Wicepremier Hiszpanii Yolanda Díaz nie wystartuje w wyborach parlamentarnych

Ogłoszenie rezygnacji przez Yolandę Díaz z ubiegania się o przywództwo w kolejnych wyborach parlamentarnych stanowi bezprecedensowy zwrot w hiszpańskiej polityce krajowej. Wicepremier, postrzegana dotychczas jako główna architektka zjednoczenia sił na lewo od socjalistów, zdecydowała się na krok wstecz, argumentując to potrzebą dania „przestrzeni i czasu” nowym liderom. Choć jej kadencja w Ministerstwie Pracy przyniosła wymierne sukcesy, takie jak reforma laborał czy rekordowe wskaźniki zatrudnienia, jej przywództwo polityczne było systematycznie osłabiane przez wewnętrzne tarcia w koalicji Sumar. Díaz przyznała, że jest to decyzja głęboko przemyślana, mająca na celu wzmocnienie projektu politycznego poprzez dopływ nowej energii. Reakcje na scenie politycznej natychmiast ujawniły głębokie podziały. Sojusznicy z rządu, w tym przedstawiciele PSOE, określają Díaz jako „najlepszą minister pracy w historii” i dziękują za jej nieustępliwość w walce o prawa pracownicze. Z kolei opozycyjna Partia Ludowa (PP) interpretuje ten ruch jako ucieczkę przed nieuchronną porażką, twierdząc, że liderka straciła poparcie nawet we własnych szeregach. Isabel Díaz Ayuso, wpływowa prezydent Madrytu, ironicznie zasugerowała, że wicepremier ostatecznie zasili szeregi socjalistów, co jej zdaniem przyspieszy upadek partii premiera Sáncheza. Hiszpańska lewica od czasów kryzysu finansowego w 2008 roku przechodzi przez cykle formowania i rozpadu wielkich bloków politycznych, od ruchu Oburzonych, przez Podemos, aż po obecny projekt Sumar, który zmaga się z wyzwaniem utrzymania jedności wielu mniejszych frakcji. Wycofanie się Díaz z pierwszej linii frontu wyborczego stawia koalicję Sumar przed ogromnym wyzwaniem logistycznym i ideologicznym. Regionalne struktury partii, m.in. w Kastylii-La Manchy, już wezwały do szybkiego wyłonienia nowego kandydata, aby uniknąć paraliżu decyzyjnego. Brak charyzmatycznego następcy może prowadzić do dalszej fragmentacji lewicy i powrotu do dominacji dwupartyjnej, co znacząco skomplikowałoby strategię wyborczą lewicowej koalicji rządzącej przed terminem w 2027 roku.