Przełom w relacjach USA z Wenezuelą i potężny kryzys energetyczny na Kubie

Geopolityczna mapa Ameryki Łacińskiej przechodzi gwałtowną transformację, której motorem jest pragmatyzm surowcowy administracji Donalda Trumpa oraz narastający upadek gospodarczy Kuby. Kluczowym wydarzeniem ostatnich godzin była wizyta amerykańskiego sekretarza zasobów wewnętrznych, Douga Burguma, w Caracas. Spotkał się on z p.o. prezydenta Wenezueli, Delcy Rodríguez, aby omówić ramy przyszłej współpracy w sektorach naftowym i górniczym. Rodríguez zapowiedziała szybkie przedłożenie Zgromadzeniu Narodowemu reformy prawa górniczego, która ma otworzyć drzwi dla amerykańskiego kapitału. Trump potwierdził, że wenezuelska ropa zaczyna już płynąć do USA, co sygnalizuje faktyczne wygaszanie dotychczasowej polityki sankcji na rzecz bezpośrednich korzyści ekonomicznych. Współpraca ta, określana przez stronę wenezuelską jako „nieograniczona”, stanowi drastyczny odwrót od dotychczasowej izolacji reżimu w Caracas. Relacje amerykańsko-wenezuelskie pozostawały zamrożone od 2019 roku, kiedy to Waszyngton uznał Juana Guaidó za prawowitego przywódcę i nałożył na PDVSA paraliżujące sankcje w ramach polityki maksymalnej presji.Sytuacja wenezuelska kontrastuje z dramatycznym położeniem Kuby, która zmaga się z największym od lat paraliżem sieci energetycznej. Ponad sześć milionów mieszkańców, w tym połowa populacji Hawany, pozostaje bez prądu w wyniku awarii infrastruktury i chronicznego braku paliwa. Kryzys ten jest potęgowany przez ograniczanie dostaw surowców energetycznych, co media wiążą z nową taktyką Waszyngtonu. Brak energii paraliżuje nie tylko gospodarstwa domowe, ale i resztki aktywności przemysłowej na wyspie. Sytuacja ta staje się zarzewiem niepokojów społecznych, na co społeczność międzynarodowa patrzy z narastającym niepokojem o stabilność regionu. „Venezuela has great potential, and the oil is starting to flow. We want to do deals that are good for America and for the region.” (Wenezuela ma wielki potencjał, a ropa zaczyna płynąć. Chcemy robić interesy, które są dobre dla Ameryki i dla regionu.) — Donald TrumpDodatkowym ciosem dla Hawany jest decyzja rządu Ekwadoru, który ogłosił ambasadora Kuby oraz cały personel dyplomatyczny tej misji osobami non grata. To radykalne posunięcie interpretowane jest jako wyraz wsparcia dla nowej strategii USA i dążenie Quito do zacieśnienia więzi z Waszyngtonem przed nadchodzącym szczytem regionalnym. Ekwador wycofał również swojego przedstawiciela z Hawany, co praktycznie zrywa stosunki dyplomatyczne między krajami. Izolacja Kuby postępuje więc na dwóch frontach: fizycznym, poprzez brak energii, oraz politycznym, poprzez eliminację placówek dyplomatycznych w kluczowych państwach regionu. Ekwador za rządów Daniela Noboi konsekwentnie przesuwa się w stronę sojuszu z USA, odchodząc od polityki neutralności prezentowanej przez lewicowych poprzedników.Obecny układ sił sugeruje, że Waszyngton zamierza wykorzystać surowce Wenezueli do stabilizacji globalnego rynku energii, jednocześnie dociskając finansowo i dyplomatycznie Kubę, postrzeganą jako ideologiczny hamulec w regionie. Pytaniem otwartym pozostaje trwałość tej współpracy, biorąc pod uwagę autorytarną naturę władzy w Caracas oraz zmienność nastrojów politycznych w obu Amerykach. Na razie jednak pragmatyzm surowcowy wydaje się brać górę nad retoryką prodemokratyczną.

Perspektywy mediów: Media liberalne akcentują humanitarne skutki blackoutu na Kubie i moralne kontrowersje wokół zniesienia sankcji wobec autorytarnej Wenezueli. Media konserwatywne chwalą Trumpa za skuteczną dyplomację surowcową i zdecydowane uderzenie w kubański reżim poprzez sojusz z Ekwadorem.