Donald Trump atakuje premiera Starmera: „To nie jest Winston Churchill”

Ostra retoryka Donalda Trumpa skierowana przeciwko Keirwi Starmerowi wywołała bezprecedensowe napięcie na linii Waszyngton–Londyn. Kością niezgody stała się decyzja brytyjskiego premiera o odmowie udostępnienia amerykańskiemu lotnictwu baz na terytorium Zjednoczonego Królestwa do przeprowadzenia uderzeń na Iran. Trump, w charakterystycznym dla siebie stylu, stwierdził, że Starmer nie dorównuje do pięt Winstonowi Churchillowi, co odbierane jest jako próba podważenia autorytetu szefa brytyjskiego rządu na arenie międzynarodowej. Sytuację dodatkowo zaostrzył fakt, że strona amerykańska nie podzieliła się z sojusznikiem detalami planowanej operacji przed jej rozpoczęciem, co wielu obserwatorów uznaje za rażące naruszenie zasad specjalnych relacji. Od 1941 roku sojusz amerykańsko-brytyjski stanowił fundament zachodniego bezpieczeństwa. To właśnie ścisła współpraca obu państw w kluczowych momentach, takich jak II wojna światowa czy zimna wojna, definiowała globalny układ sił przez dekady. Premier Starmer w odpowiedzi na ataki Białego Domu zapowiedział zachowanie „zimnej krwi” i kontynuowanie pragmatycznej polityki zagranicznej. Podkreślił, że mimo różnic zdań w kwestiach operacyjnych, współpraca wojskowa wciąż trwa, wskazując na startujące z brytyjskich baz samoloty rozpoznawcze jako dowód na funkcjonalność sojuszu. Jednakże brytyjscy dowódcy wojskowi oraz byli generałowie NATO stanęli w obronie premiera, krytykując Donalda Trumpa za niebezpieczne upublicznianie sporów dyplomatycznych. Pojawiają się głosy, że obecny kurs Waszyngtonu może nieuchronnie pchnąć Wielką Brytanię w stronę ściślejszej współpracy z partnerami europejskimi, co oznaczałoby redefinicję brytyjskiej doktryny bezpieczeństwa po brexicie. „This is no Winston Churchill that we're dealing with.” (To nie jest Winston Churchill, z którym mamy do czynienia.) — Donald Trump Analitycy wskazują, że spór wykracza poza sam Iran. W tle pojawiają się kwestie suwerenności nad archipelagiem Czagos oraz bazy wojskowej na wyspie Diego Garcia. Nieoficjalnie mówi się, że administracja Trumpa jest zirytowana brytyjskimi planami przekazania jurysdykcji nad tymi terenami Mauritiusowi. Obecne ochłodzenie relacji jest postrzegane jako sygnał powrotu do polityki transakcyjnej w wykonaniu USA, gdzie lojalność sojusznika jest mierzona stopniem natychmiastowego podporządkowania się celom strategicznym Waszyngtonu, nawet kosztem brytyjskich interesów narodowych czy stabilności w regionie.

Perspektywy mediów: Podkreśla arogancję Trumpa i konieczność zbliżenia z UE w obliczu upokarzającego traktowania Londynu przez Waszyngton. Akcentuje słabość Starmera w polityce obronnej i zasadność krytyki Trumpa wobec brytyjskiej odmowy wsparcia w kluczowej operacji.