Socjaliści utrzymali Paryż, Marsylię, Lyon i Lille przed wyborami 2027

Socjaliści i ich sojusznicy utrzymali kontrolę nad czterema największymi miastami Francji – Paryżem, Marsylią, Lyonem i Lille – w drugiej turze wyborów samorządowych, która odbyła się 22 marca 2026 roku. To wynik korzystny dla głównego nurtu lewicy przed przyszłoroczną rywalizacją prezydencką. Emmanuel Grégoire, polityk Partii Socjalistycznej i były pierwszy zastępca mer Paryża w czasach Anne Hidalgo, wygrał wybory na mera stolicy z poparciem 50 proc. głosów. Pokonał kandydatkę prawicy Rachidę Dati. W Marsylii urzędujący mer Benoît Payan uzyskał reelekcję z wynikiem od 54,7 proc. do 54,8 proc. głosów. Wyraźnie wyprzedził kandydata Zjednoczenia Narodowego Francka Allisio, który zajął drugie miejsce z wynikiem 40,1 proc. Wielu komentatorów uznało te rezultaty za sygnał, że umiarkowana lewica potrafi utrzymać pozycję, gdy dystansuje się od skrajnie lewicowej partii Francja Nieujarzmiona.

Marsylia powstrzymała skrajną prawicę bez pomocy LFI Wynik w Marsylii należał do najuważniej śledzonych tego wieczoru, ponieważ po pierwszej turze Allisio tracił do Payana tylko dwa punkty. Martine Vassal, kandydatka prawicy i centrum, zajęła odległe trzecie miejsce z wynikiem około 5,2 proc. głosów. Kandydat LFI Sébastien Delogu, który wszedł do drugiej tury, wycofał swoją listę przed głosowaniem, aby ograniczyć ryzyko zwycięstwa Zjednoczenia Narodowego. Payan, który odmówił połączenia swojej listy z listą Delogu, ocenił wynik jako wspólny komunikat wysłany przez wyborców.

„„Ce soir c'est l'unité qui a prévalu sur ceux qui voulaient nous diviser.”” (Dziś wieczorem zwyciężyła jedność nad tymi, którzy chcieli nas podzielić.) — Benoît Payan via Franceinfo

Ponownie wybrany mer określił swoje zwycięstwo jako „jasne i zdecydowane”. Dodał, że wyborcy „wysłali przesłanie pokoju, zgody i jedności”. Lista Payana startowała pod szyldem koalicji Printemps marseillais, która skupia Partię Socjalistyczną, Europe Écologie Les Verts i Partię Komunistyczną.

Sekretarz generalny PS wyciąga wyraźny wniosek z sojuszy z LFI Szerszy obraz w skali kraju przyniósł mieszany werdykt dla sojuszy między PS i LFI. W miastach, w których socjalistyczni włodarze trzymali skrajną lewicę na dystans – w Paryżu, Marsylii i Lille – lewicowe władze wróciły do rządzenia z wyraźnym poparciem. W Lyonie zielony mer Grégory Doucet uzyskał reelekcję mimo sojuszu z LFI. BBC zwróciła jednak uwagę, że jego prawicowy rywal, przedsiębiorca Jean-Michel Aulas, prowadził słabą kampanię, przez co Lyon uznano za przypadek odrębny. W Nantes Johanna Rolland, która weszła w sojusz z LFI, także wygrała reelekcję, pokonując kandydatkę lub kandydata centroprawicy. Jednocześnie PS straciła wieloletnie bastiony, w tym Clermont-Ferrand i Brest, gdzie sojusze z LFI uznano za obciążenie. Pierre Jouvet, sekretarz generalny Partii Socjalistycznej, sformułował po tym wieczorze jednoznaczny wniosek.

„Mój wniosek po tym wieczorze jest taki, że LFI niczego nie wygrywa – a co gorsza, to właśnie LFI przynosi porażkę.” — Pierre Jouvet via BBC

Benoît Payan (DVG/PS): 54.7, Franck Allisio (RN): 40.1, Martine Vassal (DVD): 5.2

Wzrost RN „ograniczony”, obóz Macrona znalazł nieoczekiwany powód do zadowolenia RN poprawiło wyniki w części miast, zwłaszcza w Nicei, gdzie bardzo dobry rezultat uzyskał sojusznik Marine Le Pen, a także w Roubaix, które przypadło Davidowi Guiraudowi z LFI. Manuel Bompard z LFI wskazywał też na zwycięstwo w pierwszej turze w Saint-Denis jako dowód rozpędu swojej partii i oświadczył, że „nowa Francja zmiecie świat Macrona”. Pierwszy sekretarz PS Olivier Faure nie krył natomiast zadowolenia z ogólnego wyniku.

„„Face à la désintégration du camp macroniste et à la fusion idéologique entre la droite et l'extrême droite, seule la gauche peut épargner à la France une régression à la fois réactionnaire et ultra-libérale. Et on voit que c'est possible.”” (W obliczu dezintegracji obozu makronistów i ideowego zbliżenia prawicy ze skrajną prawicą tylko lewica może uchronić Francję przed regresem, który jest zarazem reakcyjny i ultraliberalny. I widać, że to jest możliwe.) — Olivier Faure via BFMTV

BFMTV podała, że także centrowy obóz Emmanuela Macrona mógł znaleźć w tych wynikach powody do umiarkowanego optymizmu, mimo wcześniejszych trudności na szczeblu lokalnym. Wybory określano jako ostatni duży test wyborczy przed wyborami prezydenckimi w 2027 roku, co nadało rezultatom większe znaczenie dla wszystkich partii oceniających swoje perspektywy krajowe. Były prezydent z ramienia PS François Hollande, który apelował o bojkot LFI, wyraził żal, że jego własna partia nie przyjęła wyraźniejszych zasad dotyczących sojuszy PS–LFI.

Wybory samorządowe we Francji odbywają się co sześć lat i wyłaniają merów oraz rady około 35 tys. gmin. Wybory z 2020 roku, przeprowadzone częściowo w czasie pandemii COVID-19, przyniosły wyraźny przełom Zielonych w dużych miastach, w tym w Lyonie i Bordeaux. PS dominowała przez dekady we francuskiej polityce miejskiej, zanim weszła w okres osłabienia po prezydenturze François Hollande’a w latach 2012–2017. Wybory w 2026 roku odbywały się na tle utrzymujących się napięć ogólnokrajowych, w tym sporów wokół działań i wypowiedzi LFI odnoszących się do konfliktu na Bliskim Wschodzie.