Wicepremier Hiszpanii Yolanda Díaz rezygnuje z liderowania lewicowej koalicji

Decyzja Yolandy Díaz o wycofaniu się z pierwszej linii frontu politycznego wywołała wstrząs na hiszpańskiej scenie politycznej, choć dla wielu obserwatorów była spodziewanym krokiem. Wicepremier, która jeszcze w 2023 roku aspirowała do bycia pierwszą kobietą na stanowisku premiera Hiszpanii, przyznała w liście otwartym, że nie będzie ubiegać się o reelekcję. Jako powód podała chęć ułatwienia zjednoczenia rozdrobnionej lewicy oraz potrzebę skupienia się na obowiązkach rządowych. Díaz pozostanie na stanowisku ministra pracy do końca obecnej legislatury, co potwierdził premier Pedro Sánchez, publicznie chwaląc ją jako „jedną z najlepszych ministrów pracy w historii demokracji”. Jej odejście interpretowane jest jednak przez krytyków jako przyznanie się do porażki projektu Sumar, który w ostatnich miesiącach drastycznie tracił poparcie społeczne. W obozie lewicy natychmiast ruszyła giełda nazwisk potencjalnych następców, choć większość faworytów zachowuje dystans. Pablo Bustinduy, minister praw społecznych, jest wskazywany jako naturalny sukcesor, mimo że sam unika jednoznacznych deklaracji. Z kolei liderzy tacy jak Rita Maestre z Más Madrid czy Unai Sordo z CCOO kategorycznie wykluczyli swój start. Sytuację komplikuje postawa partii Podemos, która mimo odejścia Díaz, nadal dystansuje się od nowej platformy, oskarżając ją o nadmierną uległość wobec socjalistów z PSOE. Ione Belarra i Irene Montero podkreślają, że ich partia zamierza budować własny, niezależny projekt polityczny. Hiszpańska lewica na lewo od socjalistów od dekady zmaga się z cyklicznymi procesami jednoczenia i rozpadów, począwszy od sukcesu ruchu Oburzonych w 2011 roku i powstania Podemos w 2014 roku.Równolegle do kryzysu przywództwa, hiszpańską opinię publiczną absorbują nowe wątki w sprawie Íñigo Errejona. Były rzecznik Sumar został oskarżony o napaść seksualną przez drugą kobietę, co pogłębia wizerunkowe problemy formacji. Aktorka Elisa Mouliaá, która jako pierwsza złożyła doniesienie, publicznie starła się z dziennikarzami, oskarżając media o nękanie ofiar i utrudnianie im dochodzenia sprawiedliwości. Kontrowersje wzbudziły doniesienia o żądaniach finansowych Mouliaá za występy w programach telewizyjnych, co spotkało się z ostrą reakcją części nadawców. Skandale te, w połączeniu z rezygnacją Díaz, stawiają przyszłość radykalnej lewicy w Hiszpanii pod wielkim znakiem zapytania przed nadchodzącym cyklem wyborczym. „¿Sabe a quién represento? A la dignidad de la gente trabajadora de este país.” (Czy wiecie, kogo reprezentuję? Godność ludzi pracujących w tym kraju.) — Yolanda Díaz

Perspektywy mediów: Podkreśla godne odejście Díaz, skupiając się na jej sukcesach w resorcie pracy i próbach ratowania jedności lewicy przed faszyzmem. Interpretuje rezygnację jako spektakularną porażkę osobistą i polityczną, wytykając Díaz rozbicie lewicowego elektoratu i spadek poparcia.