Rosja modernizuje zimnowojenne czołgi T-72A w odpowiedzi na ogromne straty sprzętowe

Rosyjski przemysł zbrojeniowy, w obliczu postępującej degradacji potencjału pancernego, zdecydował się na kontrowersyjny krok polegający na przywróceniu do służby i modernizacji czołgów T-72A. Są to konstrukcje, których metryka sięga połowy lat siedemdziesiątych XX wieku. Jak wynika z analizy zdjęć satelitarnych oraz doniesień ukraińskiego portalu Militarnyj, setki tych maszyn zostały przetransportowane do zakładów Uralwagonzawod w Niżnym Tagile. Operacja ta jest realizowana w odpowiedzi na alarmujący poziom strat wojennych oraz wyczerpanie się głębokich dotychczas rezerw nowszych wariantów, takich jak T-72B, które stanowiły trzon rosyjskich sił pancernych w pierwszej fazie konfliktu. Zjawisko to zostało po raz pierwszy zasygnalizowane przez ekspertów z Defence Express już we wrześniu 2025 roku, jednak dopiero teraz skala procederu stała się w pełni widoczna. Analityk wojskowy Andrij Tarasenko opublikował materiały dowodowe wskazujące na intensyfikację prac w obwodzie swierdłowskim. Sięganie po sprzęt, który przez dekady niszczał w otwartych składach, sugeruje, że rosyjskie zdolności produkcyjne nowych maszyn nie nadążają za tempem ich niszczenia na froncie. Ponadto, pojazdy te wymagają niemal całkowitej odbudowy, gdyż były magazynowane bez odpowiedniego zabezpieczenia przed czynnikami atmosferycznymi przez blisko pięćdziesiąt lat. Czołg T-72, wprowadzony do armii radzieckiej w 1973 roku, stał się jednym z najliczniej produkowanych wozów bojowych na świecie, stanowiąc symbol potęgi lądowej Układu Warszawskiego podczas zimnej wojny. Wysłanie na front zmodernizowanego „złomu” ma na celu przede wszystkim utrzymanie przewagi ilościowej, jednak budzi pytania o realną wartość bojową takich jednostek w starciu z nowoczesnym uzbrojeniem przeciwpancernym. Uralwagonzawod stara się wyposażyć te archaiczne kadłuby w nowszą optykę i pancerze reaktywne, co ma zniwelować ich technologiczne zacofanie. Niemniej jednak, dla wielu obserwatorów jest to przejaw desperacji Kremla, który zmuszony jest łatać dziury w strukturach jednostek pancernych sprzętem pamiętającym epokę Leonida Breżniewa. Sytuacja ta rzuca wyzwanie narracji o nieograniczonych zasobach Rosji i wskazuje na to, że tempo demilitaryzacji rosyjskich rezerw lądowych osiągnęło punkt krytyczny. „To jasny sygnał, że zapasy T-72B uległy wyczerpaniu i Rosja musi sięgać po znacznie starsze warianty, aby utrzymać liczebność na froncie.” — Andrij Tarasenko Porównanie generacji T-72: Rok wejścia do służby: 1979 (wersja A) → 1985 (wersja B); Główny pancerz: Kombinowany (kwarc) → Wielowarstwowy (B); Stan magazynowy 2026: Setki sztuk do odnowienia → Zasoby na wyczerpaniu Liberalne media podkreślają militarną nieudolność Rosji i fakt, że modernizacja starego sprzętu jest dowodem na skuteczność sankcji. | Konserwatywne źródła skupiają się na zdolności rosyjskiego przemysłu do adaptacji i masowej skali produkcji mimo nacisków zewnętrznych.