Finał drugiego sezonu serialu The Pitt: Kryzys psychiczny dr. Robby’ego

Finał drugiego sezonu serialu The Pitt, zatytułowany „9:00 P.M.”, został wyemitowany 17 kwietnia 2026 roku na platformie HBO Max. Odcinek zwieńczył sezon zdominowany przez pogłębiający się kryzys psychiczny dr. Michaela „Robby’ego” Robinavitcha, granego przez Noah Wyle’a. Fabuła skupia się na pożegnalnym dyżurze Robby’ego na oddziale ratunkowym Pittsburgh Trauma Medical Center przed planowanym urlopem naukowym. Koledzy lekarza oraz showrunner R. Scott Gemmill sugerują, że przerwa ta może być w istocie próbą odebrania sobie życia przez bohatera. Centralnym punktem medycznym odcinka jest dramatyczne cesarskie cięcie u kobiety cierpiącej na rzucawkę, która nie korzystała z opieki prenatalnej. Zabieg wymaga zaangażowania niemal wszystkich lekarzy na dyżurze. Odcinek kończy się dwoma zawieszonymi wątkami: Robby cicho kołysze porzucone niemowlę na oddziale, podczas gdy dr Baran Al-Hashimi (w tej roli Sepideh Moafi) płacze w samochodzie na przyszpitalnym parkingu, co pozostawia przyszłość obojga bohaterów w PTMC pod znakiem zapytania. The Pitt zadebiutował jako pierwszy od ponad dekady procedural medyczny, który zdobył powszechne uznanie krytyków, adaptując format znany z telewizji ogólnodostępnej do realiów ery streamingu. Noah Wyle przez 13 sezonów wcielał się wcześniej w postać dr. Johna Cartera w dramacie medycznym NBC „Ostry dyżur”, za co otrzymał pięć nominacji do nagrody Emmy i trzy do Złotych Globów. Pierwszy sezon The Pitt został wyróżniony nagrodą Emmy dla najlepszego serialu dramatycznego oraz nagrodą SAG dla najlepszej obsady. Dzień po tym, jak The Pitt zdobył Złoty Glob w kategorii najlepszy dramat, a Wyle odebrał statuetkę dla najlepszego aktora, ekipa pracowała już na planie finałowej sceny cesarskiego cięcia. Myśli samobójcze Robby'ego obnażone w ostatnich godzinach dyżuruDegradacja psychiczna Robby'ego w drugim sezonie osiąga punkt kulminacyjny w finale, gdy bohater przyznaje swojemu przyjacielowi Duke'owi (Jeff Kober), że nie wie, czy chce „nadal tu być”. Później wyznaje dr. Abbotowi (Shawn Hatosy), że choć najlepsze chwile przeżył w szpitalu, to „to miejsce go zabija”. Gemmill, twórca serialu, potwierdził, że mimo trudnych doświadczeń, Robby nie osiągnął jeszcze dna. „Nie sądzę, by dotknął już dna. Miał pewne potknięcia, ale przed nim długa droga do wyleczenia. Jeszcze na dobre nie zaczął urlopu, który jest obosiecznym mieczem. Wyjazd może mu pomóc, ale uważam, że ma skłonności samobójcze, co budzi niepokój wielu osób.” — R. Scott Gemmill via Deadline Hatosy ujawnił, że jego postać również doświadczała podobnych myśli, co tworzy paralelę między dwoma doświadczonymi lekarzami wyczerpanymi brakami kadrowymi i niedofinansowaniem. Gemmill określił wątek Robby'ego jako przestrogę, przywołując dane American College of Emergency Physicians, według których rocznie śmiercią samobójczą ginie od 300 do 400 lekarzy. American Medical Association zauważa zaś, że medycy są bardziej narażeni na myśli samobójcze niż reszta społeczeństwa. „To pokazuje, co się dzieje, gdy nie rozwiązuje się problemów ze zdrowiem psychicznym. Robby potrafi świetnie doradzać innym, ale sam nie przyjmuje rad. Zaniedbał własną psychikę, co doprowadziło go do bardzo złego stanu.” — R. Scott Gemmill via The Hollywood Reporter Zaburzenia napadowe Al-Hashimi rzucają nowe światło na tajemnicę sezonuFinał wyjaśnia przyczynę chwilowych zawieszeń dr Al-Hashimi. Lekarka wyznaje Robby’emu, że cierpi na napady drgawkowe od czasu ciężkiego wirusowego zapalenia opon mózgowych w wieku pięciu lat. Dwanaście lat temu przeszła ablację laserową płata skroniowego i przyjmuje leki. Przez rok nie miała ataków, aż do feralnego dyżuru czwartego lipca, kiedy wystąpiły dwa napady. Obecnie rozważa zmianę leków, lobektomię skroniową lub urządzenie do neuromodulacji. Robby nie reaguje jednak empatią; dochodzi do ostrej kłótni, w której lekarz twierdzi, że Al-Hashimi nie jest zdolna do pracy na oddziale ratunkowym, niezależnie od opinii neurologa. Odcinek kończy się sceną, w której Al-Hashimi płacze w samochodzie, pozbawiona wsparcia mentora. Gemmill wyjaśnił, że jej postać miała rzucić wyzwanie oporowi Robby'ego wobec zmian. Z kolei recenzja Vulture zauważyła, że serial często pokazuje jej doświadczenia przez pryzmat reakcji Robby’ego, zamiast w pełni oddać jej własną perspektywę. „Chcieliśmy pokazać kogoś, kto chce działać inaczej i jak bardzo Robby jest niechętny zmianom. Robby wciąż nie uporał się z zeszłorocznym załamaniem, ponieważ nie wykonuje pracy nad sobą.” — R. Scott Gemmill via Deadline Karaoke, Baby Jane Doe i katharsis na koniec sezonuPoza głównymi dramatami, finał przynosi momenty ulgi dla reszty zespołu. Stażystka, dr Javadi, pod wpływem pochwał Robby'ego, decyduje się na karierę w psychiatrii ratunkowej, co motywuje obserwacją obciążenia psychicznego personelu. Santos (Isa Briones) i Mel (Taylor Dearden) kończą odcinek wspólnym karaoke, śpiewając „You Oughta Know” Alanis Morissette. IndieWire uznało tę scenę za najlepszy moment finału, podkreślający, że walka z traumą zawodową wymaga wspólnoty. Kluczowy przypadek cesarskiego cięcia, opisany przez New York Times jako skutek niebezpiecznych trendów medycznych, zmusza zespół do mobilizacji. Matka i dziecko przeżywają, a sezon kończy się obrazem Robby'ego trzymającego niemowlę i zapewniającego je, że wszystko będzie dobrze. 15 (odcinków) — całkowita liczba odcinków 2. sezonu The Pitt