Minister Liminski nadal wchodzi za darmo do katedry w Kolonii mimo planów opłat

Nathanael Liminski, minister ds. federalnych i europejskich w rządzie landu Nadrenia Północna-Westfalia, nadal korzysta z bezpłatnego wstępu do katedry w Kolonii. Przywilej ten przysługuje mu na mocy specjalnego, osobistego zezwolenia wydanego przez zarząd tej słynnej świątyni. Liminski pełni również funkcję pełnomocnika landu ds. relacji z kościołami, co – jak podkreśla jego ministerstwo – uzasadnia służbowy charakter tego dostępu. Jest on niezbędny do wykonywania obowiązków reprezentacyjnych i protokolarnych. Jednocześnie katedra w Kolonii, będąca jednym z najważniejszych zabytków architektury gotyckiej w Niemczech i atrakcją turystyczną o światowej sławie, wprowadziła lub planuje w najbliższym czasie wprowadzić opłaty za wstęp dla zwykłych zwiedzających. Decyzja ta jest podyktowana koniecznością pozyskania środków na kosztowną konserwację, renowację i utrzymanie ogromnego obiektu. Inicjatywę popiera arcybiskup Kolonii, kardynał Rainer Maria Woelki, który wskazuje na pilne potrzeby finansowe zabytku. Wprowadzenie opłat dla turystów stanowiłoby znaczącą zmianę, ponieważ dotychczas wstęp do katedry był zasadniczo bezpłatny, choć mile widziane były dobrowolne datki. Katedra w Kolonii, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO, jest symbolem miasta i jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków w Niemczech. Jej budowa rozpoczęła się w 1248 roku i trwała z przerwami ponad 600 lat, aż do finalnego ukończenia w 1880 roku. Przez wieki pełniła funkcję nie tylko religijną, ale także polityczną i kulturową, będąc miejscem koronacji królów niemieckich. Jej utrzymanie wymaga ciągłych, wielomilionowych nakładów. Fakt, że wysokiej rangi urzędnik państwowy nadal może wchodzić do katedry bez opłat, podczas gdy przeciętni turyści muszą za bilet zapłacić, wywołał szerszą dyskusję społeczną i medialną. Podnoszone są kwestie równości wszystkich obywateli wobec prawa oraz zasadności przywilejów dla osób sprawujących funkcje publiczne. Krytycy pytają, czy podobne zezwolenia otrzymują także inni urzędnicy, posłowie czy przedstawiciele władz samorządowych, oraz na jakiej podstawie prawnej są one wydawane. W debacie publicznej pojawiają się głosy, że dostęp do narodowego dziedzictwa kulturowego, które jest współfinansowane z podatków obywateli, powinien być regulowany przez jasne i równe dla wszystkich zasady. Sprawa ministra Liminskiego stała się więc casusem ilustrującym szersze pytania o relacje między państwem, kościołem a społeczeństwem obywatelskim w kwestii dostępu do dóbr kultury. Tymczasem ministerstwo Liminskiego stanowczo odrzuca sugestie o nadużycie czy nieuzasadniony przywilej, podkreślając wyłącznie służbowy i oficjalny charakter jego wizyt w katedrze.