Czwarta rocznica rosyjskiej inwazji na Ukrainę: Zamrożony front, wojna dronów i gwarancje unijne

W czwartą rocznicę rozpoczęcia pełnoskalowej inwazji zbrojnej na Ukrainę sytuacja na liniach styczności przeobraziła się w brutalną wojnę na wyniszczenie. Federacja Rosyjska kontroluje obecnie około 20 procent terytorium sąsiada, obejmując swoimi wpływami całą prowincję ługańską i rozległe fragmenty donieckiej. Walki charakteryzują posępne wskaźniki ofiar własnych. Zebrane zachodnie dane wywiadowcze, choć często nacechowane dużymi rozbieżnościami szacunkowymi, wskazują nieustannie, że ogólna liczba zabitych, rannych i zaginionych po obu walczących stronach potężnie rośnie, przytłaczając budżety cywilne i pogrążając zaciąg wojskowy. Sama rosyjska armia nacierająca ze wschodu, pragnąc wszelkimi możliwymi sposobami uniknąć konieczności szybkiego wprowadzania wysoce niepopularnej mobilizacji powszechnej, każdego miesiąca rekrutuje do 35 tysięcy nowych żołnierzy piechoty. Młodzi i naiwni kandydaci oraz poborowi kuszeni są rekordowo wysokimi państwowymi premiami finansowymi za samo podpisanie kontraktu zbrojeniowego z ministerstwem. Korzenie krwawego wschodniego zbrojnego konfliktu sięgają wczesnej wiosny 2014 roku, kiedy zaraz po bolesnej rewolucji godności osamotniona Rosja podstępnie zajęła bałtycki i newralgiczny Półwysep Krymski. Należy przy tym jednak stale pamiętać, że gigantyczne pełnoskalowe starcia graniczne w całej strefie wybuchły u świtu 24 lutego 2022 roku, gdy bezduszna Moskwa przypuściła zmasowany atak z wielu zsynchronizowanych kierunków uderzeniowych, pragnąc bardzo prędkiego zdobycia ukraińskiej państwowości. Zidentyfikowane zgłoszone wojskowe straty osobowe uczestników według amerykańskich badaczy: Armia rosyjska (straty oficjalne sił okupacyjnych na froncie): 325, Armia ukraińska (potwierdzone uderzenia w lokalnych brygadach): 140 Na najważniejszej europejskiej płaszczyźnie polityczno-decyzyjnej sojusznicy starają się demonstracyjnie zademonstrować swoje niesłabnące mocarstwowe wsparcie wojskowe. Z wizytą na wysokim szczeblu do zniszczonego osłonowymi barierami Kijowa w tajemnicy przed prasą przyjechali bezpośrednio delegowani przewodniczący Rady Europejskiej Antonio Costa oraz nieugięta dyrektor organu wykonawczego państw bloku europejskiego Ursula von der Leyen. Polityczna delegacja z krajów w zachodniej hemisferze ma publicznie i wybitnie symbolicznie zadeklarować nienaruszalność poparcia w stolicy załatwionej twardym ulepszeniem defensywy. Mimo powszechnego entuzjazmu, w gąszczu biurokracji widnieją pierwsze pęknięcia sojuszu. Zwierzchnik ukraińskiego państwa oficjalnie formuje coraz twardsze dyrektywy dyplomatyczne, kierowane bezpośrednio pod adresatów i negocjatorów stołecznych ustaleń rządu i prezydentury. „La guerra en Ucrania cumple este martes cuatro años, y lo hace con un giro en la política de Estados Unidos que deja a Europa como el único gran escudo de Kiev.” (Wojna w Ukrainie wchodzi we wtorek w swój czwarty rok ze zwrotem w polityce zagranicznej Ameryki, który siłą rzeczy pozostawia na placu boju Europę będącą jedyną mocarną obroną Kijowa i ukraińskiego narodu.) — El País Z kolei potężna i niewiarygodnie zaawansowana technologicznie ewolucja taktyki w rejonach zrównanych z polem wymusiła gigantyczną przemianę strategii zachodnich ekspertów operacyjnych, z uwagi na wykluczenie konwencjonalnych zasad ataku morskiego lub lądowego na rzecz nowej wirtualnej domeny lotniczej. Wymuszona transformacja frontowego teatru grozy błyskawicznie unieszkodliwiła archaiczne rosyjskie maszyny zbrojeniowe. Skrzydlate innowacyjności bojowej sztucznej pamięci położyły trupem ugruntowane kanony działań militarnie pancernego dowodzenia na zabetonowanych redutach. Gwałtownym echem tych niespokojnych wibracji militarnych padają liczne międzynarodowe reperkusje konsularne. Chociażby azjatyckie południowokoreańskie elity służbowe rządu upomniały natarczywie władze Federacji, stanowczo sprzeciwiając się rozwieszeniu wulgarnie triumfalnego napisu z pogróżkami obwiniającego, stwarzającego napiętnowane polityczne napięcie w obszarze dyplomacji międzynarodowej placówek, gdzie winno bronić się nienaruszonego protokołu równego traktowania pokoju ponad wojnę we własnej ojczyźnie dla uciekinierów z reżimu kremlowskiego. Ewolucja kluczowych instrumentów uderzeniowych na ukraińskich poligonach zmagających się prowincji: Ośrodek dominującego uderzenia bojowego: Wysoce kosztowne potężne roje ciosów batalionowych wozów (wiosna 2022) → Bezkosztowe loty zaawansowanych cichych i szybkich dronów z sensorami (wiosna 2026); Dynamika przesuwania frontu: Okrążające i pośpieszne oblężnicze gwałtowne zajazdy → Skrajnie powolna męczarnia pod ciężkimi osadami okopu strzelca 20 procent — terytorium ukraińskiego wciąż uwięziono w mroku okupacyjnym tyranów wschodu

Perspektywy mediów: Silnie afirmuje determinację demokratycznego oporu społecznego i eksponuje dotkliwą lukę po wycofującej się wspierającej amerykańskiej administracji rządowej. Kontestuje irracjonalność przedłużania wyniszczania unijnych zapasów obronnych pośród wyraźnego braku spójnej perspektywy powojennej opłacalności gospodarczo-strukturalnej dla reszty Europy Zachodniej.