UniCredit chce ponad 30 proc. Commerzbanku. Berlin i związki protestują

Włoski bank UniCredit dąży do zwiększenia swojego udziału w niemieckim Commerzbanku do poziomu powyżej 30 proc. Ten ruch spotkał się z wyraźnym sprzeciwem niemieckiego rządu, kierownictwa banku i zorganizowanych struktur pracowniczych. Jak podała ANSA, rada nadzorcza Commerzbanku odrzuciła propozycję UniCredit dotyczącą rozpoczęcia formalnych rozmów. Działania włoskiego banku wywołały zaniepokojenie w Berlinie. Źródła opisują niemiecki rząd jako poirytowany twardym stylem działania. Niemiecki kanclerz Friedrich Merz, który sprawuje urząd od 6 maja 2025 roku, oświadczył publicznie, że Niemcy chcą, aby Commerzbank pozostał niezależny, choć ostateczną decyzję pozostawił samemu bankowi. W krótkim czasie spór stał się jednym z najuważniej obserwowanych konfliktów korporacyjnych w europejskiej bankowości.

Ver.di ostrzega: może zniknąć 10 tys. miejsc pracy Niemiecki związek zawodowy Ver.di ostrzegł, że udane przejęcie Commerzbanku przez UniCredit mogłoby zagrozić nawet 10 tys. miejsc pracy, podały Zeit Online i Die Welt. To stanowisko odzwierciedla silne obawy pracowników Commerzbanku dotyczące skutków pełnego połączenia obu instytucji. Ver.di od lat odgrywa istotną rolę w kształtowaniu wyników dużych procesów restrukturyzacyjnych w niemieckich instytucjach finansowych. W związku z tym interwencja związku pokazuje, że sprzeciw pracowników będzie jednym z głównych czynników każdych dalszych negocjacji. Perspektywa redukcji zatrudnienia na dużą skalę nadaje temu sporowi dodatkowy wymiar społeczny. Już wcześniej miał on wyraźnie polityczny charakter. Niemieccy urzędnicy dali do zrozumienia, że rząd traktuje potencjalną utratę miejsc pracy jako poważny problem, obok kwestii krajowej suwerenności finansowej.

Merz chce niezależności, ale decyzję zostawia bankowi Kanclerz Friedrich Merz odniósł się do sprawy bezpośrednio i przedstawił stanowisko Niemiec jako wyraz preferencji, a nie jednoznacznego zakazu. „"Vogliamo l'indipendenza della nostra banca, ma la risposta sta a lei"” (Chcemy niezależności naszego banku, ale odpowiedź należy do niego.) — Friedrich Merz via Il Fatto Quotidiano Ta wypowiedź pokazuje ograniczenia formalnego wpływu niemieckiego rządu po zmniejszeniu jego udziału w Commerzbanku względem wcześniejszego poziomu. Dyskomfort Berlina wobec sposobu działania UniCredit ma częściowo wynikać z tempa i stanowczości kolejnych posunięć włoskiego banku. Część niemieckich urzędników uważa, że taki tryb omija zwyczajowe kanały prowadzenia rozmów. Neue Zürcher Zeitung przedstawił tę sytuację jako test szerszego podejścia Niemiec do europejskiej integracji finansowej. Gazeta zwróciła uwagę na napięcie między deklarowanym przez Berlin poparciem dla europejskiej unii bankowej a sprzeciwem wobec transgranicznego przejęcia jednego ze swoich czołowych banków. W komentarzu opublikowanym przez Niezalezna.pl wskazano na to, co opisano jako niemieckie podwójne standardy. Według tej oceny opór Berlina wobec włoskiego nabywcy stoi w sprzeczności z ogólnym poparciem Niemiec dla otwartych rynków europejskich.

Włoska ofensywa UniCredit wystawia na próbę zasady europejskiej bankowości UniCredit systematycznie zwiększa udział w Commerzbanku od kilku miesięcy. Przekroczenie progu 30 proc. oznaczałoby wyraźne zaostrzenie sytuacji i mogłoby uruchomić formalne procedury regulacyjne oraz akcjonariackie na podstawie prawa niemieckiego i europejskiego. Przekroczenie tego progu zwykle aktywuje obowiązek ogłoszenia wezwania zgodnie z niemieckimi przepisami o przejęciach. To oznacza, że UniCredit mógłby zostać zobowiązany do złożenia formalnej oferty wszystkim pozostałym akcjonariuszom. Odrzucenie rozmów przez Commerzbank wskazuje, że kierownictwo banku nie zamierza ułatwiać polubownej transakcji. W tej sytuacji UniCredit może wybrać bardziej konfrontacyjny wariant działania. Il Giornale i ANSA podały, że UniCredit przyspiesza realizację swojej strategii, co sugeruje gotowość włoskiego banku do dalszych działań mimo politycznych przeszkód. Cała sprawa ponownie otworzyła szerszą debatę o tym, czy europejska integracja bankowa, od dawna omawiana w kręgach decyzyjnych, rzeczywiście może działać w praktyce, gdy celem staje się duża instytucja krajowa.

Commerzbank od ponad dekady regularnie wraca w debacie o restrukturyzacji i strukturze właścicielskiej. Niemiecki rząd został znaczącym akcjonariuszem banku po państwowej akcji ratunkowej w czasie kryzysu finansowego z lat 2008–2009, a w kolejnych latach stopniowo ograniczał ten udział. Zainteresowanie UniCredit Commerzbankiem jest jedną z najbardziej widocznych prób transgranicznej konsolidacji bankowej w strefie euro w ostatnich latach i pokazuje rozbieżność między europejską retoryką dotyczącą unii bankowej a skłonnością rządów narodowych do ochrony krajowych liderów sektora finansowego.