Kryzys na Berlinale: Tricia Tuttle pozostaje dyrektorką mimo politycznych nacisków

Tegoroczna edycja festiwalu Berlinale przerodziła się w najpoważniejszy kryzys wizerunkowy tej instytucji od lat. Bezpośrednią przyczyną napięć były wystąpienia laureatów podczas gali finałowej, w których padły oskarżenia o współudział Niemiec w ludobójstwie w Strefie Gazy. W obliczu tych oskarżeń politycy, w tym burmistrz Berlina Kai Wegner, zaczęli domagać się wyciągnięcia konsekwencji personalnych wobec Tricii Tuttle. Wegner jednoznacznie ocenił, że festiwal nie może być traktowany jako platforma dla jednostronnej propagandy. Berlinale stanęło przed widmem natychmiastowej dymisji kierownictwa, jednak czwartkowa sesja rady nadzorczej spółki KBB nie przyniosła rozstrzygnięcia. Niemiecki minister kultury, Wolfram Weimer, poinformował, że rozmowy z dyrektorką na temat przyszłego kierunku festiwalu będą kontynuowane w najbliższych dniach. Sugeruje to, że resort szuka kompromisowego wyjścia z patowej sytuacji. Tymczasem poparcie dla Tuttle gwałtownie wzrosło w samym sercu organizacji. Setki etatowych pracowników oraz współpracowników festiwalu podpisało list otwarty, w którym określili ją mianem „wyjątkowej liderki” i sprzeciwili się czynieniu z niej kozła ofiarnego za słowa wypowiedziane przez niezależnych artystów. Od momentu powstania w 1951 roku Berlinale było kluczowym narzędziem dyplomacji kulturalnej RFN, a jego tożsamość oparto na wolności artystycznej i odważnym dialogu politycznym. Również zagranica zareagowała na doniesienia o możliwej dymisji. Część izraelskiego środowiska filmowego, wbrew niektórym narracjom politycznym, opowiedziała się za utrzymaniem Tuttle na stanowisku, argumentując, że festiwal musi pozostać przestrzenią wolnej debaty, nawet jeśli jest ona bolesna. Głosy te, w połączeniu z poparciem ponad 700 filmowców z całego świata, znacząco utrudniły politykom szybkie odwołanie menedżerki. KBB znajduje się obecnie w trudnym położeniu, balansując między oczekiwaniami partii rządzących a autonomią środowiska twórczego. „Berlin ma jasne stanowisko: nie ma miejsca na antysemityzm, a Berlinale nie może być wykorzystywane jako scena dla nienawiści.” — Kai Wegner Z perspektywy politycznej spór ten obnażył głębokie podziały w niemieckiej koalicji. Zieloni zdecydowanie odrzucają żądania dymisji płynące ze strony CDU, uznając je za atak na wolność sztuki. Z kolei konserwatyści podkreślają konieczność ochrony wizerunku państwa niemieckiego, które finansuje wydarzenie ze środków publicznych. Obecnie sytuacja pozostaje w zawieszeniu, a każda kolejna decyzja będzie miała fundamentalne znaczenie dla wiarygodności Berlinale jako niezależnego forum kultury.

Perspektywy mediów: Zieloni i media liberalne bronią Tuttle, wskazując na niebezpieczny precedens politycznej ingerencji w autonomię instytucji kulturalnej. Politycy CDU i środowiska konserwatywne domagają się dymisji, argumentując, że brak reakcji na antyizraelskie hasła godzi w rację stanu Niemiec.