytuacja przyciągnęła uwagę opinii publicznej w Niemczech — media prowadziły relacje na żywo, a na molo w deszczu gromadzili się obserwatorzy. „Zakładamy z dużą pewnością, że zwierzę tam padnie.” — Burkard Baschek via Frankfurter Allgemeine Władze zapowiedziały dalsze monitorowanie miejsca, mimo zaprzestania czynnych działań ratowniczych.

Humbaki to ssaki oceaniczne, które naturalnie zamieszkują głębokie wody Atlantyku i Pacyfiku. W Bałtyku, który jest znacznie płytszy i mniej słony niż ich naturalne środowisko, pojawiają się rzadko. Niska zawartość soli w wodach bałtyckich stanowi obciążenie fizjologiczne dla zwierząt przystosowanych do otwartego oceanu. Osiadanie dużych waleni na europejskich wybrzeżach regularnie budzi duże zainteresowanie społeczne, jednak szanse na przeżycie osobników, które uporczywie wracają na mielizny, są oceniane przez biologów jako bardzo niskie.