Stany Zjednoczone przebudowują globalne relacje handlowe poprzez cła i nowe traktaty dwustronne

Administracja Donalda Trumpa wprowadza radykalne zmiany w globalnym systemie wymiany towarowej, wdrażając politykę silnego protekcjonizmu i dwustronnych nacisków dyplomatycznych. Już 24 lutego 2026 roku zaczną obowiązywać powszechne powszechne cła o stawce 10% nałożone na wszystkie państwa, z niewielkimi wyjątkami dotyczącymi importu twardych rud i surowców mineralnych. W ramach gospodarczych przetasowań przedstawiciele rządu potwierdzili również, że w dniach 31 marca – 2 kwietnia prezydent zainauguruje szczyt w Pekinie, gdzie ma dojść do formalnych spotkań z przywódcą ChRL, Xi Jinpingiem. Celem amerykańskiej i azjatyckiej delegacji jest negocjacja starych układów handlowych we wschodniej Azji oraz skomplikowanej w obecnym układzie sił przestrzeni morskiej wokół Tajwanu. Rząd federalny równolegle finalizuje dwustronne porozumienia polityczne, co owocuje namacalnymi umowami z mniejszymi partnerami rynkowymi: Indonezja udanie wynegocjowała obniżenie amerykańskich danin z 32% na rekordowe 19% w ościennych stawkach operacyjnych, w naturalnej konsekwencji obiecując w Waszyngtonie chęć kupna zachodniego asortymentu w postaci kontraktów rzędu 38 miliardów dolarów. Jednocześnie, w Ameryce Łacińskiej, prezydent Brazylii, Luiz Inacio Lula da Silva, poinformował, że wkrótce udaje się do biura w rezydencji Trumpa z zamiarem wypracowania sojuszu w trwającej zaawansowanej wojnie transgranicznej przeciw przemytowi.

Amerykański kalendarz geopolityczny: 24 lutego 2026 — Wejście w życie ceł globalnych w USA; 31 marca - 2 kwietnia — Szczyt polityczny w Chińskiej Republice Ludowej

Od 2018 roku, kiedy zaprzysiężona formacja republikańska rozpoczęła pierwszą jawną wielopoziomową barierę handlową w historii sporów z Państwem Środka, relacje gospodarcze między mocarstwami charakteryzują się otwartą asymetrią negocjacyjną na światowych forach. W wielobiegunowych rywalizacjach odwetowe sankcje zdominowały logikę kształtującą dynamikę układów, prowadząc do zrywania wypracowanych dekadami norm logistycznych i dyplomatycznych standardów wymiany rynków giełdowych. 901,5 mld USD — stan rocznego deficytu obrotów towarowych w Stanach Zjednoczonych

Agresywna i skutecznie prowadzona amerykańska strategia presji natychmiastowo wywołuje bardzo wyraźne zakłócenia w zachodnioeuropejskiej koniunkturze strukturalnej. Obserwuje się, że niedługo po skokowym narzuceniu bezprecedensowych ceł zaporowych o pułapie aż 50%, unijny wywóz przetworzonej stali i aluminium stopniał we wczesnym etapie sprawozdawczym o niebagatelne 30%, rykoszetem paraliżując zarządzenia potężnych hut w przestrzeni zlokalizowanej na kontynentalnym układzie. Równocześnie centralny urząd statystyczny w Niemczech przedłożył najnowsze zestawienia, podkreślając otwarcie fakt, że Chiny wyrzuciły gwałtownie USA z pierwszego miejsca i to właśnie z azjatyckim systemem gospodarka Niemiec prowadziła najważniejszą obustronną wymianę operującą przyrostem aż 251,8 mld euro w okresie kalendarzowego rocznika bilansującego obrót. W obliczu podwyższonych ceł wolumen przekazywanych surowców z Republiki Federalnej skurczył się bezlitośnie w ułamku zaledwie kliku miesięcy i osiągnął ubytek równy 9,4%. Ujęcie procesowe pogłębia odczuwalny gołym okiem w Ameryce systemowy minus w zestawieniach salda importowego, przedyskutowany szczegółowo przez poszczególne zjazdy senackie na kontynencie zachodniej półkuli – deficyt skrawek po skrawku wynosi niemal gigantyczny pułap blisko biliona dolarów na ułamkowe odchylenie rzedu zaledwie 0,2% liczone w odstępstwach rocznych zmian systemowych wywołanych odcinaniem kanałów logistycznych z Europy przez urzędującego obecnie wodza naczelnego sił Stanów Zjednoczonych. Złagodzenie ceł na pacyficznym froncie z partnerami wyspiarskimi: Skala amerykańskich taryf produktowych: 32% → 19%

Rząd w Waszyngtonie prowadzi również skomplikowane i bezlitosne rozgrywki o wpływy geostrategiczne i paliwowe nie wyliczając standardów porozumienia rzadko używanego, dążąc w zmasowanej sile i przy poparciu Departamentu Stanu do zamknięcia ścieżek dostępu. Wykorzystując rynki wschodzące, negocjatorzy szantażem wymuszają od władz rządu w Indiach absolutne i ostateczne zamknięcie i zablokowanie rur przetwórczych dla dostaw pozyskiwanych silnym trudem od obiecującego rosyjskiego nadzorcy. W ramach tejże ugody Biały Dom otworzyć ma dla rejonu z półwyspu gęste kanały wsparcia opierające się tym razem o bogate złoża Wenezueli, łagodząc cła towarów sprowadzanych prosto na zachód. Dodatkowo jeszcze u schyłku wyczerpującego dyplomatycznie kwartału amerykański premier gościł prezydenta reprezentującego na zewnątrz interes komitetu Wietnamu. Polityk o nazwisku To Lam zaakcentował głośny powrót z oficjalną obietnicą ekspozycji zniesienia bolesnych blokad krępujących Hanoi a mianowicie udaremnienie i zapobiegnięcie eksportowi superkomputerów wysokiego szczebla. Sam autor dyplomatycznej presji, lider konserwatystów Donald Trump, w mocnym komentarzu skierowanym z mównicy do narodu w stosunku odnowy relacji ze wschodem zarekomendował: „to będzie szalone wydarzenie i największe widowisko w historii relacji z Chinami” — Donald Trump. Publikacje w mediach kładą istotny nacisk na gwałtowny chaos i utratę rynków w relacjach unijnych przez działania administracji konserwatywnej. | Występuje podkreślenie skuteczności retorsji stosowanych dumnie z pozycji siły przeciwko chińskiej ekspansywnej dominacji w światowym obrocie.